અમદાવાદના એક આધુનિક ફ્લેટમાં રહેતી અંજલિ માટે છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓ માનસિક સંઘર્ષથી ભરેલા હતા. અંજલિ એક મલ્ટીનેશનલ કંપનીમાં સીનિયર મેનેજર તરીકે કામ કરતી હતી. તે સ્વભાવે મહેનતુ અને શિસ્તબદ્ધ હતી, પરંતુ તેના મનમાં એક વાત સતત ખટકી રહી હતી. તેને લાગતું હતું કે તેની સાસુ, સવિતાબેન, તેની ગેરહાજરીમાં તેની વિરુદ્ધ કંઈક વિચારે છે અથવા તેના વિષે ખરાબ બોલે છે. જ્યારે અંજલિ ઓફિસ જવા તૈયાર થતી, ત્યારે સવિતાબેનનો ચહેરો હંમેશા ગંભીર રહેતો. અંજલિને એમ થતું કે સવિતાબેન કદાચ તેના કામથી ખુશ નથી અથવા તો તે ઘરે પૂરતો સમય નથી આપતી તે બદલ તેમને રોષ છે.
આ શંકાએ અંજલિના મનમાં ઘર કરી લીધું હતું. અંજલિ અને તેના પતિ સુમિત વચ્ચે પણ આ બાબતે નાની નાની દલીલો થતી રહેતી. સુમિત હંમેશા કહેતો કે મમ્મી ખૂબ ભોળા છે અને તે ક્યારેય કોઈનું ખરાબ ન વિચારે, પણ અંજલિને ખાતરી કરવી હતી. તેને લાગ્યું કે જ્યાં સુધી તેની પાસે કોઈ મજબૂત પુરાવો નહીં હોય, ત્યાં સુધી સુમિત તેની વાત માનશે નહીં. આખરે, એક રવિવારે જ્યારે સુમિત અને સવિતાબેન મંદિરે ગયા હતા, ત્યારે અંજલિએ ઇન્ટરનેટ પરથી મંગાવેલો એક નાનકડો ‘સ્પાય કેમેરો’ હોલના એક ખૂણામાં રહેલા શોપીસમાં છુપાવી દીધો. આ કેમેરો એટલો નાનો હતો કે કોઈને પણ શંકા ન જાય. અંજલિએ તેનું સેટિંગ સીધું પોતાના મોબાઈલ સાથે કરી દીધું હતું જેથી તે ઓફિસ બેઠા બેઠા પણ બધું જોઈ શકે. આ સ્ટોરી તમે Just Gujju Things પર વાંચી રહ્યા છો.
બીજા દિવસે સોમવાર હતો. અંજલિ ઓફિસ જવા તૈયાર થઈ. સવિતાબેને હંમેશની જેમ તેને ટિફિન ભરી આપ્યું અને ધીમા અવાજે કહ્યું કે બેટા, આજે તડકો બહુ છે તો પાણી વધારે પીજે. અંજલિએ ફક્ત માથું હલાવ્યું અને દરવાજો બંધ કરીને નીકળી ગઈ. તેના મનમાં ઉત્તેજના હતી. આજે તે ‘સત્ય’ જાણવાની હતી. ઓફિસ પહોંચીને પોતાનું કામ પતાવ્યા પછી, લંચ બ્રેક દરમિયાન તેણે ધબકતા હૃદયે પોતાના ફોનમાં એ લાઈવ ફૂટેજ જોવાનું શરૂ કર્યું. તેને એમ હતું કે કદાચ સવિતાબેન કોઈ પડોશી સાથે બેસીને તેની ચુગલી કરતા હશે અથવા તો તેના રૂમમાં જઈને તેની વસ્તુઓ વેરવિખેર કરતા હશે. આ સ્ટોરી તમે Just Gujju Things પર વાંચી રહ્યા છો.
પરંતુ સ્ક્રીન પર જે દેખાયું તે જોઈને અંજલિની આંખો સ્થિર થઈ ગઈ. સવિતાબેન હોલમાં સોફા પર બેઠા નહોતા, પણ તેઓ અંજલિના પગરખાંના સ્ટેન્ડ પાસે ઉભા હતા. અંજલિએ જોયું કે સવિતાબેને અંજલિના ઓફિસના મોંઘા લેધરના શૂઝ હાથમાં લીધા હતા. અંજલિને લાગ્યું કે કદાચ તેઓ તેને ફેંકી દેશે કે ગંદા કરશે, પણ સવિતાબેને તો એક નરમ કપડું લીધું અને અત્યંત માવજતથી એ પગરખાં પર લાગેલી ધૂળ સાફ કરવા લાગ્યા. તેઓ તે શૂઝને એવી રીતે ચમકાવી રહ્યા હતા જાણે કોઈ કિંમતી રત્ન હોય. અંજલિ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેણે વિચાર્યું કે આ તો માત્ર શરૂઆત હશે, આગળ કંઈક બીજું હશે.
થોડીવાર પછી સવિતાબેન અંજલિ અને સુમિતના બેડરૂમમાં ગયા. કેમેરાનો એન્ગલ એવો હતો કે આખા રૂમનું દ્રશ્ય સ્પષ્ટ દેખાતું હતું. અંજલિએ જોયું કે સવિતાબેને સવારે અંજલિએ ઉતાવળમાં વેરવિખેર મૂકેલા કપડાં ઉપાડ્યા. અંજલિ તો માત્ર કપડાં બેડ પર નાખીને નીકળી ગઈ હતી, પણ સવિતાબેને એકએક કપડું વ્યવસ્થિત રીતે ઇસ્ત્રીની ગડી જેવી રીતે વાળીને કબાટમાં ગોઠવ્યું. સવિતાબેનના ચહેરા પર થાક હતો, છતાં તેમના કામમાં એક અદભૂત શાંતિ અને પ્રેમ હતો. કપડાં ગોઠવતી વખતે તેઓ ધીમા અવાજે કંઈક ગણગણી રહ્યા હતા. અંજલિએ ફોનનો અવાજ ફૂલ કર્યો. સવિતાબેન કહી રહ્યા હતા કે મારી દીકરી આખો દિવસ કેટલી મહેનત કરે છે, તેને આ બધું કામ કરવાનો સમય જ ક્યાં મળે છે, લાવો હું કરી દઉં તો તેને ઘરે આવીને આરામ મળે.
અંજલિના ગળામાં એક ડૂમો ભરાયો. તેને પોતાની જાત પર શરમ આવવા લાગી, પણ હજુ સૌથી મોટું આશ્ચર્ય બાકી હતું. બપોરના બાર વાગ્યા હતા. સવિતાબેન ઘરના નાના મંદિરમાં દીવો કરવા બેઠા. તેમણે આંખો બંધ કરી અને ભગવાનની મૂર્તિ સામે હાથ જોડીને પ્રાર્થના શરૂ કરી. અંજલિ એકીટશે મોબાઈલની સ્ક્રીન પર જોઈ રહી હતી. સવિતાબેને કહ્યું કે હે ભગવાન, મારી અંજલિ પર હંમેશા કૃપા રાખજો. તે બિચારી સવારથી સાંજ સુધી ઓફિસમાં પરસેવો પાડે છે, ફાઈલોમાં માથું મારે છે ત્યારે આ ઘર ચાલે છે. તેને આ વખતે પ્રમોશન અપાવી દેજો ભગવાન, તે ખૂબ મહેનત કરે છે. તેનું શરીર સચવાય અને તેની બધી મનોકામના પૂર્ણ થાય તેવી મારી વિનંતી છે. તેની ઓફિસના બધા લોકો તેને સાથ આપે અને તેને કોઈ તકલીફ ન પડે તે જોજો.
આ શબ્દો સાંભળતા જ અંજલિની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહેવા લાગી. જેને તે પોતાની દુશ્મન સમજતી હતી, જેની સામે તે મન ફાટીને વાત પણ નહોતી કરતી, તે સ્ત્રી તેની ગેરહાજરીમાં તેના માટે ભગવાન પાસે આશીર્વાદ માંગી રહી હતી. અંજલિને અત્યંત પસ્તાવો થયો. તેને એ કેમેરો લગાવવાના પોતાના નિર્ણય પર ધિક્કાર થયો. તેને સમજાયું કે પ્રેમ કરવા માટે શબ્દોની જરૂર નથી હોતી, પણ સેવા અને પ્રાર્થનાની જરૂર હોય છે. સવિતાબેન કદાચ અંજલિની સામે બહુ બોલી શકતા નહોતા કારણ કે તેમને ડર હતો કે ક્યાંક આધુનિક વિચારોવાળી વહુને તેમની વાતો જૂનવાણી ન લાગે, પણ તેમના હૃદયમાં તો માત્ર અંજલિ માટે મમતા જ હતી.