કોમાનું નાટક કરી પિતાએ ખોલ્યું સંતાનોનું કાળું રહસ્ય: બંગલાની લાલચમાં ભૂલ્યા માનવતા!

વર્ધમાન શર્મા, અમદાવાદના એક પ્રતિષ્ઠિત અને અતિ ધનવાન ઉદ્યોગપતિ. તેમની પાસે પૈસાની કોઈ કમી નહોતી. તેમનું એકમાત્ર સ્વપ્ન હતું – તેમના વિશાળ બંગલા 'શાંતિકુંજ' માં તેમના સંતાનો અને પૌત્રો સાથે સુખી જીવન જીવવું.

પરંતુ ભાગ્યની કઠોરતા જુઓ, તેમના સંતાનો, પુત્રો આયુષ અને શ્રેયસ તથા પુત્રી અનન્યા, તેમના પિતાની સંપત્તિ પર જ નજર રાખતા હતા. તેમને વર્ધમાન શર્માના પ્રેમ કે લાગણીની કોઈ પરવા નહોતી. તેમની આંખોમાં ફક્ત 'શાંતિકુંજ' બંગલાની ચમક જ દેખાતી હતી.

વર્ધમાન શર્મા વૃદ્ધાવસ્થાના ઉંબરે હતા. શરીરે અશક્ત ભલે હતા, પણ તેમનું મન અને દિમાગ સંપૂર્ણપણે સક્રિય હતા. તેઓ પોતાના સંતાનોના બદલાયેલા વર્તનથી વાકેફ હતા.

તેમને સમજાઈ ગયું હતું કે તેમના બાળકો તેમના જીવતાજીવત મિલકત માટે ઝઘડી રહ્યા છે. આ વાત તેમને અંદરથી કોરી ખાતી હતી.

એક દિવસ વર્ધમાન શર્માએ એક વિચિત્ર નિર્ણય લીધો. તેમણે પોતાના વિશ્વાસપાત્ર ડોક્ટર મિત્ર, ડો. મેહતા, સાથે વાત કરી.

તેમણે ડો. મેહતાને પોતાની યોજના જણાવી: "હું કોમામાં જવાનો ડોળ કરીશ. મારે મારા સંતાનોના સાચા રંગ જોવા છે."

ડો. મેહતા પહેલા તો ચોંકી ઉઠ્યા, પણ વર્ધમાન શર્માની આંખોમાં રહેલી પીડા અને દ્રઢ નિશ્ચય જોઈને તેઓ સમજી ગયા. તેમણે સંમત થઈને આ યોજનામાં તેમનો સાથ આપવાનું વચન આપ્યું.

બીજા જ દિવસે સવારે, વર્ધમાન શર્મા પોતાના પલંગ પર અચેતન અવસ્થામાં પડ્યા હતા. નોકરે તરત જ બાળકોને જાણ કરી.

આયુષ, શ્રેયસ અને અનન્યા દોડતા આવ્યા. તેમણે પિતાને જોયા. ડો. મેહતા ત્યાં જ હતા.

ડો. મેહતાએ ગંભીર ચહેરે કહ્યું, "વર્ધમાનજી કોમામાં છે. તેમની સ્થિતિ ગંભીર છે. તેઓ સાંભળી શકે છે કે નહીં તે કહી શકાય નહીં, પણ તેમની સંવેદનાઓ ચાલુ હોઈ શકે છે."

બાળકોએ શરૂઆતમાં દુઃખ અને ચિંતાનો દેખાવ કર્યો. આંખોમાં આંસુ લાવવાનો પ્રયાસ પણ કર્યો.

પણ તેમના ચહેરા પર એક અસ્પષ્ટ રાહતનો ભાવ સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. તેઓ જાણતા હતા કે હવે સમય આવી ગયો છે.

ઘરના સભ્યો, સંબંધીઓ અને મિત્રોની અવરજવર શરૂ થઈ. બધા વર્ધમાન શર્માના જલ્દી સ્વસ્થ થવાની પ્રાર્થના કરતા હતા.

પરંતુ "શાંતિકુંજ" ના બંધ દરવાજા પાછળ, એક બીજું જ નાટક ભજવાઈ રહ્યું હતું.

વર્ધમાન શર્મા પોતાના બેડ પર શાંતિપૂર્વક સૂતા હતા, તેમની આંખો બંધ હતી, શ્વાસોશ્વાસ ધીમા હતા, પણ તેમના કાન ખુલ્લા હતા.

એક રાત્રે, આયુષ, શ્રેયસ અને અનન્યા પિતાના રૂમની બાજુના ડ્રોઈંગ રૂમમાં ભેગા થયા. તેમને લાગ્યું કે પિતા કંઈ સાંભળી શકતા નથી.

આયુષે કહ્યું, "આ સારું થયું, હવે આ લાંબી ઝંઝટનો અંત આવશે."

શ્રેયસે તરત જ ઉમેર્યું, "હા, પણ સૌથી પહેલા એ જોવું પડશે કે પિતાએ વસિયતનામું બનાવ્યું છે કે નહીં. અને જો બનાવ્યું હોય, તો શું છે તેમાં?"

અનન્યાએ ગુસ્સાથી કહ્યું, "વસિયતનામું ગમે તે હોય, 'શાંતિકુંજ' તો અમારું જ છે. મારે તો આ બંગલો જ જોઈએ છે."

આયુષ હસ્યો, "અને મને પણ! ચાલો, પહેલા વસિયતનામું શોધીએ. અને જો ન હોય, તો આપણે એક નવું બનાવવું પડશે."

આ સાંભળીને વર્ધમાન શર્માના હૃદયમાં તીવ્ર પીડા ઉપડી. તેમના પોતાના બાળકો આટલા ક્રૂર કેવી રીતે હોઈ શકે?

તેમણે પોતાની જાતને સંભાળી. તેમને ખબર હતી કે આ તો ફક્ત શરૂઆત છે.

બીજા દિવસે, બાળકોએ પિતાની સારવારમાં વધુ રસ દાખવ્યો નહીં. તેઓ ફક્ત મિલકતના કાગળો શોધવામાં વ્યસ્ત હતા.

તેમણે પિતાના કબાટ, ડ્રોઅર અને ફાઈલોમાં તપાસ કરી. તેમને આશા હતી કે તેમને કોઈ મોટી રકમ અથવા કીમતી દસ્તાવેજો મળી આવશે.

આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

થોડા દિવસો પછી, બાળકોની ધીરજ ખૂટી રહી હતી. વર્ધમાન શર્માની સ્થિતિમાં કોઈ સુધારો નહોતો.

એક બપોરે, ત્રણેય ફરી ભેગા થયા. અનન્યાએ ઉદાસીનતાથી કહ્યું, "કેટલા દિવસ આમ ચાલશે? ડોક્ટર પણ કહી રહ્યા છે કે સુધારાની શક્યતા ઓછી છે."

આયુષે તરત જ કહ્યું, "તો શું? આપણે તો આપણું કામ કરવું પડશે. આ બંગલાને વેચીને જે પૈસા મળે, તેને ત્રણ ભાગમાં વહેંચી દઈએ."

શ્રેયસે અસહમતિ દર્શાવી, "પણ આ બંગલો વેચવો શા માટે? આપણે અહીં રહી શકીએ છીએ. અને જો પપ્પા આમ જ રહ્યા, તો તેમનો ખર્ચો કોણ ઉઠાવશે?"

અનન્યાએ ઠંડા કલેજે કહ્યું, "એમને વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી દઈએ. ત્યાં તેમની સારી રીતે સંભાળ રાખવામાં આવશે. અને આપણે આ બંગલાનો આનંદ લઈ શકીશું."

વર્ધમાન શર્માએ આ સાંભળ્યું. તેમની આંખોમાં આંસુ ઉભરાઈ આવ્યા. તેમના પોતાના બાળકો તેમને વૃદ્ધાશ્રમમાં મોકલવાની વાત કરી રહ્યા હતા. આનાથી મોટી કરુણતા શું હોઈ શકે?

તેમને લાગ્યું કે તેમનો આત્મા તેમના શરીરમાંથી બહાર નીકળી રહ્યો છે.

સમય પસાર થતો ગયો. બાળકોની સ્વાર્થી વાતો અને યોજનાઓ વધુને વધુ સ્પષ્ટ થતી ગઈ.

તેઓ પિતાના રૂમમાં પણ બેફિકરાઈથી વાત કરતા હતા, જાણે વર્ધમાન શર્મા ખરેખર એક નિર્જીવ વસ્તુ હોય.

"આ બંગલો વેચ્યા પછી મારા ભાગના પૈસાથી હું નવો બિઝનેસ શરૂ કરીશ," આયુષે એક દિવસ ગર્વથી કહ્યું.

"અને હું આખા યુરોપનો પ્રવાસ કરીશ," અનન્યાએ સપનામાં રાચતા કહ્યું.

શ્રેયસે વસિયતનામું ન મળવાથી હતાશ થઈને કહ્યું, "મારે તો સૌથી પહેલા ડોક્ટરને પૂછવું પડશે કે આ કોમા ક્યારે પૂરો થશે? આ બધું ખૂબ લાંબુ ચાલી રહ્યું છે."

બાળકોની ધીરજ હવે તદ્દન ખૂટી ગઈ હતી. તેઓ મિલકતના વિભાજન માટે અંદરોઅંદર ઝઘડવા લાગ્યા.

એક સાંજે, તેમણે એક મોટો ઝઘડો કર્યો. આયુષ અને શ્રેયસ બંગલાના મોટાભાગ માટે દલીલ કરી રહ્યા હતા. અનન્યા પણ પોતાનો હક છોડવા તૈયાર નહોતી.

તેમણે વર્ધમાન શર્માના વસિયતનામાને રદબાતલ કરીને નવું વસિયતનામું બનાવવાની યોજના પણ ઘડી. જેમાં પિતાની સહી ખોટી કરવાનો ઇરાદો પણ હતો.

આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

આ સાંભળીને વર્ધમાન શર્માના મનમાં એક દ્રઢ સંકલ્પ આવ્યો. તેમને ખબર હતી કે હવે સમય આવી ગયો છે.

બીજા દિવસે સવારે, ડો. મેહતા રાઉન્ડ પર આવ્યા. બાળકો રૂમમાં હાજર હતા.

ડો. મેહતાએ વર્ધમાન શર્માના પલ્સ અને અન્ય ચેકઅપ કર્યા.

બાળકોએ આશાભરી નજરે ડોક્ટર સામે જોયું. "કોઈ સુધારો, ડોક્ટર?" આયુષે યાંત્રિક સ્વરે પૂછ્યું.

ડો. મેહતાએ ગંભીરતાથી કહ્યું, "મને લાગે છે કે વર્ધમાનજીના શરીરમાં કંઈક બદલાવ આવ્યો છે."

અચાનક, વર્ધમાન શર્માએ ધીમેથી પોતાની આંખો ખોલી. રૂમમાં એક ક્ષણ માટે શાંતિ છવાઈ ગઈ.

બાળકો ચોંકી ઉઠ્યા. તેમની આંખોમાં ભય અને આશ્ચર્ય એકસાથે દેખાતા હતા.

વર્ધમાન શર્માએ ધીમા પણ સ્પષ્ટ અવાજે કહ્યું, "મને બધું સંભળાયું છે."

આયુષ, શ્રેયસ અને અનન્યાના ચહેરા સફેદ પડી ગયા. તેમને લાગતું હતું કે ધરતી ફાટી પડશે અને તેઓ તેમાં સમાઈ જશે.

વર્ધમાન શર્માએ ધીમે ધીમે પલંગ પર બેસવાનો પ્રયાસ કર્યો. ડો. મેહતાએ તેમને મદદ કરી.

"તમને શું લાગ્યું, બાળકો? કે તમારો પિતા એક નિર્જીવ શરીર છે? કે તે કંઈ સાંભળી શકતો નથી?" વર્ધમાન શર્માનો અવાજ દુઃખ અને ક્રોધથી ભરેલો હતો.

"તમે બધાએ મારી જિંદગીભરની કમાણી, મારો 'શાંતિકુંજ' બંગલો, અને સૌથી મહત્વનું, મારી માનવતાને વેચી દીધી. બંગલાની લાલચમાં તમે તમારી માનવતા પણ ભૂલી ગયા."

બાળકો મૌન હતા. તેમની પાસે કોઈ જવાબ નહોતો. તેમની નજર નીચે ઢળેલી હતી.

"મેં તમારી દરેક વાત સાંભળી. મને વૃદ્ધાશ્રમમાં મોકલવાની વાત, વસિયતનામું બદલવાની વાત, અને મારા મરવાની રાહ જોવાની વાત."

વર્ધમાન શર્માએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. "આજે હું તમને બધાને એક વાત સ્પષ્ટપણે કહી દઉં છું."

"આ 'શાંતિકુંજ' બંગલો, જેની પાછળ તમે લોકોએ મારી સાથે આવી ક્રૂરતા કરી, તે હવે તમારો નથી."

બાળકોએ ચોંકીને ઉપર જોયું.

"મેં મારું નવું વસિયતનામું બનાવી લીધું છે, અને તે ડો. મેહતા પાસે સુરક્ષિત છે."

ડો. મેહતાએ વર્ધમાન શર્માના કહેવાથી એક કવર બહાર કાઢ્યું.

"આ વસિયતનામા અનુસાર, 'શાંતિકુંજ' બંગલો હવે મારા નામ પર બનનાર એક વૃદ્ધાશ્રમને દાનમાં આપવામાં આવશે. જ્યાં એવા વૃદ્ધોને આશ્રય મળશે, જેમના બાળકોએ તેમને તરછોડ્યા છે."

"અને બાકીની સંપત્તિ, જે મારા બેંક ખાતામાં છે, તે પણ વિવિધ સેવાભાવી સંસ્થાઓને દાનમાં આપવામાં આવશે."

"તમારા માટે મેં કંઈ રાખ્યું નથી, કારણ કે તમે માનવતા ભૂલ્યા છો. તમને પૈસા નહીં, સંસ્કારની જરૂર છે."

આયુષ, શ્રેયસ અને અનન્યા હતપ્રભ થઈ ગયા. તેમની બંગલાની લાલચ તેમને ભારે પડી હતી.

તેમણે પિતાની સામે હાથ જોડ્યા, માફી માંગવાનો પ્રયાસ કર્યો, પણ વર્ધમાન શર્માની આંખોમાં ફક્ત ઠંડી ઉદાસીનતા હતી.

"હવે બહુ મોડું થઈ ગયું છે, બાળકો. મેં તમને એક પાઠ ભણાવ્યો છે. કદાચ હવે તમે સમજી શકશો કે પૈસાથી વધુ સંબંધો અને માનવતાનું મહત્વ છે."

આ ઘટના પછી, વર્ધમાન શર્મા સાચા અર્થમાં સ્વસ્થ થયા. તેમણે પોતાના જીવનના બાકીના દિવસો વૃદ્ધાશ્રમના નિર્માણ અને સમાજ સેવા પાછળ વિતાવ્યા.

તેમના બાળકોને તેમની ભૂલનો અહેસાસ થયો, પણ ત્યાં સુધીમાં તેમણે પોતાના પિતાનો પ્રેમ અને વિશ્વાસ ગુમાવી દીધો હતો.

'શાંતિકુંજ' બંગલો ખરેખર એક શાંતિકુંજ બન્યો, પણ એવા લોકો માટે જેમના જીવનમાં શાંતિ અને સ્નેહનો અભાવ હતો, અને વર્ધમાન શર્માએ પોતાના કોમાના નાટક દ્વારા સંતાનોનું કાળું રહસ્ય ખોલીને માનવતાનો સાચો પાઠ શીખવ્યો.

આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો.