લગ્નના દિવસે દુલ્હને ખોલ્યું એવું રહસ્ય કે વરરાજાએ લીધો બદલો!
જેઠ મહિનાનો અસહ્ય તાપ કાળઝાળ હતો, પણ કાનજીના હૃદયમાં તો આનંદનો શીતળ ફુવારો ફૂટ્યો હતો. આંગણે શરણાઈ વાગતી હતી, ઢોલના ધબકારે આખું ગામ ગુંજતું હતું. કાનજીની રાધા આજે એની થવાની હતી! એના ઘરના આંગણે માંડવો રોપાયો હતો, લીલાછમ પાંદડાંથી અને રંગબેરંગી ફૂલોથી શણગારેલો. આખા વાતાવરણમાં એક અનોખી ખુશી અને ઉમંગ છવાયેલા હતા, જાણે આષાઢી મેઘની જેમ આનંદ છવાઈ ગયો હોય.
રાધાના ગામથી જાન આવી પહોંચી હતી. ગામલોકોની કિલકિલાટ અને સ્ત્રીઓના મંગળ ગીતોથી વાતાવરણ જીવંત બની ગયું હતું. કાનજી, કન્યાના પીપળે પાણી પાવા જઈ રહ્યો હતો. એના પગમાં થનગનાટ હતો, આંખોમાં સ્વપ્ન હતું. રાધા, એક સીધીસાદી, ગૌરવર્ણી યુવતી. એના ચહેરા પર શરમ અને અજ્ઞાત ભવિષ્યની ઝાંખી હતી. ગામમાં એની સુંદરતાની વાતો થતી, અને કાનજીનું હૃદય એ વાતો સાંભળીને ગર્વથી ફૂલી જતું.
મંડપમાં વેદી રચાઈ ગઈ હતી. અગ્નિ પ્રજ્વલિત થયો. ગુરુજીના મંત્રોચ્ચારથી આખું વાતાવરણ પવિત્ર બની ગયું. કાનજી અને રાધા સામસામે બેઠા હતા. હથેળીમાં હથેળી, આંખોમાં આંખો. પણ કાનજીએ જોયું કે રાધાની આંખોમાં એક અનોખો ભય હતો, એક કંપન હતું. એનો ચહેરો સહેજ ફિક્કો લાગતો હતો, જાણે કોઈ અણદીઠો ભાર એના હૃદય પર દબાવી રહ્યો હોય. કાનજીને થયું કે આ કન્યાસહજ શરમ હશે. એણે એને હળવી સ્મિત આપી, પણ રાધાએ આંખો ઝુકાવી લીધી. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
કન્યાદાનનો પ્રસંગ પૂરો થયો. હવે વારો હતો મંગળફેરાનો. સપ્તપદીના સાત વચનો સાથે, અગ્નિદેવની સાક્ષીએ તેઓ સાત ફેરા ફરવા ઊભા થયા. પહેલો ફેરો, બીજો ફેરો... જેમ જેમ ફેરા ફરતા ગયા, તેમ તેમ રાધાના ચહેરા પરની વ્યગ્રતા વધતી ગઈ. એનો હાથ કાનજીના હાથમાં હતો, પણ એની હથેળીમાંથી પરસેવો છૂટતો હતો. ત્રીજા ફેરા વખતે, રાધાએ જ્યારે માથું ઝુકાવ્યું, ત્યારે કાનજીનું ધ્યાન અનાયાસે એના કમરબંધ પર ગયું. એના લાલ ઘાઘરાના નેફામાંથી એક નાનું લાકડાનું પંખી સહેજ બહાર ડોકિયા કરતું હતું.
પંખી સુંદર હતું, પણ એની કોતરણી કંઈક અલગ હતી. કાનજીએ તરત જ ઓળખી લીધું. આવું પંખી તો કાળિયો બનાવતો હતો, એમના જ ગામનો એક કારીગર. કાળિયો, જે એક સમયે રાધાના ઘરની નજીક રહેતો હતો. ગામમાં થોડી ઘણી કૂસૂવાતો કાનજીના કાને પણ પડી હતી, પણ એણે ક્યારેય એને ગંભીરતાથી લીધી નહોતી. આજે, એ પંખી જોતાં જ કાનજીના હૃદયમાં એક ફાળ પડી. રાધાએ તરત જ પંખીને અંદર ધકેલી દીધું, જાણે કોઈ ગુપ્ત ભેદ છુપાવતી હોય. પણ મોડું થઈ ગયું હતું.
ચોથો ફેરો, પાંચમો ફેરો... કાનજીના મનમાં શંકાનું બીજ રોપાઈ ગયું હતું. એના ચહેરા પરથી આનંદ ગાયબ થઈ ગયો, અને ગંભીરતા છવાઈ ગઈ. છઠ્ઠા ફેરામાં તો રાધાના પગ જડ જેવા થઈ ગયા. સાતમો ફેરો પૂરો થતાં જ, રાધા ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી. આ ખુશીના આંસુ નહોતા, એ કાનજી સમજી ગયો.
લગ્નના બધા રીતરિવાજો પૂરા થયા. કન્યાવિદાયનો કરુણ પ્રસંગ પણ પત્યો. રાધા કાનજીના ઘેર આવી. ઘરના આંગણે પગ મૂક્યો. બધાની નજર એના પર હતી. કાનજીએ એને પોતાના ખંડમાં લઈ ગયો. દિવસભરનો થાક અને અજંપો એના ચહેરા પર સ્પષ્ટ વર્તાતો હતો.
ખંડમાં અંધારું હતું. માત્ર એક નાનો દીવો ઝબુકતો હતો. કાનજીએ દરવાજો બંધ કર્યો. રાધા સામે જોયું. એની આંખોમાં પ્રશ્ન હતો, વેદના હતી, અને કંઈક જાણવાની તીવ્ર ઇચ્છા હતી. "રાધા," એનો અવાજ ભારે હતો. "એ પંખી... એ કોનું છે?" આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે અને કોપીરાઈટ સુરક્ષિત છે.
રાધા ધ્રૂજી ઉઠી. એને ખબર હતી કે આ ક્ષણ આવવાની જ હતી. એણે પોતાનો દુપટ્ટો હટાવ્યો અને લાકડાનું પંખી બહાર કાઢ્યું. એ પંખીને એણે પોતાની હથેળીમાં પકડીને મૂંગામોઢે કાનજી તરફ લંબાવ્યું. એ પંખીમાં કાળિયાએ એક નાનું કોતરકામ કર્યું હતું, એના નામનો અર્ધઅક્ષર.
"કાળિયો..." રાધાએ ધીમા અવાજે કહ્યું, જાણે એ શબ્દ એના હોઠ પરથી નીકળવો પણ મુશ્કેલ હોય. "હું એને ચાહતી હતી, કાનજી. અમને એકબીજા સાથે લગ્ન કરવાના વચન આપ્યા હતા. પણ મારા બાપાએ... એમણે મને તમારી સાથે પરણાવી. હું લાચાર હતી." રાધા ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી. એના હૃદયનો બોજ જાણે આજે હળવો થયો, પણ સાથે જ એક નવી આગ પ્રગટી.
કાનજીની આંખોમાં અંધારું છવાઈ ગયું. આ શું સાંભળી રહ્યો હતો? જે સ્ત્રીને એણે જીવનસંગિની માની, જેની સાથે એણે સાત ફેરા ફર્યા, એણે તો કોઈ બીજાને જ પોતાનું હૃદય આપી દીધું હતું! એનો ગર્વ, એનું સન્માન, બધું જ જાણે પળભરમાં ધૂળ ભેળું થઈ ગયું. બદલો... એના મનમાં એક જ શબ્દ ઘૂમવા લાગ્યો. પણ કેવો બદલો? સમાજમાં શું કહેવું? શું એને છોડી દેવી? ના, એ તો એના અને એના પરિવારના માથા પર કલંક લાગી જાય. એ તો નહોતું પોસાય એમ.
કાનજીએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. એનું હૃદય બળી રહ્યું હતું. એણે રાધા સામે જોયું, જે હજી પણ ધ્રૂસકાં ભરતી હતી. એના મનમાં એક વિચાર આવ્યો, એક ઠંડો, નિર્મમ વિચાર. એણે નક્કી કર્યું કે એ બદલો લેશે, પણ એવો બદલો જે કોઈ જોઈ નહીં શકે, કોઈ સમજી નહીં શકે, પણ રાધા આજીવન ભોગવશે.
"ઠીક છે, રાધા," કાનજીએ શાંતિથી કહ્યું, એના અવાજમાં અસહ્ય પીડા છુપાયેલી હતી. "તું મારી પત્ની છો. આ ઘરમાં તને કોઈ ખોટ નહીં પડે. તારું સન્માન જળવાશે. પણ..." કાનજીનો અવાજ અચાનક બદલાઈ ગયો. "તું મારી પત્ની તરીકે રહેશે, પણ તને પત્નીનો પ્રેમ નહીં મળે. તારું શરીર મારું હશે, પણ તારું હૃદય નહીં. અને તારી આ ભૂલની સજા તને આજીવન મળશે. તું આ ઘરમાં રહીશ, બધાની વચ્ચે, પણ તું હંમેશા એકલી રહીશ. તારું રહસ્ય કોઈ નહીં જાણે, પણ તને એનો ભાર હંમેશા લાગશે."
રાધા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. આ કેવો બદલો? આના કરતાં તો કાનજીએ એને ત્યાગી દીધી હોત તો સારું હતું. એના હૃદયમાં ભારોભાર દુઃખ થયું. કાનજીએ દીવો ઓલવી નાખ્યો. રૂમમાં અંધારું છવાઈ ગયું. રાધાના જીવનમાં પણ એ જ અંધકાર છવાઈ ગયો હતો. લગ્નના મંગળ ગીતો હજુ એના કાનમાં ગુંજતા હતા, પણ એના જીવનમાંથી પ્રેમ, વિશ્વાસ અને ખુશીનું સંગીત કાયમ માટે અદૃશ્ય થઈ ગયું હતું. કાનજીએ પોતાનો બદલો લઈ લીધો હતો, એક અદ્રશ્ય, કડવો બદલો, જેની પીડા રાધાને આજીવન ભોગવવાની હતી.
આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!
