“બોલો રોહન, તમે કયા કામે આવ્યા છો?” દિયાનો અવાજ શાંત હતો.
રોહને હિમ્મત ભેગી કરીને કહ્યું, “હું… હું મારી કંપની માટે લોન લેવા આવ્યો છું. અમારો બિઝનેસ ખૂબ જ ખરાબ રીતે ચાલી રહ્યો છે.”
દિયાએ માથું હલાવ્યું. “મેં તમારા પેપર્સ જોયા છે. તમારી કંપની દેવાના ડુંગર નીચે દબાયેલી છે. આવી કંપનીને કોઈ બેંક લોન નહીં આપે.”
રોહનનું હૃદય બેસી ગયું. “પણ… પણ અમારી પાસે ઘણી એસેટ્સ છે. અમે કોલેટરલ આપવા તૈયાર છીએ.”
દિયાએ એક નાનું સ્મિત આપ્યું. “કોલેટરલ તો ઘણા લોકો પાસે હોય છે રોહન, પણ ભવિષ્યનો પ્લાન અને એને અમલમાં મૂકવાની ક્ષમતા બધા પાસે નથી હોતી.”
રોહનને દિયાની વાતમાં ગર્ભિત અર્થ સમજાયો. એને લાગ્યું કે દિયા એના પર વેર વાળી રહી છે.
“દિયા, મને માફ કરજે. એ સમયે… મારા પરિવારે જે કંઈ પણ કર્યું… એ માટે મને ખૂબ પસ્તાવો છે.” રોહને નજર ઊંચી કરીને કહ્યું. એની આંખોમાં પાણી આવી ગયા હતા.
દિયાની આંખોમાં સહેજ પણ પરિવર્તન ન આવ્યું. “રોહન, એ બધી ભૂતકાળની વાતો છે. આજે આપણે એક વ્યવસાયિક સંબંધ માટે અહીંયા છીએ.”
એના શબ્દોમાં એક અદ્રશ્ય દીવાલ હતી. એક સ્પષ્ટતા હતી કે એ ભૂતકાળને ભૂલી શકી હતી, પણ ભૂલી નહોતી.
નોંધ: આ વાર્તાની કોપી કરવી નહીં, અન્યથા કોપીરાઈટ સ્ટ્રાઈક આવી શકે છે.
“હા… હા, હું સમજું છું,” રોહને ગભરાઈને કહ્યું. “પણ મારી કંપનીને બચાવવા માટે મને તમારી મદદની જરૂર છે.”
દિયાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. “તમે જાણો છો, મેં આ મુકામ સુધી પહોંચવા માટે કેટલી મહેનત કરી છે? જે લોકોએ મને ગરીબ કહીને ઠુકરાવી, એમની સમક્ષ મારે મારી જાતને સાબિત કરવાની હતી.”
રોહનનું માથું નીચું ઝૂકી ગયું. એને દિયાના સંઘર્ષની કલ્પના પણ નહોતી.
“મેં નાનામાં નાના કામ કર્યા. દિવસ રાત મહેનત કરી. એક એક રૂપિયો ભેગો કર્યો. લોકોના ટોણા સાંભળ્યા. પણ મેં હાર ન માની,” દિયાએ ઉમેર્યું. એના અવાજમાં ભૂતકાળના દર્દની ઝલક હતી.
“મને ખૂબ જ શરમ આવે છે દિયા. મેં એ સમયે તારો સાથ ન આપ્યો. હું મારા પરિવારના દબાણ હેઠળ આવી ગયો.” રોહનની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.
દિયાએ શાંતિથી એની સામે જોયું. “આંસુ વહાવવાથી કશું નહીં થાય રોહન. જીવનમાં આગળ વધવું હોય તો ભૂલોમાંથી શીખીને આગળ વધવું પડે.”
“હું શીખવા તૈયાર છું દિયા. મને એક તક આપ. હું તારી કંપની માટે કામ કરવા તૈયાર છું. તું જે શરત મૂકીશ, એ સ્વીકારવા તૈયાર છું,” રોહને ભીખ માંગતા કહ્યું.
દિયાએ એક ફાઈલ ખોલી. “મેં તમારી કંપનીના બધા જ પાસાંનો અભ્યાસ કર્યો છે. તમારી પાસે ટેલેન્ટ છે, પણ દિશા નથી. મને લાગે છે કે હું તમારી કંપનીને ફરીથી ઊભી કરી શકું છું.”
રોહનની આંખોમાં આશાનો ઝગમગાટ થયો. “ખરેખર? તમે મદદ કરશો?”
દિયાએ ગંભીરતાથી કહ્યું, “હા, પણ મારી શરતો છે. પહેલી શરત, હું તમારી કંપનીમાં ૫૧% હિસ્સો ખરીદીશ. તમે હવે સી.ઈ.ઓ. નહીં, પણ મારા મેનેજિંગ ડિરેક્ટર તરીકે કામ કરશો.”
રોહનને આઘાત લાગ્યો. એની પોતાની કંપનીનો માલિકી હક છીનવાઈ જશે?
“તમે વિચારવા માટે સમય લઈ શકો છો,” દિયાએ ઉમેર્યું.
પણ રોહન પાસે કોઈ વિકલ્પ નહોતો. “મને મંજૂર છે દિયા. તમે જે કહેશો, એ મને મંજૂર છે.”
“અને બીજી શરત,” દિયાએ આગળ કહ્યું, “તમે તમારી કંપનીના દરેક કર્મચારીનું ધ્યાન રાખશો. કોઈને છૂટા નહીં કરાય. અને તમે નમ્રતા અને પ્રામાણિકતાથી કામ કરશો. જેમ એક સમયે તમારા પરિવારે ગરીબીને ધિક્કારી હતી, તેમ તમારે ગરીબીમાં પણ આત્મસન્માન અને મહેનતનું મૂલ્ય સમજવું પડશે.”
રોહને માથું હલાવ્યું. એને દિયાની દરેક વાત મંજૂર હતી. એને સમજાઈ ગયું હતું કે સાચી દોલત રૂપિયામાં નહીં, પણ ચારિત્ર્ય અને આત્મસન્માનમાં છે.
આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
દિયાએ પોતાના ફોન પર કોઈને મેસેજ કર્યો. “મારા વકીલ થોડીવારમાં આવશે. પેપર્સ તૈયાર છે.”
રોહન દિયાનો આભાર માનવા શબ્દો શોધી રહ્યો હતો. પણ દિયાએ એને રોક્યો.
“આભાર માનવાની જરૂર નથી રોહન. આ એક વ્યવસાયિક સોદો છે. મેં એક સમયે કરેલા અપમાનને ભૂલીને, મેં મારા આત્મસન્માન માટે મહેનત કરી. અને આજે તમે પણ એ જ રીતે તમારા આત્મસન્માન અને મહેનતથી આગળ વધો, એ જ મારી ઈચ્છા છે.”
દિયાના શબ્દો રોહનના હૃદયમાં ઉતરી ગયા. એને સમજાયું કે દિયાએ ફક્ત એની કંપનીને જ નહીં, પણ એના આત્માને પણ બચાવ્યો હતો.
આજે તે સમજી ગયો હતો કે સાચી શ્રીમંતાઈ રૂપિયામાં નહીં, પણ માણસાઈમાં હોય છે. એણે દિયાની આંખોમાં જોયું. એ આંખોમાં હવે કોઈ દર્દ નહોતું, બસ એક અસીમ શાંતિ હતી, અને એક અદભૂત સફળતાનો પ્રકાશ હતો.
એ દિવસે રોહન એક નવો માણસ બનીને દિયાની ઓફિસમાંથી બહાર નીકળ્યો. એનું ગૌરવ તૂટ્યું હતું, પણ એનો આત્મા શુદ્ધ થયો હતો. અને એણે પોતાના જીવનમાં ફરીથી એક નવી શરૂઆત કરવાનો નિર્ધાર કર્યો.
નોંધ: આ વાર્તાની કોપી કરવી નહીં, અન્યથા કોપીરાઈટ સ્ટ્રાઈક આવી શકે છે.
જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.