“ડોક્ટર, પ્લીઝ, માત્ર થોડીવાર… મારો ભાઈ ફોન નથી ઉઠાવી રહ્યો, પણ એણે પૈસા મોકલવાનું વચન આપ્યું હતું.” રિદ્ધિના શબ્દો ગળામાં જ ઘૂંટાઈ રહ્યા હતા. તેના હાથમાં પપ્પાના રિપોર્ટ્સ ધ્રૂજી રહ્યા હતા, અને તેની આંખોમાં આંસુ સુકાઈ ગયા હતા. હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં ગમગીની છવાયેલી હતી, દરેક ક્ષણ ભારે પડી રહી હતી.
“બહેન, અમે સમજીએ છીએ, પણ ઓપરેશન આજે જ કરવું પડશે. તેમના ફેફસાં કામ નથી કરી રહ્યા. સમય બહુ ઓછો છે,” ડૉક્ટરે ગંભીરતાથી કહ્યું. રિદ્ધિને લાગ્યું કે તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી રહી છે. NRI ભાઈ અંકિતે ક્યારના ફોન ઉપાડવાના બંધ કરી દીધા હતા, અને તેના મોકલેલા ઈમેઈલનો પણ કોઈ જવાબ નહોતો. પપ્પાની નજર સામે જીવન-મરણ વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહી હતી, અને રિદ્ધિ એકલી, અસહાય ઉભી હતી. જે વ્યક્તિ પર તેણે આટલો ભરોસો કર્યો હતો, જેણે વિદેશ જતાં પહેલાં મોટાં મોટાં વચનો આપ્યા હતા, તે જ આજે જીવનના આ સૌથી કપરા સમયે ગાયબ થઈ ગયો હતો.
રિદ્ધિની આંખો સામે અંકિતનો હસતો ચહેરો તરવરી રહ્યો હતો. “રિદ્ધિ, તારે ભણવાનું ચાલુ રાખજે. હું અહીં સેટ થઈ જાઉં એટલે તને પણ બોલાવી લઈશ. પપ્પાની તબિયતનું ધ્યાન રાખજે, પૈસાની કોઈ ચિંતા ન કરતી.” આ શબ્દો આજે ઝેર જેવા લાગી રહ્યા હતા.
અંકિત વિદેશ ગયા પછી બધું જ બદલાઈ ગયું હતું. શરૂઆતમાં ફોન આવતા, પૈસા પણ મોકલતો, પણ ધીમે ધીમે ફોન ઘટતા ગયા અને પૈસા આવવાના બંધ થઈ ગયા. પપ્પાની નિવૃત્તિ પછી ઘર ચલાવવું મુશ્કેલ બન્યું હતું.
પપ્પાની બીમારીએ તો પરિવારની કમર જ તોડી નાખી હતી. જે થોડીઘણી બચત હતી, તે દવાઓમાં ખર્ચાઈ ગઈ. હવે ઓપરેશન માટે મોટી રકમ જોઈતી હતી.
ડોક્ટરના શબ્દો રિદ્ધિના કાનમાં ગુંજી રહ્યા હતા: “સમય બહુ ઓછો છે.” તેની મમ્મી રિદ્ધિની પાછળ ઉભી રડી રહી હતી. “શું થશે દીકરા? તારા ભાઈએ તો…”
રિદ્ધિએ હિંમત ભેગી કરી. તેણે હોસ્પિટલના કાઉન્ટર પર જઈને પૂછ્યું, “મારી પાસે થોડી સોનાની બંગડીઓ છે. શું તેના પર લોન મળી શકે?” સ્ટાફે ના પાડી દીધી.
એ જ રાત્રે, પપ્પાની તબિયત વધુ લથડી. રિદ્ધિએ નિર્ણય લીધો. તેણે પોતાની બધી જ બચત, અને મમ્મીના આગ્રહ વગર આપેલી બંગડીઓ વેચી દીધી. જે પૈસા મળ્યા તે ઓપરેશનના ખર્ચ કરતાં ઘણા ઓછા હતા, પણ તેનાથી પહેલો હપ્તો ભરી શકાયો.
ઓપરેશન સફળ રહ્યું, પણ હોસ્પિટલનો ખર્ચ હજુ બાકી હતો. રિદ્ધિ જાણતી હતી કે હવે તેને જ કમાવું પડશે. તેણે પોતાની બી.કોમની ડિગ્રી લીધા પછી નોકરી શોધી.
ઘણા ઇન્ટરવ્યુ આપ્યા પછી, તેને એક નાનકડી કંપનીમાં એકાઉન્ટન્ટ તરીકે નોકરી મળી. પગાર ઓછો હતો, પણ તે તેના માટે જીવનનો એક નવો રસ્તો હતો.
કામ સખત હતું. તે સવારથી સાંજ સુધી હિસાબ-કિતાબમાં વ્યસ્ત રહેતી. રાત્રે ઘરે આવીને પપ્પાની દવાઓ અને ઘરકામ. તેને આરામનો સમય જ નહોતો મળતો.
તેના મનમાં વારંવાર અંકિતનો વિચાર આવતો. તેણે આટલા મોટા વચનો કેમ આપ્યા હતા? અને પછી શા માટે આમ ભૂલી ગયો? આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો. શું NRI બન્યા પછી માણસ પોતાના પરિવારને ભૂલી જાય છે?
આ પ્રશ્નોના જવાબો તેની પાસે નહોતા, પણ તેને કામ કરવામાં મદદ કરતા. તે પોતાના ગુસ્સા અને દુઃખને પોતાની તાકાત બનાવતી. તે એટલું સારું કામ કરતી કે ટૂંક સમયમાં જ તેના બોસ, શ્રી સમર મહેતાનું ધ્યાન તેના પર ગયું.
સમર મહેતા એક કડક પણ દયાળુ સ્વભાવના વ્યક્તિ હતા. તેઓ હંમેશા પોતાના કર્મચારીઓની ક્ષમતાને પારખી જતા. રિદ્ધિની લગન અને બુદ્ધિશક્તિ તેમને પ્રભાવિત કરી ગઈ.
“રિદ્ધિ, તારું કામ ખૂબ સારું છે. તું એકાઉન્ટિંગ ઉપરાંત બીજા કયા કામમાં રસ ધરાવે છે?” એક દિવસે સમર સાહેબે પૂછ્યું.
રિદ્ધિએ ક્યારેય આ વિશે વિચાર્યું નહોતું. “સાહેબ, હું શીખવા તૈયાર છું. મને કોઈ પણ નવો પડકાર લેવામાં વાંધો નથી.”
સમર સાહેબે તેને કંપનીના નવા પ્રોજેક્ટ્સમાં સામેલ કરવાનું શરૂ કર્યું. તેમણે રિદ્ધિને માર્કેટિંગ અને બિઝનેસ ડેવલપમેન્ટ વિશે શીખવ્યું.
તેઓ રિદ્ધિને પોતાની ટીમનો એક મહત્વનો હિસ્સો માનતા હતા. તેઓ તેની ભૂલો સુધારતા, તેને પ્રોત્સાહન આપતા અને નવા વિચારો રજૂ કરવા માટે પ્રોત્સાહિત કરતા.
રિદ્ધિને સમર સાહેબમાં એક ગુરુ અને એક પિતા જેવો ટેકો દેખાતો હતો. તેમણે તેને માત્ર પ્રોફેશનલી જ નહીં, પણ વ્યક્તિગત રીતે પણ મજબૂત બનાવી.