મીટિંગ રૂમમાં તંગ વાતાવરણ હતું. AC ની ઠંડી હવા પણ કોઈના કપાળ પરના પરસેવાને સૂકવી શકતી નહોતી. સામે વિશાળ ટેબલ પર, કંપનીના સર્વોચ્ચ અધિકારીઓ સ્થિર બેઠા હતા, તેમની નજર એક જ વ્યક્તિ પર ટકેલી હતી. આકાશ.
આકાશની આંખોમાં દ્રઢતા હતી, પણ એક અનોખી શાંતિ પણ હતી. તેણે ફાઈલોનો ઢગલો પોતાની સામેથી ખસેડ્યો અને ધીમા, સ્પષ્ટ અવાજે કહ્યું, “તો, આ છે આપણો અંતિમ નિર્ણય.” તેના શબ્દો સાથે જ, રૂમમાં શ્વાસ રોકાઈ ગયા. પ્રોજેક્ટ X, જે કંપનીનું ભવિષ્ય નક્કી કરનાર હતો, અને જેના પર હજારો કર્મચારીઓની આજીવિકા ટકેલી હતી, તેનો ફેંસલો થવાનો હતો.
વિનય અને રાહુલ, જેઓ પ્રોજેક્ટ X ટીમના વરિષ્ઠ સભ્યો હતા, તેમની છાતી ધડકી રહી હતી. તેમનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો હતો. તેઓ જાણતા હતા કે આ નિર્ણય તેમના કરિયરને ક્યાં તો આકાશ સુધી પહોંચાડશે અથવા પાતાળમાં ધકેલી દેશે. પરંતુ, તેમને એ ક્યાં ખબર હતી કે જે વ્યક્તિ તેમના ભાવિનો ફેંસલો કરવા જઈ રહ્યો હતો, તે કોઈ બીજો નહીં, પણ એ જ છોકરો હતો જેને વર્ષો પહેલા તેઓ “ગરીબ” કહીને હસતા હતા, અપમાનિત કરતા હતા?
આકાશની નજર એક પળ માટે વિનય અને રાહુલ પર સ્થિર થઈ. તેના મનમાં ભૂતકાળના દ્રશ્યો વીજળીની ઝડપે પસાર થઈ ગયા. તે દ્રશ્યો એટલા જીવંત હતા કે જાણે હજુ ગઈકાલની જ વાત હોય.
આકાશ એક નાના ગામડાનો ગરીબ પરિવારનો છોકરો હતો. તેના પિતા મજૂરી કરતા અને માતા બીજાના ખેતરમાં કામ કરીને માંડ બે ટંકનું પૂરું કરતા. આકાશ ભણવામાં ખૂબ તેજ હતો, તેના સપના મોટા હતા, પણ આર્થિક પરિસ્થિતિ હંમેશા તેની આડે આવતી.
જ્યારે તે શહેરમાં ભણવા આવ્યો, ત્યારે તેને સરકારી શાળામાં પ્રવેશ મળ્યો. ત્યાં તેનો ભેટો વિનય અને રાહુલ સાથે થયો. તેઓ બંને મોટા ઉદ્યોગપતિઓના પુત્રો હતા, ખૂબ ધનવાન અને ઘમંડી.
આકાશના ફાટેલા પુસ્તકો, જૂનો ગણવેશ અને પગમાં તૂટેલા ચંપલ હંમેશા તેમના મજાકનું કેન્દ્ર બનતા. “જો, ગરીબડો આવ્યો!” “તારા બાપને કહેજે કે સારા કપડાં અપાવે!” આવા શબ્દો તેના કાનમાં રોજ ગુંજતા.
એક વાર શાળાના વાર્ષિક ઉત્સવમાં આકાશે સુંદર ચિત્ર બનાવ્યું. તેની કલા જોઈને શિક્ષકોએ ખૂબ પ્રશંસા કરી. પણ વિનય અને રાહુલે બધાની સામે કહી દીધું, “આ તો ચોરી કરેલું ચિત્ર છે. આવા ગરીબના દીકરામાં ક્યાંથી આવી કલા હોય?”
આકાશનું હૃદય તે દિવસે રડી પડ્યું હતું. તેણે ક્યારેય કોઈનું ખોટું કર્યું નહોતું, છતાં તેને અપમાનિત કરવામાં આવ્યો. તે રાત્રે તે ખૂબ રડ્યો, પણ તેના આંસુએ તેની અંદર એક અનોખી જીદ પ્રગટાવી.
તેણે મનોમન નક્કી કર્યું કે તે આ લોકો સામે કંઈક બનીને બતાવશે. તે દિવસથી તેણે ભણવા પર વધુ ધ્યાન આપ્યું. સ્કૂલ પછી તે નાની-મોટી મજૂરી કરતો, કોઈના ઘરે કામ કરતો, કચરો વીણતો, પણ ક્યારેય હિંમત હાર્યો નહીં.
આકાશની રાતો પુસ્તકોમાં વિતતી. દિવસો સંઘર્ષમાં પસાર થતા. ઘણીવાર ભૂખ્યા પેટે સૂવું પડતું, પણ તેના મનમાં એક જ લક્ષ્ય હતું: સફળતા.
ધોરણ ૧૨ પછી, તેણે પ્રવેશ પરીક્ષામાં ખૂબ સારા માર્ક્સ મેળવ્યા, પણ એન્જિનિયરિંગ કોલેજની ફી ભરવા માટે પૈસા નહોતા. એક સખાવતી સંસ્થાની મદદથી અને રાત-દિવસ કામ કરીને તેણે એન્જિનિયરિંગ પૂરું કર્યું. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
નોકરી મળ્યા પછી પણ તેનો સંઘર્ષ ચાલુ જ રહ્યો. તેણે નાની શરૂઆત કરી, પણ તેનામાં કંઈક નવું કરવાની ધગશ હતી. તેણે પોતાની બચત અને થોડી લોન લઈને એક નાનો સ્ટાર્ટઅપ શરૂ કર્યો.
શરૂઆતમાં ઘણી મુશ્કેલીઓ આવી. લોકોએ તેને પાગલ કહ્યો, મિત્રોએ સાથ છોડ્યો, પણ આકાશ અડગ રહ્યો. તેની સખત મહેનત અને અનોખા વિચારોએ ધીમે ધીમે રંગ લાવવાનું શરૂ કર્યું.
તેની કંપની ટેક્નોલોજીના ક્ષેત્રમાં ક્રાંતિ લાવી. વર્ષોના પરિશ્રમ અને ઈમાનદારીથી તેણે પોતાની કંપનીને એક વિશાળ સમ્રાજ્યમાં ફેરવી દીધી. આજે તે એક મલ્ટીનેશનલ કંપનીનો CEO હતો.
મીટિંગ રૂમમાં પાછા ફરતા, આકાશે પોતાની નજર વિનય અને રાહુલ પરથી હટાવી. તેમને ખબર નહોતી કે તેમના શેઠ એ જ આકાશ છે જેને તેઓ ગરીબ કહીને હસતા હતા. તેઓ તો માત્ર આકાશના ચહેરા પર છવાયેલી ગંભીરતાથી ડરી રહ્યા હતા.
આકાશે ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેના મનમાં બદલો લેવાનો વિચાર એક ક્ષણ માટે આવ્યો, પણ તેની સંસ્કારિતાએ તેને અટકાવ્યો. તેણે વિચાર્યું કે બદલો લઈને શું મળશે? તેમનું અપમાન કરીને મને કઈ શાંતિ મળશે?
ના, આકાશે પોતાની જાતને કહ્યું. મારી સફળતા જ મારો સૌથી મોટો બદલો છે. મારો ઉદ્દેશ્ય તેમને પાઠ ભણાવવાનો નથી, પણ તેમને સમજાવવાનો છે કે કોઈને પણ તેની ગરીબી માટે ક્યારેય અપમાનિત ન કરવા જોઈએ.