"મને મારા પતિની આ આદતથી ઈર્ષ્યા થાય છે, પણ આ તો પ્રેમ છે!" જાણો આ ગુરુમંત્ર જે બદલશે તમારું જીવન.

માયા અને રોહનનું ઘર, કોઈ મોટા મહેલ જેવું નહોતું. બે ઓરડા, એક નાનું રસોડું, ને આગળ એક નાનકડો ફળિયો. પણ એ ઘરની ભીંતોમાં પ્રેમ હતો, હૂંફ હતી. રોહન સવાર પડે ને નોકરીએ જાય, ને માયા ઘરમાં રસોઈ-પાણી, બાળકોની સંભાળમાં પરોવાયેલી રહે. દિવસભરની દોડધામ પછી સાંજ પડે ને રોહન ઘરે પાછો ફરે, એ ક્ષણની માયા આતુરતાથી રાહ જોતી.

રોહન આવે, થાકેલો-પાકેલો. એની ચહેરા પર દિવસભરની મજૂરીનો થાક ચોખ્ખો દેખાય. પણ એનો એક નિયમ હતો, એક એવી આદત જેનાથી માયાને શરૂઆતમાં બહુ ઈર્ષ્યા થતી, ને ઘણીવાર મન ભારે થઈ જતું.

રોહન ઘરમાં પ્રવેશતા જ સીધો બેઠકમાં કે રસોડામાં ન આવતો. ના તો બાળકોને ભેટે, ના માયાને હસતા મુખે બોલાવે. એ સીધો ઘરના પછવાડે આવેલા નાનકડા ઓરડા તરફ જતો, જ્યાં એક નાનકડી દીવાલ પર તેમના કુળદેવીની છબી હતી, ને બાજુમાં એક નાનકડો તુલસીનો ક્યારો હતો. રોહન ત્યાં જઈને બસ ચૂપચાપ બેસી રહેતો. દસથી પંદર મિનિટ. ક્યારેક તુલસીના ક્યારાને પાણી પાય, ક્યારેક હાથ જોડી આંખો બંધ કરી ધ્યાન ધરે, ને ક્યારેક તો બસ ખાલી ખાલી દીવાલ સામે જોતો બેસી રહે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

આ દસ-પંદર મિનિટ માયા માટે પહાડ જેવી ભારી લાગતી. એને થતું કે આખો દિવસ એ રોહનની રાહ જોતી હોય, એ આવે ને સીધો મંદિરમાં ભરાઈ જાય? શું એને ઘરના માણસોની યાદ નથી આવતી? શું એને માયાનું હસતું મોં નથી ગમતું? આ આદતથી માયાના મનમાં એક અણગમો પેદા થતો. એને થતું કે આટલો પ્રેમ, આટલી રાહ જોયા પછી પણ એને પહેલું સ્થાન નથી મળતું! એ કોના ધ્યાનમાં ખોવાઈ જાય છે? શું એના મનમાં કોઈ બીજું તો નથી?

એનો ભોળો જીવ, ભોળી કલ્પનાઓ કરવા માંડતો. ક્યારેક રિસાઈને મોઢું ફેરવી લેતી, તો ક્યારેક મનમાં જ બબડતી, "આખું દિવસ બહાર રખડ્યા હોય, ને ઘરે આવીને પણ શાંતિ નહીં? મારી સાથે બે ઘડી વાત કરવાનું મન ન થાય?"

આમ ને આમ કેટલાય દિવસો વીતી ગયા. માયાનો રોષ ધીમે ધીમે વધતો જતો હતો. એક દિવસ તો હદ થઈ ગઈ. બાળકો શાળાએથી આવ્યા હતા, ને ખૂબ મસ્તી કરતા હતા. માયાને માથાનો દુખાવો હતો, ને એનો મૂડ સારો નહોતો. એવામાં રોહન આવ્યો ને સીધો પોતાના નિયમ મુજબ પાછળના ઓરડામાં ભરાઈ ગયો.

માયાથી રહેવાયું નહીં. એ સીધી એ ઓરડામાં ગઈ, ને ગુસ્સામાં બોલી, "શું થયું રોહન? આખો દિવસ તારું મોં જોવા હું રાહ જોઉં છું, ને તું આવે ને સીધો અહીં ભરાઈ જાય? શું તને ઘરના લોકો યાદ નથી આવતા? કે તારી દુનિયા કંઈક જુદી જ છે?"

રોહન માયાના આવા અણધાર્યા પ્રશ્નથી ચોંકી ગયો. એની આંખોમાં આશ્ચર્ય હતું, પણ ગુસ્સો નહીં. એણે પ્રેમથી માયાનો હાથ પકડ્યો, ને પોતાના પાસે બેસાડી. "માયા, તને શું થયું છે આજે? તું આટલી ગુસ્સામાં કેમ છે?"

માયાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. "ગુસ્સામાં કેમ ન હોઉં? તને ક્યારેય વિચાર આવે છે કે હું કેટલી રાહ જોઉં છું તારી? ને તું આવે ને સીધો અહીં... કોના ખયાલોમાં ખોવાયેલો રહે છે? મને બહુ ઈર્ષ્યા થાય છે તારી આ આદતથી!"

રોહને સ્મિત કર્યું. એ સ્મિતમાં માયા માટે અપાર પ્રેમ હતો. એણે કહ્યું, "માયા, તું શું વિચારે છે? હું અહીં શું કરું છું?" આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે અને કોપીરાઈટ સુરક્ષિત છે.

માયાએ ગુસ્સાથી કહ્યું, "શું કરતો હોઈશ? કઈ ખબર નથી મને! કોઈકને યાદ કરતો હોઈશ કે..."

રોહને માયાના શબ્દો અધવચ્ચે અટકાવ્યા, "માયા, તું ખોટું સમજે છે. હું અહીં કોઈને યાદ કરવા નથી આવતો. હું અહીં મારા થાક ઉતારવા, મારા મનને શાંત કરવા આવું છું."

માયાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "થાક ઉતારવા? મન શાંત કરવા? પણ એ તો તું ઘરે આવીને અમારી સાથે વાત કરીને પણ કરી શકે ને?"

રોહને ઊંડો શ્વાસ લીધો. "સાંભળ, માયા. આખો દિવસ હું બહાર રહું છું. કેટલાય લોકો સાથે વાત કરું છું, કેટલાય કામ કરું છું. કેટલાય સારા-નરસા વિચારો મનમાં ઘોળાયા કરે છે. હું નથી ઈચ્છતો કે એ બધા વિચારો ને એ થાક હું ઘરે લઈને આવું, ને એનો પડછાયો તમારા પર પડે."

એણે આગળ કહ્યું, "જયારે હું અહીં આવું છું, ત્યારે હું મારી જાતને પાછી ભેગી કરું છું. હું ભગવાનનો આભાર માનું છું કે એણે મને ને મારા પરિવારને સાજા-નરવા રાખ્યા. હું મનમાં વિચારું છું કે આજનો દિવસ કેવો રહ્યો, ને કાલે હું મારા પરિવાર માટે શું સારું કરી શકું. હું અહીં મનને શાંત કરું છું, જેથી હું તારી પાસે આવું, મારા બાળકો પાસે આવું, ત્યારે મારા મનમાં કોઈ બોજ ન હોય. હું પૂરેપૂરો તારો રોહન હોઉં, મારા બાળકોનો પિતા હોઉં. હું નથી ઈચ્છતો કે મારા કામનો થાક કે બહારની દુનિયાની મુશ્કેલીઓ ઘરના વાતાવરણને બગાડે."

રોહનના શબ્દો સાંભળીને માયા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. એણે ક્યારેય આ દ્રષ્ટિકોણથી વિચાર્યું જ નહોતું. એની આંખોમાં આવેલી ઈર્ષ્યાની જગ્યાએ હવે પ્રેમ અને ગર્વ ઊભરાઈ આવ્યા. એને સમજાયું કે જે વસ્તુથી એને ઈર્ષ્યા થતી હતી, એ તો તેના પ્રત્યેનો રોહનનો અઢળક પ્રેમ હતો, તેમનું ધ્યાન રાખવાની એની રીત હતી. રોહન પોતાની જાતને તૈયાર કરતો હતો, જેથી તે ઘરે આવીને તેમનો સંપૂર્ણ સાથ આપી શકે, તેમને શ્રેષ્ઠ આપી શકે.

માયાએ રોહનનો હાથ પકડી, એના ખભા પર માથું મૂકી દીધું. એના મનમાંથી બધો ભાર ઉતરી ગયો. એને આજે એક ગુરુમંત્ર મળી ગયો હતો: "સાચો પ્રેમ માત્ર સાથે રહેવું કે સતત વાત કરવી જ નથી. સાચો પ્રેમ તો એ છે કે તમે તમારા પ્રિયજનને સમજો, એની જરૂરિયાતોને જાણો અને ક્યારેક એની એકલતાને પણ માન આપો, જો એ એકલતા પાછળ તમારા માટેનો પ્રેમ છુપાયેલો હોય. કેટલીકવાર, વ્યક્તિએ પોતાની શાંતિ શોધવી પડે છે જેથી તે બીજાને શાંતિ આપી શકે."

આજે માયાને પોતાના પતિની આ આદતથી ઈર્ષ્યા નહોતી થતી, પણ ઊલટું એના પર ગર્વ થતો હતો. હવે રોહન જ્યારે પોતાના એ ઓરડામાં જતો, ત્યારે માયા મંદ હાસ્ય સાથે એના માટે ગરમ ચાનો કપ તૈયાર રાખતી. એને ખબર હતી કે એ દસ-પંદર મિનિટની એકાંત પછી, રોહન તેના માટે, તેના પરિવાર માટે, સંપૂર્ણપણે હાજર હશે. અને આ સમજણ જ માયાના જીવનનો સૌથી મોટો ગુરુમંત્ર બની ગઈ, જેણે તેના સંબંધોમાં એક નવી મીઠાશ ભરી દીધી. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!