માયા અને રોહનનું ઘર, કોઈ મોટા મહેલ જેવું નહોતું. બે ઓરડા, એક નાનું રસોડું, ને આગળ એક નાનકડો ફળિયો. પણ એ ઘરની ભીંતોમાં પ્રેમ હતો, હૂંફ હતી. રોહન સવાર પડે ને નોકરીએ જાય, ને માયા ઘરમાં રસોઈ-પાણી, બાળકોની સંભાળમાં પરોવાયેલી રહે. દિવસભરની દોડધામ પછી સાંજ પડે ને રોહન ઘરે પાછો ફરે, એ ક્ષણની માયા આતુરતાથી રાહ જોતી.
રોહન આવે, થાકેલો-પાકેલો. એની ચહેરા પર દિવસભરની મજૂરીનો થાક ચોખ્ખો દેખાય. પણ એનો એક નિયમ હતો, એક એવી આદત જેનાથી માયાને શરૂઆતમાં બહુ ઈર્ષ્યા થતી, ને ઘણીવાર મન ભારે થઈ જતું.
રોહન ઘરમાં પ્રવેશતા જ સીધો બેઠકમાં કે રસોડામાં ન આવતો. ના તો બાળકોને ભેટે, ના માયાને હસતા મુખે બોલાવે. એ સીધો ઘરના પછવાડે આવેલા નાનકડા ઓરડા તરફ જતો, જ્યાં એક નાનકડી દીવાલ પર તેમના કુળદેવીની છબી હતી, ને બાજુમાં એક નાનકડો તુલસીનો ક્યારો હતો. રોહન ત્યાં જઈને બસ ચૂપચાપ બેસી રહેતો. દસથી પંદર મિનિટ. ક્યારેક તુલસીના ક્યારાને પાણી પાય, ક્યારેક હાથ જોડી આંખો બંધ કરી ધ્યાન ધરે, ને ક્યારેક તો બસ ખાલી ખાલી દીવાલ સામે જોતો બેસી રહે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ દસ-પંદર મિનિટ માયા માટે પહાડ જેવી ભારી લાગતી. એને થતું કે આખો દિવસ એ રોહનની રાહ જોતી હોય, એ આવે ને સીધો મંદિરમાં ભરાઈ જાય? શું એને ઘરના માણસોની યાદ નથી આવતી? શું એને માયાનું હસતું મોં નથી ગમતું? આ આદતથી માયાના મનમાં એક અણગમો પેદા થતો. એને થતું કે આટલો પ્રેમ, આટલી રાહ જોયા પછી પણ એને પહેલું સ્થાન નથી મળતું! એ કોના ધ્યાનમાં ખોવાઈ જાય છે? શું એના મનમાં કોઈ બીજું તો નથી?
એનો ભોળો જીવ, ભોળી કલ્પનાઓ કરવા માંડતો. ક્યારેક રિસાઈને મોઢું ફેરવી લેતી, તો ક્યારેક મનમાં જ બબડતી, “આખું દિવસ બહાર રખડ્યા હોય, ને ઘરે આવીને પણ શાંતિ નહીં? મારી સાથે બે ઘડી વાત કરવાનું મન ન થાય?”
આમ ને આમ કેટલાય દિવસો વીતી ગયા. માયાનો રોષ ધીમે ધીમે વધતો જતો હતો. એક દિવસ તો હદ થઈ ગઈ. બાળકો શાળાએથી આવ્યા હતા, ને ખૂબ મસ્તી કરતા હતા. માયાને માથાનો દુખાવો હતો, ને એનો મૂડ સારો નહોતો. એવામાં રોહન આવ્યો ને સીધો પોતાના નિયમ મુજબ પાછળના ઓરડામાં ભરાઈ ગયો.
માયાથી રહેવાયું નહીં. એ સીધી એ ઓરડામાં ગઈ, ને ગુસ્સામાં બોલી, “શું થયું રોહન? આખો દિવસ તારું મોં જોવા હું રાહ જોઉં છું, ને તું આવે ને સીધો અહીં ભરાઈ જાય? શું તને ઘરના લોકો યાદ નથી આવતા? કે તારી દુનિયા કંઈક જુદી જ છે?”
રોહન માયાના આવા અણધાર્યા પ્રશ્નથી ચોંકી ગયો. એની આંખોમાં આશ્ચર્ય હતું, પણ ગુસ્સો નહીં. એણે પ્રેમથી માયાનો હાથ પકડ્યો, ને પોતાના પાસે બેસાડી. “માયા, તને શું થયું છે આજે? તું આટલી ગુસ્સામાં કેમ છે?”
માયાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. “ગુસ્સામાં કેમ ન હોઉં? તને ક્યારેય વિચાર આવે છે કે હું કેટલી રાહ જોઉં છું તારી? ને તું આવે ને સીધો અહીં… કોના ખયાલોમાં ખોવાયેલો રહે છે? મને બહુ ઈર્ષ્યા થાય છે તારી આ આદતથી!”
રોહને સ્મિત કર્યું. એ સ્મિતમાં માયા માટે અપાર પ્રેમ હતો. એણે કહ્યું, “માયા, તું શું વિચારે છે? હું અહીં શું કરું છું?” આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે અને કોપીરાઈટ સુરક્ષિત છે.