રાતના અગિયાર વાગ્યા અને પાંત્રીસ મિનિટ થઈ હતી. “મા, અમે ઠીક છીએ. અમને રસ્તો મળી ગયો છે. અમે જલ્દી ઘરે પહોંચી જઈશું.” ટ્રેસી હોલેટનો અવાજ, સહેજ થાકેલો પણ ઉત્સાહથી ભરેલો, પે ફોનના નાના કાણાંમાંથી વહેતો આવ્યો. સામે છેડે તેની માતાએ હળવાશનો શ્વાસ લીધો. અલાબામાની ઉનાળાની એ રાત, તારાઓથી છવાયેલી હતી, અને વાતાવરણમાં મોગરાની ખુશ્બુ ભળી હતી. ડોથનથી ઓઝાર્ક તરફનો રસ્તો, જેના પર તેઓ થોડા ભટકી ગયા હતા, તે હવે સ્પષ્ટ દેખાઈ રહ્યો હતો. બિગ લિટલ સ્ટોરની તેજસ્વી લાઈટોમાં, જે.બી. બીઝલી હસતા ચહેરા સાથે ટ્રેસીની રાહ જોઈ રહી હતી, કારની બારીમાંથી બહાર ડોકિયું કરીને. થોડી વાર પહેલાં જ એમણે જે.બી.નો સત્તરમો જન્મદિવસ ઊજવ્યો હતો, કેક કાપી હતી અને કારમાં મનપસંદ ગીતો વગાડીને ડોથનના રસ્તાઓ પર ઘૂમ્યા હતા. આ યુવાનીની ઉડાન હતી, બે સહેલીઓનું નિર્દોષ હાસ્ય હતું, પણ એ માતા-દીકરીના છેલ્લા શબ્દો હતા. એ પછી શું થયું, એ કોઈને ખબર નહોતી. એ પછી માત્ર એક ઊંડો, ભયાવહ મૌન છવાઈ ગયું.
સવાર પડી, પણ સૂર્યની સુવર્ણ કિરણો કંઈ રાહત ન લાવી. જે.બી. અને ટ્રેસી ઘરે નહોતી પહોંચી. એક કલાક, પછી બે, પછી આખી સવાર વીતી ગઈ. માતા-પિતાના હૃદયમાં ભયનો એક અજાણ્યો કંપારો શરૂ થયો. ફોનની ઘંટડી વારંવાર વાગી, પણ સામેથી કોઈ જવાબ ન મળ્યો. એમની ચિંતાએ પોલીસના દરવાજા ખખડાવ્યા. આકાશ જાણે તૂટી પડ્યું હોય એમ, ઓઝાર્કના સૂમસામ વિસ્તારમાં જે.બી.ની કાર મળી. કારનું દરવાજો ખોલતા જ, એક એવી ભયાવહ વાસ્તવિકતા સામે આવી, જેને જોઈને પથ્થર પણ રડી પડે. કારની ડીકીમાં, નિશ્ચેતન અવસ્થામાં, જે.બી. અને ટ્રેસીના મૃતદેહો પડ્યા હતા. બંનેને માથામાં ગોળી મારવામાં આવી હતી. યુવાનીના એ ખુશનુમા પળો, ભવિષ્યના સપના, બધું જ એક ઝાટકે ખતમ થઈ ગયું હતું.
એક તીક્ષ્ણ ચીસ આખા ઓઝાર્કમાં ગુંજી ઉઠી હતી. આ નરી હકીકત પચાવવી અશક્ય હતી. આખોય સમાજ સ્તબ્ધ હતો. આ કેવી ક્રૂરતા હતી? કોણે બે નિર્દોષ આત્માઓને આ રીતે કચડી નાખ્યા? પોલીસ માટે પણ આ એક અટપટો કેસ હતો. જે.બી.ના કપડાં પરથી DNA મળી આવ્યો, જેણે દર્શાવ્યું કે તેનું જાતીય શોષણ થયું હતું. પણ એ DNA કોઈ જાણીતા ગુનેગાર સાથે મેળ ખાતો ન હતો. બંને છોકરીઓનો કોઈ દુશ્મન નહોતો. તેઓ તો સામાન્ય, હસતી-રમતી કિશોરીઓ હતી, જેમણે દુનિયાનું ઝેર જોયું નહોતું. એમની હત્યાનું કારણ સમજવું એ જાણે રેતીમાંથી પાણી શોધવા જેવું હતું. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
વર્ષો વીતી ગયા. ઓઝાર્કની એ ઉનાળાની રાત એક કાયમી ડાઘ બની ગઈ. પોલીસની ફાઈલોમાં આ કેસ એક વણઉકેલાયેલા રહસ્ય તરીકે ધૂળ ખાઈ રહ્યો હતો. દર વર્ષે, જુલાઈની ૩૧મી તારીખે, જે.બી. અને ટ્રેસીના પરિવારો ફરીથી એ દુર્ઘટનાને જીવતા. માતા-પિતાની આંખોમાં, એ નિરાશા, એ વેદના અને ન્યાયની એક અવિરત તરસ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. કેટકેટલા શંકાસ્પદોની પૂછપરછ થઈ, કેટકેટલા સાક્ષીઓની શોધ થઈ, પણ દરેક કડી એક બંધ ગલી પર આવીને અટકી ગઈ. ઓઝાર્કના ખૂણેખૂણે તપાસ થઈ, પણ હત્યારો જાણે હવા બનીને ગાયબ થઈ ગયો હતો.
પરંતુ સત્ય ક્યાં સુધી છુપાઈ શકે? ૨૦૧૮નું વર્ષ આવ્યું. વિજ્ઞાને નવી આશા જગાવી. પોલીસે પેરાબોન નેનોલેબ્સ નામની એક અદ્યતન DNA વિશ્લેષણ સેવાની મદદ લીધી. આ કોઈ સામાન્ય DNA ટેસ્ટ ન હતો. આ હતી વંશાવળી તકનીક, જેમાં DNAના ટુકડાઓમાંથી વ્યક્તિનો ચહેરો કેવો હોઈ શકે, તેના પૂર્વજો કોણ હતા, એ બધું શોધી શકાય છે. વૈજ્ઞાનિકોએ એ જૂના DNAના નમૂના પર ફરીથી કામ કર્યું. ધીમે ધીમે, એ જટિલ કોયડો ઉકેલાવા લાગ્યો. એક નામ સામે આવ્યું, એક અજાણ્યો ચહેરો, જે ઓઝાર્કમાં જ રહેતો હતો – ઘટનાસ્થળથી માત્ર એક માઈલ દૂર. એ નામ હતું કોલી લુઈસ મેક્રેની.