વર્ધમાન શર્મા, અમદાવાદના એક પ્રતિષ્ઠિત અને અતિ ધનવાન ઉદ્યોગપતિ. તેમની પાસે પૈસાની કોઈ કમી નહોતી. તેમનું એકમાત્ર સ્વપ્ન હતું – તેમના વિશાળ બંગલા ‘શાંતિકુંજ’ માં તેમના સંતાનો અને પૌત્રો સાથે સુખી જીવન જીવવું.
પરંતુ ભાગ્યની કઠોરતા જુઓ, તેમના સંતાનો, પુત્રો આયુષ અને શ્રેયસ તથા પુત્રી અનન્યા, તેમના પિતાની સંપત્તિ પર જ નજર રાખતા હતા. તેમને વર્ધમાન શર્માના પ્રેમ કે લાગણીની કોઈ પરવા નહોતી. તેમની આંખોમાં ફક્ત ‘શાંતિકુંજ’ બંગલાની ચમક જ દેખાતી હતી.
વર્ધમાન શર્મા વૃદ્ધાવસ્થાના ઉંબરે હતા. શરીરે અશક્ત ભલે હતા, પણ તેમનું મન અને દિમાગ સંપૂર્ણપણે સક્રિય હતા. તેઓ પોતાના સંતાનોના બદલાયેલા વર્તનથી વાકેફ હતા.
તેમને સમજાઈ ગયું હતું કે તેમના બાળકો તેમના જીવતાજીવત મિલકત માટે ઝઘડી રહ્યા છે. આ વાત તેમને અંદરથી કોરી ખાતી હતી.
એક દિવસ વર્ધમાન શર્માએ એક વિચિત્ર નિર્ણય લીધો. તેમણે પોતાના વિશ્વાસપાત્ર ડોક્ટર મિત્ર, ડો. મેહતા, સાથે વાત કરી.
તેમણે ડો. મેહતાને પોતાની યોજના જણાવી: “હું કોમામાં જવાનો ડોળ કરીશ. મારે મારા સંતાનોના સાચા રંગ જોવા છે.”
ડો. મેહતા પહેલા તો ચોંકી ઉઠ્યા, પણ વર્ધમાન શર્માની આંખોમાં રહેલી પીડા અને દ્રઢ નિશ્ચય જોઈને તેઓ સમજી ગયા. તેમણે સંમત થઈને આ યોજનામાં તેમનો સાથ આપવાનું વચન આપ્યું.
બીજા જ દિવસે સવારે, વર્ધમાન શર્મા પોતાના પલંગ પર અચેતન અવસ્થામાં પડ્યા હતા. નોકરે તરત જ બાળકોને જાણ કરી.
આયુષ, શ્રેયસ અને અનન્યા દોડતા આવ્યા. તેમણે પિતાને જોયા. ડો. મેહતા ત્યાં જ હતા.
ડો. મેહતાએ ગંભીર ચહેરે કહ્યું, “વર્ધમાનજી કોમામાં છે. તેમની સ્થિતિ ગંભીર છે. તેઓ સાંભળી શકે છે કે નહીં તે કહી શકાય નહીં, પણ તેમની સંવેદનાઓ ચાલુ હોઈ શકે છે.”
બાળકોએ શરૂઆતમાં દુઃખ અને ચિંતાનો દેખાવ કર્યો. આંખોમાં આંસુ લાવવાનો પ્રયાસ પણ કર્યો.
પણ તેમના ચહેરા પર એક અસ્પષ્ટ રાહતનો ભાવ સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. તેઓ જાણતા હતા કે હવે સમય આવી ગયો છે.
ઘરના સભ્યો, સંબંધીઓ અને મિત્રોની અવરજવર શરૂ થઈ. બધા વર્ધમાન શર્માના જલ્દી સ્વસ્થ થવાની પ્રાર્થના કરતા હતા.
પરંતુ “શાંતિકુંજ” ના બંધ દરવાજા પાછળ, એક બીજું જ નાટક ભજવાઈ રહ્યું હતું.
વર્ધમાન શર્મા પોતાના બેડ પર શાંતિપૂર્વક સૂતા હતા, તેમની આંખો બંધ હતી, શ્વાસોશ્વાસ ધીમા હતા, પણ તેમના કાન ખુલ્લા હતા.
એક રાત્રે, આયુષ, શ્રેયસ અને અનન્યા પિતાના રૂમની બાજુના ડ્રોઈંગ રૂમમાં ભેગા થયા. તેમને લાગ્યું કે પિતા કંઈ સાંભળી શકતા નથી.
આયુષે કહ્યું, “આ સારું થયું, હવે આ લાંબી ઝંઝટનો અંત આવશે.”
શ્રેયસે તરત જ ઉમેર્યું, “હા, પણ સૌથી પહેલા એ જોવું પડશે કે પિતાએ વસિયતનામું બનાવ્યું છે કે નહીં. અને જો બનાવ્યું હોય, તો શું છે તેમાં?”
અનન્યાએ ગુસ્સાથી કહ્યું, “વસિયતનામું ગમે તે હોય, ‘શાંતિકુંજ’ તો અમારું જ છે. મારે તો આ બંગલો જ જોઈએ છે.”
આયુષ હસ્યો, “અને મને પણ! ચાલો, પહેલા વસિયતનામું શોધીએ. અને જો ન હોય, તો આપણે એક નવું બનાવવું પડશે.”
આ સાંભળીને વર્ધમાન શર્માના હૃદયમાં તીવ્ર પીડા ઉપડી. તેમના પોતાના બાળકો આટલા ક્રૂર કેવી રીતે હોઈ શકે?
તેમણે પોતાની જાતને સંભાળી. તેમને ખબર હતી કે આ તો ફક્ત શરૂઆત છે.
બીજા દિવસે, બાળકોએ પિતાની સારવારમાં વધુ રસ દાખવ્યો નહીં. તેઓ ફક્ત મિલકતના કાગળો શોધવામાં વ્યસ્ત હતા.
તેમણે પિતાના કબાટ, ડ્રોઅર અને ફાઈલોમાં તપાસ કરી. તેમને આશા હતી કે તેમને કોઈ મોટી રકમ અથવા કીમતી દસ્તાવેજો મળી આવશે.
આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
થોડા દિવસો પછી, બાળકોની ધીરજ ખૂટી રહી હતી. વર્ધમાન શર્માની સ્થિતિમાં કોઈ સુધારો નહોતો.
એક બપોરે, ત્રણેય ફરી ભેગા થયા. અનન્યાએ ઉદાસીનતાથી કહ્યું, “કેટલા દિવસ આમ ચાલશે? ડોક્ટર પણ કહી રહ્યા છે કે સુધારાની શક્યતા ઓછી છે.”
આયુષે તરત જ કહ્યું, “તો શું? આપણે તો આપણું કામ કરવું પડશે. આ બંગલાને વેચીને જે પૈસા મળે, તેને ત્રણ ભાગમાં વહેંચી દઈએ.”
શ્રેયસે અસહમતિ દર્શાવી, “પણ આ બંગલો વેચવો શા માટે? આપણે અહીં રહી શકીએ છીએ. અને જો પપ્પા આમ જ રહ્યા, તો તેમનો ખર્ચો કોણ ઉઠાવશે?”
અનન્યાએ ઠંડા કલેજે કહ્યું, “એમને વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી દઈએ. ત્યાં તેમની સારી રીતે સંભાળ રાખવામાં આવશે. અને આપણે આ બંગલાનો આનંદ લઈ શકીશું.”
વર્ધમાન શર્માએ આ સાંભળ્યું. તેમની આંખોમાં આંસુ ઉભરાઈ આવ્યા. તેમના પોતાના બાળકો તેમને વૃદ્ધાશ્રમમાં મોકલવાની વાત કરી રહ્યા હતા. આનાથી મોટી કરુણતા શું હોઈ શકે?
તેમને લાગ્યું કે તેમનો આત્મા તેમના શરીરમાંથી બહાર નીકળી રહ્યો છે.
સમય પસાર થતો ગયો. બાળકોની સ્વાર્થી વાતો અને યોજનાઓ વધુને વધુ સ્પષ્ટ થતી ગઈ.
તેઓ પિતાના રૂમમાં પણ બેફિકરાઈથી વાત કરતા હતા, જાણે વર્ધમાન શર્મા ખરેખર એક નિર્જીવ વસ્તુ હોય.
“આ બંગલો વેચ્યા પછી મારા ભાગના પૈસાથી હું નવો બિઝનેસ શરૂ કરીશ,” આયુષે એક દિવસ ગર્વથી કહ્યું.
“અને હું આખા યુરોપનો પ્રવાસ કરીશ,” અનન્યાએ સપનામાં રાચતા કહ્યું.