A fictionalized account of actual events – વાસ્તવિક ઘટનાઓ પર આધારિત કલ્પિત વર્ણન
આકાશ હતું અનંત અને સમુદ્ર હતો અગાધ. એ બંનેની વચ્ચે, માનવી જાણે એક તણખલા સમાન. ક્યારેક એ તણખલું આકાશે પહોંચવાની મહેચ્છા રાખે, તો ક્યારેક સાગરને ખોળે રમવા નીકળે. પણ કુદરતનો ખેલ એવો અજીબ છે કે ક્યારેક એક પલવારની ભૂલ પણ જીવતરના દાયરાને ધૂળ ભેળવી દે છે.
દુબઈથી મેંગલોર આવતી એ એર ઇન્ડિયા એક્સપ્રેસ ફ્લાઈટ, જાણે અનેક સપનાઓને પાંખો આપીને ઉડી હતી. સાંજ ઢળી રહી હતી ને રાતનું આકાશ કાળા મખમલ જેવું દેખાતું હતું, જેમાં તારાઓ મોતી જેમ ટાંકેલા હતા. પણ એ તારાઓના તેજ કરતાં પણ વધુ તેજ હતું એ ૧૫૮ જીવોની આંખોમાં, જે વતનની માટીને ચૂમવા આતુર હતા. કોઈ બે-ચાર વર્ષે વતન પાછો ફરતો હતો, કોઈ દીકરાના લગ્ન માટે, કોઈ માંદા મા-બાપની સેવા કરવા, તો કોઈ તો બસ, ધન કમાઈને થાકીને પોતાના ખોળામાં શાંતિ પામવા.
વાત હતી ૨૨ મે, ૨૦૧૦ની. સવારે લગભગ છ વાગ્યા હતા. સૂરજ હજી પૂરેપૂરો ઉગ્યો નહોતો, પણ પૂર્વમાં આછી લાલિમા છવાઈ ગઈ હતી. પૃથ્વી પરના માણસો માટે એ એક નવી સવાર હતી, નવા દિવસની શરૂઆત. મેંગલોરના બજારોમાં સવારનો કલરવ ધીમે ધીમે જામી રહ્યો હતો. દરિયાકિનારે માછીમારોની જાળોમાં માછલીઓ ફફડી રહી હતી. સૌ કોઈ પોતાની દિનચર્યામાં પરોવાયા હતા, કોઈને ખ્યાલ નહોતો કે ઉપર આકાશમાં શું રંધાઈ રહ્યું છે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
ફ્લાઈટનો કેપ્ટન હતો ઝ્લેટ્કો ગ્લુસિક, સર્બિયન મૂળનો એક અનુભવી પાઈલટ, અને તેની સાથે ફર્સ્ટ ઓફિસર હરમિન્દર સિંહ. આખી રાતની મુસાફરી હતી. આકાશમાં, જ્યાં ન કોઈ સરહદ હતી, ન કોઈ બંધન. માત્ર વાદળો, તારાઓ અને પવનનો સંગાથ. દુબઈથી ઉડ્યા પછી, લગભગ સાડા ત્રણ કલાકનો પ્રવાસ પૂરો થવા આવ્યો હતો. મેંગલોરનું રનવે, જે ટેબલટોપ રનવે તરીકે ઓળખાય છે, તે પોતાની વિશેષતાઓ માટે જાણીતું છે. એક તરફ ઊંડી ખાઈ અને બીજી તરફ ઊંચા ટેકરા. ત્યાં ઉતરાણ કરવું એ કોઈ સામાન્ય વાત નહોતી. અનુભવી પાઈલટ માટે પણ એ પડકારજનક હતું.
કેપ્ટન ગ્લુસિક છેલ્લા કેટલાક સમયથી ઊંઘના અભાવે પીડાતો હતો. સતત ઉડ્ડયન અને શરીર પરનો થાક. માનવ શરીરની મર્યાદા હોય છે ને! ઊંઘ એ તો કુદરતી જરૂરિયાત છે, એને કેટલો સમય રોકી શકાય? કદાચ એ થાકેલું શરીર, એ થાકેલા મનનો જ કસૂર હતો. ઉતરાણનો સમય નજીક આવતો જતો હતો. કન્ટ્રોલ ટાવરમાંથી સતત સૂચનાઓ મળતી હતી, “રનવે ક્લિયર છે, તમે ઉતરાણ કરી શકો છો.” પણ ઉપર, કોકપિટમાં કંઈક જુદો જ ખેલ ચાલી રહ્યો હતો.
એક ઝપકી! માત્ર એક નાનકડી ઝપકી. એક ક્ષણ માટે આંખો મળી ગઈ હશે, કે મન બીજી કોઈ દુનિયામાં સરી પડ્યું હશે. પાઈલટની એ પલવારની ભૂલ, એ ઊંઘનો ઝૂકો, એ થાકનો ભાર… એ કેટલા જીવોને ભસ્મ કરવા માટે પૂરતો હતો, એનો ખ્યાલ પણ કોઈને ક્યાંથી આવે!