‘આ ડાયરી,’ શાંતાબાએ ડાયરી ઊંચી કરીને બતાવી, ‘આ છેલ્લા પચીસ વર્ષનો હિસાબ છે. તમારા આખા ઘરના… હા, આખા ઘરના ગંદા રહસ્યો, તેની દરેક કરતુત, દરેક જૂઠાણું, દરેક દંભ, દરેક પાપ… બધું જ આમાં લખેલું છે!’
આખું ઘર જાણે ફાટી પડ્યું. મહેમાનોની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. કોઈને કલ્પના પણ નહોતી કે શાંતાબાના પેટમાં આટલો મોટો ગુપ્ત ખજાનો છુપાયેલો હશે. રમેશની છાતીમાં ફડફડાટ થયો. શું લખ્યું હશે બાએ? દસ વર્ષ પહેલાં મકાન વેચતી વખતે જે કંઈ કાગળિયાંમાં ગોટાળા કર્યા હતા તે? કે પછી લક્ષ્મીએ દાદાના દાગીના છુપાવ્યા હતા તે?
લક્ષ્મીના શરીરમાંથી ઠંડો પારો પસાર થઈ ગયો. પ્રિયાને યાદ આવ્યું કે તેણે કૉલેજમાં એડમિશન માટે જે ખોટા ડોક્યુમેન્ટ બનાવ્યા હતા, તે શાંતાબાએ એકવાર આકસ્મિક રીતે જોઈ લીધા હતા. દીપકને પણ પોતાની કોઈ ગુપ્ત વાત સપાટી પર આવવાનો ડર સતાવવા લાગ્યો.
શાંતાબાએ એક વિજયી સ્મિત કર્યું. એ સ્મિતમાં વર્ષોની પીડા, અવગણના અને અપમાનનો પડઘો હતો, જે આજે બદલો લેવા તત્પર હતો. ‘તમે બધાએ મને પચીસ વર્ષ સુધી બોલવા દીધી નથી. મારી વાત કોઈએ સાંભળી નથી. મને એક ખૂણામાં ધકેલી દીધી હતી, જાણે હું ઘરડી, બુદ્ધિહીન સ્ત્રી હોઉં. પણ મેં બધું જ જોયું છે. તમારી દરેક નાની-મોટી હરકત… તમારા દંભના પડદા પાછળ છુપાયેલા અસલી ચહેરા… બધું જ મેં આ ડાયરીમાં કંડાર્યું છે.’
રમેશ હિંમત કરીને આગળ આવ્યો. ‘બા, આ તમે શું બોલો છો? આજે તમારો જન્મદિવસ છે… બધા મહેમાનો સામે… કોઈ મજાક નથી?’
શાંતાબાએ તેના શબ્દો કાપી નાખ્યા. ‘મજાક? ના, રમેશ. આજે મજાકનો સમય પૂરો થયો છે. આજથી નવું પ્રકરણ શરૂ થશે. હવે દરરોજ રાત્રે, જમ્યા પછી, હું આ ડાયરીમાંથી એક પાનું વાંચીશ. આખા ઘરના ગંદા રહસ્યોનું એક-એક પાનું! અને બધાએ સાંભળવાનું રહેશે. કોઈને ઉભા થવાની છૂટ નહીં હોય. જ્યાં સુધી મારું વાંચન પૂરું નહીં થાય ત્યાં સુધી કોઈ પાણી પણ પી શકશે નહીં.’
તેમના અવાજમાં અદભુત દ્રઢતા હતી. જાણે કે કોઈ નિર્બળ નદી અચાનક વિકરાળ સમુદ્રમાં રૂપાંતરિત થઈ ગઈ હોય. રમેશ, લક્ષ્મી, દીપક અને પ્રિયા… બધાના ચહેરા પર ભય અને અસહાયતા છવાઈ ગઈ. તેમને ખબર નહોતી કે આ એક ડાયરી તેમના જીવનમાં કેવો પ્રલય લાવશે. તેમની વર્ષોની પ્રતિષ્ઠા, દંભ અને સુખનો મહોરો કઈ રીતે ઉતારી દેશે.
શાંતાબાએ એક ધીમો શ્વાસ લીધો અને ડાયરીનું પહેલું પાનું ખોલ્યું. તેમના હોઠ પર એક રહસ્યમય સ્મિત ફરક્યું. આજથી આ ઘરમાં કંઈ જ પહેલાં જેવું નહીં રહે. ૨૫ વર્ષની ચુપ્પીનો અંત આવ્યો હતો, અને તેની સાથે જ શરૂ થઈ હતી એક નવી, ડરામણી સવાર, જ્યાં દરેક રાત એક જૂના રહસ્યના પ્રગટ થવાની સાક્ષી બનવાની હતી.
સૂરજ આથમી ગયો હતો. અંધારું ઘેરાતું હતું. ઘરમાં પ્રગટેલા દીવાઓનો પ્રકાશ પણ એ ગહેરાતા અંધકારને ઓછો કરી શકતો નહોતો, જે હવે દરેકના મન-મગજ પર છવાઈ ગયો હતો. શાંતાબાની ડાયરી ખુલ્લી પડી હતી, અને તેમાં લખાયેલા શબ્દો જાણે આગ ઝરવા તૈયાર હતા. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!