આભમાં આસોપાલવના પાન સમી લીલીછમ ખુશીઓ ઝૂલી રહી હતી. કરન અને આરોહીના ઘરમાં બાળકનો કલરવ ગુંજવા જઈ રહ્યો હતો. આઠ વરસના લગ્નજીવન પછી, આશા અને નિરાશાના અનેક ઉતાર-ચડાવ જોઈ લીધા પછી, આજે આંગણે મહેકવાની તૈયારીમાં હતું એક નાનું ફૂલ. કરન સુથારીકામ કરતો, હાથે સારો કસબ હતો, ને આરોહી ઘરકામમાં નિપુણ. નાનું ગામડું, સાદું જીવન, પણ મનથી બંને સમૃદ્ધ. આશા હતી કે આવનારું બાળક તેમના સૂના આંગણાને રંગોથી ભરી દેશે. આશા હતી કે તેમના પ્રેમનો આ અંશ તેમના જીવનને સંપૂર્ણ બનાવશે.
અને પછી એ શુભ દિવસ આવી જ ગયો. કમળાબાના ધૂપ-દીવા અને આરોહીની પીડાની લાંબી રાત પછી, પરોઢિયે એક તંદુરસ્ત દીકરાનો જન્મ થયો. ઘરમાં જાણે ખુશીઓનો દરિયો ઘૂઘવતો થયો. કરનની આંખોમાં આનંદના આંસુ હતા, ને આરોહીના ચહેરા પર પ્રસૂતિની પીડા ભૂલાઈ ગઈ હતી. આખા ગામમાં મીઠાઈ વહેંચાઈ. ઢોલ વાગ્યા. નામકરણ વિધિની તૈયારીઓ થવા લાગી. આ બાળક કરન અને આરોહી માટે માત્ર સંતાન નહોતું, એ તો તેમના જીવનનું સત્વ હતું, તેમની તપસ્યાનું ફળ હતું.
ત્યાં જ, ત્રીજા દિવસે, કરનની બહેન રાધાનું આગમન થયું. રાધા કરનથી પાંચ વરસ મોટી, પરણેલી અને બે બાળકોની મા. રાધા આવતાં જ સ્વાભાવિક રીતે ઘરમાં વધુ રોનક આવી. આરોહીના સાસરે રાધા જ એકમાત્ર નણંદ હતી. કરન અને રાધા વચ્ચે બાળપણથી જ અતૂટ પ્રેમ હતો, પણ રાધાનો સ્વભાવ થોડો કડક, ને વાતોમાં સ્પષ્ટતાવાળો. તે આવે ત્યારે બધાને થોડો અણગમો પણ થાય, કારણ કે તેની વાતો ઘણીવાર સીધી અને પ્રહાર કરનારી લાગતી. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
બાળકને તેડીને રાધાએ લાડ કર્યાં. બધા રાજી થયા કે રાધા પણ બાળકની ખુશીમાં સામેલ છે. પણ સાંજ પડતાં જ રાધાએ બધાને ચોંકાવ્યા. “કરન, મારે તારી સાથે અને આરોહી સાથે થોડી વાત કરવી છે,” તેણે ગંભીર અવાજે કહ્યું. બધા ભેગા થયા ત્યારે રાધાના ચહેરા પર કઠોરતા હતી. આંખોમાં કોઈ ભાવ નહોતો.
“આરોહીને દીકરો આવ્યો છે એની ખુશી છે,” રાધાએ શરૂઆત કરી, “પણ આ બાળક આંગણે આવ્યું છે તો એને કંઈક તો મળવું જોઈએ ને? મારે એના માટે ૫૦ તોલા સોનું જોઈએ. હમણાં જ.”
આ શબ્દો સાંભળીને ઘરમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. કરનની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. આરોહીનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. ૫૦ તોલા સોનું! એટલે કે આજના ભાવે લાખો રૂપિયા! કરન ભલે સારો કસબી હતો, પણ આટલા સોનાની માગણી? એ પણ આમ અચાનક? બધા એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. કમળાબા, કરનની મા, બોલવાની હિંમત ન કરી શક્યા. ગામડામાં દહેજ કે ભેટ-સોગાદની પ્રથા ખરી, પણ આટલી મોટી રકમ તો કોઈ મોટા વેપારી પણ કદાચ ન આપી શકે.
“રાધા, તું શું બોલે છે એનું ભાન છે તને?” કરને આખરે હિંમત કરીને પૂછ્યું, તેના અવાજમાં આઘાત અને ક્રોધનો મિશ્ર ભાવ હતો. “૫૦ તોલા સોનું? ક્યાંથી લાવું હું? અને શા માટે?”
“શા માટે? એ તો એનો હક છે. આપણા ઘરનું પહેલું પારણું છે. તું કમાઈને ખાય છે ને? તો આટલું નથી કરી શકતો પોતાના ભત્રીજા માટે?” રાધાનો અવાજ વધુ કડક બન્યો. તેની આંખોમાં ક્રોધ હતો, પણ સાથે સાથે કોઈ અકળ વેદના પણ છુપાયેલી હોય તેવું લાગ્યું. આરોહી રડમસ થઈ ગઈ. તેને લાગ્યું કે રાધા તેના બાળકને જ નિશાન બનાવી રહી છે. કરનને પણ એમ જ લાગ્યું કે રાધા પૈસાની લાલચમાં સંબંધો ભૂલી ગઈ છે.
“રાધા, અમે તારા ભાઈ છીએ. તારી ભાભી છું. આવું તો કોઈ પારકું પણ ન કરે,” આરોહી માંડ માંડ બોલી શકી. “અમારી પાસે એટલા પૈસા નથી.”
“નથી? તો કમાવો. મને કાલે સવારે પૈસા જોઈએ. નહીં તો પછી મને આ બાળક સામે જોવાનો પણ કોઈ અધિકાર નથી.” રાધાએ પોતાની વાત પર અડગ રહી. તેનું વર્તન એટલું કઠોર હતું કે કરન અને આરોહીને લાગ્યું કે આ તે રાધા નથી જેને તેઓ ઓળખતા હતા. રાતભર કરન અને આરોહી ઉંઘી ન શક્યા. કરનના મનમાં ગુસ્સો, દુઃખ અને અપમાનની આગ ભભૂકતી હતી. તેને પોતાની બહેન પર શરમ આવી રહી હતી. આરોહી પણ રડી રડીને થાકી ગઈ હતી. તેમને થયું કે આ સંબંધ કાયમ માટે તૂટી જશે.
સવારે કમળાબા, જે અત્યાર સુધી ચૂપ હતા, તેમણે રાધાનો હાથ પકડ્યો. “બેટી, તારા ભાઈ-ભાભી દુઃખી છે. તું આમ શા માટે વર્તે છે?” કમળાબાની આંખોમાં આંસુ હતા. રાધા કમળાબાને વળગી પડી અને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી. આ પહેલીવાર હતું જ્યારે રાધાની કઠોરતા પીગળી હોય. તેના આંસુઓએ બધાને અચરજમાં મૂકી દીધા. આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે અને કોપીરાઈટ સુરક્ષિત છે.