દ્વારકા માનતા કરવા ગયેલા નોકર સાથે ભગવાનને ધરાવવા શેઠે રૂપિયા આપ્યા હતા, તેમાંથી નોકરે ઓછા રૂપિયા ધરાવ્યા તો શેઠે કહ્યું...

આજના સમયમાં જાત્રાએ નીકળવું સરળ બની ગયું છે. બસ, ટ્રેન કે વિમાન દ્વારા અમે સરળતાથી દૂરના સ્થળે પહોંચી શકીએ છીએ. પરંતુ જૂના જમાનામાં યાત્રા એટલે ખરેખર એક કસોટી સમાન હતી - પગપાળા ચાલવું અથવા બળદગાડાનો ઉપયોગ કરવો પડતો.

આવા જ એક ગામમાં એક શ્રીમંત વેપારી રહેતા હતા, જેમનો વિશ્વાસુ નોકર રમણલાલ કે જેને બધા પ્રેમથી 'રમણ' કહીને બોલાવતા. બાળપણથી જ તે વેપારીના ઘરે કામ કરતો હતો અને વર્ષોના અનુભવથી ઘરની મોટાભાગની જવાબદારીઓ સંભાળતો હતો. શેઠને રમણ પર અતૂટ વિશ્વાસ હતો.

રમણે વર્ષો પહેલા ભગવાન દ્વારકાધીશના મંદિરે પગપાળા જવાની માનતા લીધી હતી. પરંતુ કામની વ્યસ્તતાને કારણે આ માનતા પૂરી કરી શક્યો ન હતો. તેની પત્ની અવારનવાર કહેતી, "હવે વધુ વિલંબ ન કરો, આ માનતા જલ્દી પૂરી કરી આવો."

એક દિવસ રમણે હિંમત કરીને શેઠને કહ્યું, "મારે દ્વારકા જવું છે. વર્ષો પહેલા લીધેલી માનતા હજુ બાકી છે. કૃપા કરીને મને થોડા દિવસની રજા આપશો?" શેઠે સમજદારીથી જવાબ આપ્યો, "આવતા મહિને જાઓ, અને જતા પહેલા મને જરૂર મળજો."

એક મહિના પછી, યાત્રાની તૈયારી કરીને રમણ શેઠ પાસે આવ્યો. શેઠે પૂછ્યું, "તમારા પ્રવાસનો કેટલો ખર્ચ થશે?" રમણે નમ્રતાથી કહ્યું, "લગભગ સો રૂપિયા જેટલો થશે." શેઠે તરત જ તેને સો રૂપિયા આપ્યા અને વધારાના સો રૂપિયા આપતા કહ્યું, "આ રૂપિયા મારા તરફથી દ્વારકાધીશને અર્પણ કરજો. મને ખબર નથી હું ક્યારે યાત્રા કરી શકીશ."

લગભગ પંદર દિવસની કઠિન પદયાત્રા બાદ, રમણને વનમાં એક યાત્રી સંઘ મળ્યો, જે ભજન-કીર્તન કરી રહ્યો હતો. રમણ પણ તેમની સાથે જોડાયો. સાંજ પડતાં અંધારું થવા લાગ્યું, પરંતુ જમવા માટે કોઈ વ્યવસ્થા દેખાતી ન હતી.

રમણે સંઘના વડાને પૂછ્યું, "તમે બધા જમવાનો શું વ્યવસ્થા કરશો? હજુ રસોઈની તૈયારી કેમ શરૂ નથી થઈ?" વડાએ દુ:ખ સાથે જણાવ્યું, "અમે બધા દ્વારકાના યાત્રીઓ છીએ, પરંતુ અમારી પાસે હવે અનાજ અને રાશન ખૂટી ગયું છે. આજે અમે ભૂખ્યા રહેવા માટે મજબૂર છીએ."

રમણનું હૃદય ભક્તોની સ્થિતિ જોઈને દ્રવી ઊઠ્યું. તેણે વિચાર્યું, "શેઠે દ્વારકાધીશને ભેટ આપવા માટે આપેલા સો રૂપિયામાંથી હું આ ભક્તોને જમાડીશ." તે તરત જ નજીકના ગામમાં ગયો અને ખાદ્યસામગ્રી ખરીદી. તેણે નિષ્ઠાપૂર્વક રસોઈ બનાવી અને આશરે ત્રિસ ભક્તોને તૃપ્તિથી જમાડ્યા. આ બધાનો ખર્ચ નવ્વાણું રૂપિયા થયો અને માત્ર એક રૂપિયો બચ્યો.

બીજા દિવસે સવારે સંઘ સાથે રમણ દ્વારકા પહોંચ્યો. તેણે દ્વારકાધીશના મંદિરમાં જઈને બચેલો એક રૂપિયો અર્પણ કર્યો. "હે દ્વારકાધીશ, મારા શેઠે આપને સો રૂપિયા અર્પણ કરવા આપ્યા હતા, પણ મેં નવ્વાણું રૂપિયાનો ઉપયોગ ભૂખ્યા ભક્તોને જમાડવા માટે કર્યો છે. આ એક રૂપિયો સ્વીકારો અને શેઠને આશીર્વાદ આપો," તેણે પ્રાર્થના કરી.

રમણ ત્રણ દિવસ દ્વારકામાં રોકાયો અને પછી ઘરે પાછો ફર્યો. ઘરે પહોંચતાં જ તે શેઠને મળવા ગયો. આશ્ચર્યજનક રીતે, શેઠ ઊભા થઈને રમણને પગે લાગ્યા. રમણ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો, "શેઠજી, આ શું કરો છો?"

શેઠે સ્મિત સાથે જવાબ આપ્યો, "રમણ, ગઈ રાત્રે સ્વયં દ્વારકાધીશ મારા સ્વપ્નમાં આવ્યા અને કહ્યું કે તેમને નવ્વાણું રૂપિયા પ્રાપ્ત થયા છે. તેઓ તારા કારણે ખૂબ પ્રસન્ન થયા છે. પણ મને એક વાત સમજાતી નથી - તે આટલા ઈમાનદાર છે તો એક રૂપિયો તેં શા માટે બચાવ્યો?"

રમણે નમ્રતાથી તમામ વાત કહી, "શેઠજી, આપે આપેલા સો રૂપિયામાંથી નવ્વાણું રૂપિયા મેં ભૂખ્યા યાત્રીઓને જમાડવા માટે વાપર્યા. મારી પાસે ફક્ત એક રૂપિયો બચ્યો હતો, જે મેં ભગવાનને અર્પણ કર્યો."

શેઠની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેમણે પ્રેમથી રમણના ખભા પર હાથ મૂક્યો, "તારો ઉપયોગ એટલો સાર્થક હતો કે ભગવાન દ્વારકાધીશ સ્વયં મને દર્શન આપવા આવ્યા. તું દ્વારકા ગયો, પણ તારા પરોપકારના કારણે દ્વારકાધીશ અહીં આવ્યા. તે સાચો ભક્ત છે, રમણ. જય દ્વારકાધીશ!"

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 5 ની વચ્ચે રેટિંગ આપવાનું ચુકતા નહિ.