બહેનને બચાવવા નાની બહેને ડબલ લગ્નમાં કર્યો દગો! બની પરિવારની 'વિલન', પણ કારણ જાણી આંખો ભીની થઈ જશે!

સાણાં રાણપુર ગામ. નામ ભલે રાણપુર, પણ વાસ્તવમાં તો જાણે ધરતી પર કાળનો પડછાયો! ખેતરો સૂકાભઠ્ઠ, કુવા તળિયાઝાટક, અને આકાશમાં રોજ સૂરજ આગ વરસાવતો. આવા ગામમાં બે બહેનો રહેતી હતી, જાનકી અને મનકી. જાનકી મોટી, રૂપાળી, જાણે ધરતી પર ઊતરેલી કોઈ દેવી. તેની આંખોમાં શરમ હતી, હૃદયમાં ભોળપણ. મનકી નાની, પણ તેની આંખોમાં કંઈક ઊંડું હતું; સમજદારી, નિર્ધાર અને એક છુપી પીડા. ગામની બીજી છોકરીઓની જેમ, તેમના પિતા ધૂળાકાકા પણ પરસેવો પાડીને માંડ બે ટંકનું પૂરું કરતા. તેમની એક જ આશા હતી, જાનકીના સારા હાથ પીળા થાય અને ઘરનું આંગણું શોભે.

અને એમ કરતાં કરતાં, આખરે એક સારો મુરતિયો મળ્યો. કિશન, પડોશી ગામનો, ખેતીવાડીમાં ઠીક ઠીક, અને સ્વભાવે સીધો-સાદો. જાનકીના હૃદયમાં પહેલીવાર કોઈના માટે લાગણી જાગી હતી. કિશન પણ જાનકીની ભોળી સુંદરતા પર મોહિત હતો. લગ્નની વાત પાકી થઈ, અને ધૂળાકાકાના સૂના આંગણામાં જાણે દીવાળી બેઠી. ગામમાં પણ સૌ રાજી થયા, કે ચાલો, આ ગરીબ ઘરની દીકરીનું નસીબ ઊઘડ્યું.

લગ્નનો દિવસ નજીક આવતો જતો હતો. ઘરમાં નાની-મોટી તૈયારીઓ શરૂ થઈ ગઈ હતી. મનકી, જે જાનકીને હૃદયથી ચાહતી હતી, તે આ બધું જોઈ રાજી થતી. જાનકીનું હાસ્ય તેના માટે જાણે તુલસીનો ક્યારો. પણ મનકીની આંખોમાં કંઈક અલગ ચિંતા પણ દેખાતી હતી, જે કોઈ સમજી શકતું નહોતું. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

લગ્નને હવે એક જ દિવસ બાકી હતો. આખા ઘરમાં રોનક હતી. મહેમાનો આવવાના શરૂ થઈ ગયા હતા. રાત પડી, અને આંગણામાં મહેંદીનો સુંગધ પ્રસરી રહ્યો હતો. જાનકી પોતાની સહેલીઓ સાથે બેસી મહેંદી મુકાવતી હતી. મનકી દૂર બેસી જાનકીનું હસતું મોં જોઈ રહી હતી. પણ પછી એક ઘટના બની, જેણે મનકીના હૃદયમાં ભૂકંપ સર્જી દીધો.

અડધી રાત્રે, જ્યારે સૌ સૂતા હતા, ત્યારે જાનકીને પેટમાં અસહ્ય દુખાવો ઉપડ્યો. તે બેભાન થઈ ગઈ. મનકી, જે જાનકીના પલંગ પાસે જ જમીન પર સૂતી હતી, તે તરત જ જાગી ગઈ. તેણે બાપા-માને જગાડ્યા. ધૂળાકાકા અને તેમની પત્ની જાનકીની હાલત જોઈ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. ગામના વૈદ્યરાજને બોલાવવામાં આવ્યા. વૈદ્યરાજે જાનકીની નાડી તપાસી અને જે કહ્યું, તે સાંભળીને સૌના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

"ધૂળાભાઈ, દીકરીના પેટમાં કૂંપળ ફૂટી છે... બીજી કૂંપળ... અને આ કૂંપળ લગ્નના બંધન વગરની છે."

આભ તૂટી પડ્યું હોય તેમ સૌ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. જાનકી ભલે બેભાન હતી, પણ તેનો ચહેરો ભયથી ફિક્કો પડી ગયો હતો. ધૂળાકાકાના હાથ-પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. માએ છાતી કૂટી. આ શું થઈ ગયું? કોણ હતું તે નરાધમ? ક્યારે? ક્યાં? જાનકીના સપના, ઘરની આબરુ, બધું જ જાણે પળભરમાં રાખ થઈ ગયું.

સવારે પરોઢિયે કિશનનો વરઘોડો આવવાનો હતો. હવે શું? લગ્ન કેન્સલ થાય તો ગામમાં કેવું મોઢું બતાવશું? જાનકીનું તો આખું જીવન બરબાદ થઈ જશે. ધૂળાકાકાએ નિરાશામાં પોતાના માથાના વાળ ખેંચ્યા. મા ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી રહી હતી.

ત્યાં જ મનકી ઊભી થઈ. તેની આંખોમાં આંસુ નહોતા, પણ એક અદમ્ય દ્રઢતા હતી. "બાપા, મા! રડો નહીં. મારો જીવ જાય તો ભલે જાય, પણ હું જાનકીબાને અને આપણા પરિવારને બદનામ નહીં થવા દઉં."

સૌએ આશ્ચર્યથી મનકી સામે જોયું. "શું કરીશ બેટા?" ધૂળાકાકાએ આશાભરી નજરે પૂછ્યું.

"બાપા, આજે જાનકીબા નહીં, હું પરણીશ કિશન સાથે." મનકીના શબ્દો મક્કમ હતા, પણ અંદરથી તે કંપી રહી હતી. "જાનકીબાના વેણીમાં મારા વાળ ગૂંથીશ, અને તેમના ઘૂંઘટની પાછળ હું બેસીશ. કિશનને ખબર નહીં પડે. જાનકીબાનો જીવ બચી જશે, અને આપણા પરિવારની આબરુ પણ." આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે અને કોપીરાઈટ સુરક્ષિત છે.

ધૂળાકાકા અને મા એક ક્ષણ માટે સ્તબ્ધ થઈ ગયા. આ તો કેવો ભયાનક નિર્ણય હતો! પોતાની દીકરીનું આખું જીવન હોમી દેવા જેવો. પણ બીજી કોઈ રાહ હતી ક્યાં? આત્મહત્યા કરવા સિવાય બીજો કોઈ વિકલ્પ નહોતો દેખાતો. મનકીએ તેમને હાથ જોડ્યા. "મને રોકશો નહીં. આ જાનકીબા માટે, અને તમારા માટે."

સવાર પડી, અને કિશનનો વરઘોડો ધૂમધામથી આંગણે આવ્યો. આખા ગામના લોકો ખુશ હતા. જાનકીના માતા-પિતાના ચહેરા પર ભલે એક નકલી સ્મિત હતું, પણ તેમના હૃદયમાં કાળજું કંપી રહ્યું હતું. મનકીએ જાનકીના કપડાં પહેર્યા, તેનો ઘૂંઘટ ઓઢ્યો. તેના હૃદયમાં આગ લાગી હતી, પગ ધ્રૂજતા હતા, પણ તે અડગ હતી. 'સપ્તપદી'ના ફેરા ફરતી વખતે મનકીએ મનોમન જાનકીને યાદ કરી, "બહેન, તારા માટે, બસ તારા માટે."

લગ્ન સંપન્ન થયા. મનકી, ઘૂંઘટમાં જાનકી બનીને, કિશન સાથે સાસરે ગઈ. આખા ગામમાં વાત ફેલાઈ, કે લગ્નની છેલ્લી ઘડીએ જાનકી બીમાર પડી, એટલે નાની બહેને ધૂંઘટ ઓઢીને લગ્ન કર્યાં. સૌએ મનકીને ગાળો દીધી. "આ તો પાપ કર્યું! બહેનનો ઘૂંઘટ ચોર્યો! આ તો પરિવારની વિલન બની!" કોઈએ કહ્યું, "શું ખબર, પહેલેથી જ કિશન પર દાનત હશે!" ગામની બહેનપણીઓ પણ જાનકીને પૂછતી, "તારી બહેને તારી સાથે દગો કર્યો?" જાનકી કંઈ બોલી શકતી નહોતી, તે બસ મનકીને જોઈ આંસુ સારતી હતી.

કિશનને પણ આઘાત લાગ્યો. તે જાનકીને ચાહતો હતો. તેને મનકી પર ગુસ્સો આવ્યો. તેણે મનકીને ધિક્કારી. "દગાદાર! વિશ્વાસઘાતી!" તે કહેતો. મનકી આ બધું મૌન રહીને સાંભળી લેતી. તેના ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતા. તેણે કિશનને કે ગામના લોકોને ક્યારેય સાચી વાત કહી નહોતી. તે જાણતી હતી કે જો તે કહેશે તો જાનકીનું જીવન સમાપ્ત થઈ જશે, તેના ભાવિ બાળક પર કલંક લાગશે. મનકીએ પોતાના જ ભાગ્યને હોમી દીધું હતું, જાનકીના ભવિષ્ય માટે. જાનકીને પણ ગુનેગાર નહોતી ઠેરવવી, કારણ કે તે પણ એક ભોગ હતી.

વર્ષો વીતી ગયા. જાનકીના જીવનમાં પણ સમય જતાં શાંતિ આવી. ગામના એક બીજા યુવાન સાથે તેના લગ્ન થયા, અને તેને એક બાળક પણ આવ્યું, જે મનકીના કાળા કરતૂતનું પરિણામ નહોતું, પણ તેના પતિનું હતું. કિશન અને મનકીનું લગ્નજીવન પણ એક યાંત્રિક સંબંધ બનીને રહી ગયું હતું. કિશન ભલે મનકીને પત્ની તરીકે સ્વીકારી ચૂક્યો હતો, પણ તેના મનમાં જાનકી માટેનો પ્રેમ અને મનકી પ્રત્યેનો રોષ જીવંત હતા.

એક દિવસ, જાનકી તેના સાસરેથી પિયર આવી હતી. તે મનકીને મળવા કિશનના ઘરે ગઈ. મનકી ઘરના કામમાં વ્યસ્ત હતી. કિશન ત્યારે ખેતરે ગયો હતો. જાનકીએ ધીમેથી મનકીને પૂછ્યું, "મનકી, તે દિવસે... તે આવું શા માટે કર્યું?"

મનકીની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. તેણે જાનકીનો હાથ પકડ્યો અને તેને ખૂણામાં લઈ ગઈ. ધીમેથી, તૂટતા અવાજે તેણે કહ્યું, "બહેન, તારું જીવન બચાવવા માટે. તે રાત્રે... તારા પેટમાં જે કૂંપળ ફૂટી હતી, તે કિશનની નહોતી. તું બેભાન હતી, પણ હું જાગતી હતી. વૈદ્યરાજે બાપા-માને બધું કહી દીધું હતું. જો હું એ દિવસે તારા વેશમાં ન બેસત, તો તારું જીવન નરક બની જાત. ગામની લાજ લૂંટાઈ જાત, અને આપણા પરિવારની આબરુ ધૂળધાણી થઈ જાત. મેં તારા માટે, તારા ભવિષ્ય માટે, આ કલંક પોતાના માથે લીધું. લોકો મને વિલન કહે, દગાદાર કહે, મને કોઈ ફેર નથી પડતો. બસ, તું સુખી રહે, એટલું જ મારા માટે ઘણું છે."

જાનકીના કાનમાં આ શબ્દો જાણે હથોડાની જેમ વાગ્યા. તેને યાદ આવ્યું તે રાતનું અસહ્ય દર્દ અને પછીની બેભાન અવસ્થા. તેને યાદ નહોતું કે તેના જીવનમાં ક્યારે આવું કંઈ બન્યું હતું. કદાચ કોઈ રાત્રે, જ્યારે તે ગાઢ નિદ્રામાં હતી, કોઈ અજાણ્યા રાક્ષસે તેનો ભોગ લીધો હશે. તે ભલે બેભાન હતી, પણ મનકીએ તેની વેદના પારખી લીધી હતી.

જાનકીની આંખોમાંથી દડદડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેણે મનકીને ભેટી લીધી. "મનકી! તે આટલો મોટો ત્યાગ કર્યો? આટલી મોટી પીડા છુપાવી રાખી?" તે ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડતી હતી. મનકીએ ચૂપચાપ તેની પીઠ થપથપાવી. તેના પોતાના હૃદયમાં દબાયેલી વેદના પણ આંસુ બનીને બહાર નીકળતી હતી.

આજે જાનકી સમજી હતી કે તેની નાની બહેન, જેને આખી દુનિયા 'વિલન' કહેતી હતી, તે હકીકતમાં તેના જીવનની સૌથી મોટી દેવી હતી. એક એવી દેવી જેણે પોતાના સુખ, પોતાના સપના, અને પોતાની આખી જિંદગીને પોતાના હાથે હોમી દીધી હતી, માત્ર મોટી બહેનના જીવનને બચાવવા માટે. ગામ લોકો જેને 'દગાદાર' કહેતા હતા, તેનું કારણ જાણીને આજે જાનકીની આંખો ભીની થઈ ગઈ હતી. અને આ કથા સાંભળીને સૌની આંખો પણ ભીની થઈ જશે, એ નિશ્ચિત હતું. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!