😱 દીકરાએ પિતાને ઘરમાંથી કાઢ્યા, પણ પછી જે કર્યું એ જાણીને આઘાત લાગશે!

ધરતીકંપ આવ્યો હોય એમ, ઘરની શાંતિ અચાનક તૂટી પડી. "હવે પિતાજી, તમે હજુ સુધી કેમ તૈયાર નથી થયા?" ઘરમાં પ્રવેશતાની સાથે જ એક પરિચિત છતાં ગંભીર અવાજ સંભળાયો. આ અવાજ હતો રોહિતનો, જે તેના પિતા, કમલભાઈ, થી ઘણા સમયથી અલગ રહેતો હતો. રોહિતના લગ્ન પછી તરત જ કમલભાઈ પોતાના જૂના ઘરમાં એકલા રહેવા આવી ગયા હતા. આજે, રોહિત તેના પિતાના ઘરમાં આવીને આ શબ્દો બોલ્યો, અને ઉમેર્યું, "તમારું બેગ પણ હજુ તૈયાર નથી? મેં તમને ગઈકાલે રાત્રે જ ફોન કરીને જણાવ્યું હતું કે હું તમને આવતીકાલે તેડવા આવવાનો છું."

કમલભાઈના ચહેરા પર એક અસ્પષ્ટ ચિંતા તરી આવી. "અરે દીકરા, પણ... ફરી પાછો હું એ ઘરમાં પ્રવેશ કરીશ, ફરી પાછા રોજની જેમ ઝઘડાઓ શરૂ થઈ જશે. એના કરતાં મને અહીં શાંતિથી રહેવા દે." તેમનો અવાજ ધીમો અને ભરેલો હતો. "એટલું જ નહીં, આ ઘરમાં તારી માતાની યાદો પણ ભરાયેલી છે, એટલે અહીં જ રહેવા માંગુ છું." તેમની આંખોમાં ભૂતકાળની ઝલક દેખાઈ રહી હતી, જાણે દરેક ખૂણો તેમની પત્ની, મંજુલાબેનની, હાજરીથી ભરેલો હોય.

રોહિતના હૃદયમાં પીડાનો એક નાનો સંચાર થયો. તે થોડો ભાવુક થઈ ગયો, તેમ છતાં તેણે સ્વસ્થતા જાળવીને કહ્યું, "પિતાજી, મમ્મીને ગયાને છ મહિના થઈ ગયા છે, અને તમારી તબિયત પણ હવે પહેલાં જેવી ઠીક રહેતી નથી. આવા સંજોગોમાં હું તમને એકલા છોડી શકીશ નહીં. તમે મારી સાથે ચાલો." તેની આંખોમાં દૃઢ નિશ્ચય હતો, જે પિતા પ્રત્યેના તેના ઊંડા પ્રેમને વ્યક્ત કરતો હતો.

"અરે પણ એ ઘરમાં મારે..." કમલભાઈ હજી તેમનું વાક્ય પૂરું કરે તે પહેલાં જ રોહિતે તેમને રોક્યા અને દૃઢપણે કહ્યું, "હું તમને કહું છું એટલે તમારે આવવું જ પડશે." તેનો અવાજ સત્તાવાહી નહોતો, પણ પ્રેમભર્યો આગ્રહ હતો, જે કમલભાઈને ચૂપ કરાવી ગયો. "પિતાજી, તમે ખોટી ચિંતા ન કરો. હવે મારી પત્ની, રિયા, પણ પહેલાં જેવી નથી. તે પણ તમને સ્વીકારવા માટે તૈયાર થઈ જશે. ગઈકાલે જ ડોક્ટરનો મને ફોન આવ્યો હતો. તેઓએ જણાવ્યું હતું કે તમારું ડાયાબિટીસનું સ્તર થોડું વધારે છે, એટલે વધારે સાવચેતી રાખવાની છે." કહેતા કહેતા રોહિતે જાતે જ કમલભાઈનું બેગ પેક કરવાનું શરૂ કરી દીધું. તેની ક્રિયામાં એક પુત્રની ચિંતા સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.

કમલભાઈએ ધીમેથી પૂછ્યું, "હું તારા સંસારમાં દખલગીરી કરવા નથી માંગતો. તે તારી વહુને વાત કરી હતી?" રોહિતે હસતાં હસતાં જવાબ આપ્યો, "પિતાજી, મારે એમાં એને શું વાત કરવી? મારી અને તેની વિચારસરણી થોડી અલગ અલગ છે."

આખરે, રોહિત તેના પિતાજીને લઈને ઘરે આવ્યો. રિયાએ તેના સસરાને જોઈને ઔપચારિકતાપૂર્વક કહ્યું, "સારું થયું પિતાજી, તમે થોડા દિવસો માટે અહીં રહેવા આવી ગયા." પરંતુ તેના શબ્દો કંઈક બીજું કહી રહ્યા હતા, અને તેના ચહેરા પરના હાવભાવ પણ કંઈક જુદું જ દર્શાવી રહ્યા હોય તેવું કમલભાઈને લાગ્યું. તેમને અનુભવાયું કે રિયાના મોં પરથી નીકળેલા શબ્દો અને તેના મનમાં ચાલતા વિચારો વચ્ચે એક મોટો ભેદ હતો.

એક સવારે, કમલભાઈ પોતાના રૂમમાંથી બહાર આવી રહ્યા હતા ત્યારે તેમણે રિયા અને રોહિતને વાત કરતાં સાંભળ્યા. રિયાએ રોહિતને પૂછ્યું, "પિતાજી અહીં કેટલો સમય સુધી રહેવાના છે?" રોહિતે તરત જ તેની પત્નીને જવાબ આપ્યો, "તે હવે અહીં જ રહેશે, કારણ કે પેલા ઘરે હવે તેમની સારસંભાળ રાખવા માટે કોઈ નથી." રિયાએ ત્વરિત જવાબ આપ્યો, "અરે તો ત્યાં તમે કોઈ વ્યવસ્થા કરી શકો ને!" તેના અવાજમાં અણગમો સ્પષ્ટ હતો.

કમલભાઈએ આટલું સાંભળ્યું એટલે તેમને થયું કે ફરી પાછા બંને વચ્ચે વાત આગળ વધે તે પહેલાં તેઓ પોતાના જવાની તૈયારી કરવા લાગ્યા. તેમણે ધીમે ધીમે પોતાનો સામાન ભેગો કરવાનું શરૂ કર્યું. જ્યારે રોહિતે તેમને આમ કરતાં જોયા, ત્યારે તેણે તેમને રોક્યા. કમલભાઈએ રોહિતને કહ્યું, "હું તારા સંસારમાં સુખી છું અને તારા સંસારને હું બગાડવા માંગતો નથી. તું અને તારી પત્ની પ્રેમથી રહો. એમાં હું રાજી છું. અને હા, જ્યાં સુધી મારો સવાલ છે, તો હું મારી સારસંભાળ રાખી શકીશ." તેમના અવાજમાં એક અદમ્ય સ્વાભિમાન હતું.

રોહિત વિચારતો રહ્યો કે અચાનક પિતાજી આમ સામાન પેક કરીને કેમ જવા લાગ્યા? નક્કી રિયાએ કંઈક કહ્યું હશે અથવા તેમણે કંઈક સાંભળી લીધું હશે. તેણે તરત જ પિતાજીને કહ્યું, "ઠીક છે પિતાજી, તમે જતા રહેજો તમારા ઘરે, પરંતુ આજે નહીં, આવતીકાલે હું તમને મૂકી જઈશ." રોહિત ત્યારે બીજું કશું બોલ્યો નહીં, પણ તેના મનમાં એક યોજના આકાર લઈ રહી હતી.

બીજા દિવસે સવારે તેણે તેની પત્ની, રિયાને, વાત કરી કે "આજે પિતાજી જઈ રહ્યા છે." અચાનક જ તેના ચહેરા પર એક ખુશી દેખાઈ. પરંતુ રોહિતે તરત જ ઉમેર્યું, "પરંતુ મેં સાથે સાથે એક નિર્ણય કર્યો છે કે પિતાજી આટલા મોટા ઘરમાં એકલા કેવી રીતે રહેશે? એટલે બાજુમાં જ એક જમીન પડી છે, ત્યાં એક નાનકડું પ્લે હાઉસ અને સાથે સાથે ત્યાં એક નાનકડી શાળા પણ બનાવવાનું વિચારી રહ્યો છું." રિયાના ચહેરા પરની ખુશી ગાયબ થઈ ગઈ. "પિતાજી એ શાળાના ટ્રસ્ટી હશે, સાથે સાથે પિતાજીના મિત્રો પણ ટ્રસ્ટ બનાવશે જેથી કરીને પિતાજી ન હોય તો પણ શાળા ચાલુ રહે. આ શાળામાં ગરીબ બાળકો માટે શિક્ષણ મળી રહેશે."

આટલું તેની પત્નીને કહીને રોહિત તેના પિતાજી પાસે ગયો. કમલભાઈ હજુ પોતાના જવાની તૈયારી જ કરી રહ્યા હતા. રોહિતે તેમને કહ્યું, "પિતાજી, તમારી જે જમીન પડી છે, કે જેના લગભગ અત્યારે બજાર મૂલ્ય પ્રમાણે પાંચ કરોડ જેટલા રૂપિયા ગણી શકાય, એ જમીનને ટ્રસ્ટમાં ફાળો તરીકે જમા કરી દેજો. એમાંથી ઊભી થનારી આવકમાંથી ગરીબ બાળકોની ફીસમાં મદદ મળી રહેશે. અને રહી વાત તમારા રહેવાની, તો તમારું પેન્શન તમારી માટે પૂરતું છે. અને હું આજે જ ઓફિસ જઈને આ યોજના ઉપર કામ કરું છું." કમલભાઈ તો તેના દીકરાની સામે આશ્ચર્યચકિત થઈને જોઈ રહ્યા હતા. તેમના મનમાં ગર્વ અને આશ્ચર્ય એકસાથે ઉમટી રહ્યા હતા.

રોહિત પિતાજીને જમીનની વાત કરી રહ્યો હતો તે વાત રિયા પણ ઊભી ઊભી સાંભળી રહી હતી, અને તેઓના પિતાજી પાસે આટલી મોટી જમીન છે તેવી તેને ખબર જ હતી નહીં. જાણે કોઈ મોટું નુકસાન થઈ ગયું હોય એ રીતે તેણે તેના પતિને કહ્યું, "શું તમે પણ મજાક કરી રહ્યા છો?" તેના પતિએ તરત જ તેને જવાબ આપી દીધો, "હું જરા પણ મજાક નથી કરતો. હું તો માત્ર મારા પિતાજીની જિંદગી વ્યવસ્થિત કરી રહ્યો છું, જેથી કરીને કોઈ મારા પિતાજીના જવાની રાહ ન જુએ."

તેનો અવાજ દૃઢ અને સ્પષ્ટ હતો. "મારો ધંધો આજે જે પણ કંઈ છે તે માત્ર પિતાજીના કારણે જ છે, કારણ કે પિતાજીએ જો મને પૈસા ન આપ્યા હોત તો હું આ ધંધો શરૂ જ ન કરી શક્યો હોત." આ સાંભળીને તેની પત્નીએ મોં બગાડીને કહ્યું, "એમાં શું નવી વાત છે? એ તો એમની ફરજ હતી."

રોહિતે પણ સામે જવાબ આપતા કહ્યું, "ફરજની વાત તું તો ના જ કરે, રિયા. પિતાજીની તબિયત સારી ન હોય ત્યારે તેમની સેવા કરવાની ફરજ તારી જ આવે છે. અને જ્યાં સુધી તારા માતા-પિતાનો સવાલ છે, તો મેં કોઈ દિવસ તને ત્યાં તારી ફરજ પૂરી કરતા રોકી નથી. તને પિતાજી અને મમ્મી ભેગું રહેવું નહોતું એટલે આપણે અલગ રહેવા માટે આવ્યા હતા, પરંતુ આજે જ્યારે હું મારા પિતાનું ઋણ ચૂકવવામાં થોડું ઉમેરી રહ્યો છું તો મને એ નિભાવવાથી કોઈ રોકી ન શકે." આજે તેના દીકરાના અવાજમાં આટલી બધી દૃઢતા જોઈને કમલભાઈ અવાચક થઈ ગયા. તેમને અનુભવાયું કે તેમનો પુત્ર ખરેખર કેટલો સમજદાર અને સંવેદનશીલ છે.

રિયા પણ ત્યાં જ ઊભી હતી, પરંતુ તેના મોઢામાં બોલવા માટે શબ્દો જ બાકી ન હતા. તેણે ક્યારેય રોહિતને આટલો ગંભીર અને નિર્ણાયક જોયો નહોતો. તે સમજી ગઈ હતી કે પૈસા કરતાં સંબંધોનું મૂલ્ય વધારે હોય છે, અને રોહિત તેના પિતા પ્રત્યેના ઋણને ક્યારેય ભૂલી શકે તેમ નહોતો. આ ક્ષણે, સંબંધોની સાચી કિંમત તેને સમજાઈ હતી.

જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ આ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.