અમદાવાદના સેટેલાઈટ વિસ્તારમાં આવેલા એક આલીશાન બંગલાની અગાસી પર ઉભેલી કવિતાની આંખોમાં આજે એક અનોખી ચમક હતી, પરંતુ એ ચમકની પાછળ ઊંડી ઉદાસી પણ છુપાયેલી હતી. હાથમાં રહેલી સ્કેચબુકમાં તેણે દોરેલા અદભૂત પોશાકોના નમૂના તેની મહેનત અને કલાના સાક્ષી હતા. તે એક બુટિક શરૂ કરવા માંગતી હતી. તે ઈચ્છતી હતી કે તેના નામની એક ઓળખ હોય, પરંતુ તેના સપનાઓની આડે એક દીવાલ ઉભી હતી, અને એ દીવાલ એટલે તેનો પતિ સમીર.
સાંજે જ્યારે સમીર ઓફિસેથી આવ્યો ત્યારે કવિતાએ ફરી એકવાર હિંમત ભેગી કરીને વાત છેડી. સમીર, મેં પેલા બુટિક માટે એક જગ્યા જોઈ રાખી છે. જો તું થોડી આર્થિક મદદ કરે તો હું મારું કામ શરૂ કરી શકું. સમીરે પોતાના ચશ્મા ઉતાર્યા અને કવિતા સામે જોયા વગર જ નકારમાં માથું ધુણાવ્યું. કવિતા, બિઝનેસ કરવો એ કોઈ રમત નથી. આ એક જોખમી વિચાર છે. અત્યારે બજારની સ્થિતિ જો, નવા સાહસમાં પૈસા રોકવા એટલે પાણીમાં નાખવા જેવું છે. તું ઘરે રહીને આ બધું સ્કેચિંગ કરે છે એ બરાબર છે, પણ મોટું રોકાણ અત્યારે શક્ય નથી. સમીરના અવાજમાં સહેજ પણ લવચીકતા નહોતી. તેને લાગતું હતું કે કવિતા માત્ર પોતાના શોખ માટે આ કરી રહી છે.
રસોડાના દરવાજે ઉભેલા શાંતિબા બધું જ સાંભળી રહ્યા હતા. શાંતિબા એટલે કવિતાના સાસુ. સામાન્ય રીતે સાસુ અને વહુ વચ્ચે જે ખેંચતાણ જોવા મળે, તે અહીં નહોતી. શાંતિબા જૂના જમાનાના હતા પણ તેમના વિચારો આધુનિક હતા. તેમણે જોયું હતું કે કવિતા રાતદિવસ જાગીને કેવી રીતે નવા નવા ડિઝાઈન તૈયાર કરે છે. તેમણે કવિતાની આંખોમાં તે નિરાશા જોઈ જે તેમણે વર્ષો પહેલા પોતાની આંખોમાં જોઈ હતી જ્યારે તેમના પતિએ તેમને ભણવાની ના પાડી દીધી હતી.
તે રાત્રે શાંતિબાને ઉંઘ ન આવી. તેમણે વિચાર્યું કે જો આજે તે કવિતાને સાથ નહીં આપે, તો એક પ્રતિભા હંમેશા માટે દબાઈ જશે. પણ સમીરની ઈચ્છા વિરુદ્ધ જઈને તે પૈસા ક્યાંથી લાવે? અચાનક તેમને પોતાના કબાટના ગુપ્ત ખાનામાં રહેલી પેલી મખમલની પોટલી યાદ આવી. એ પોટલીમાં તેમનું સ્ત્રીધન હતું, તેમના લગ્નમાં પિયર પક્ષ તરફથી મળેલી સોનાની કંઠી, પાટલા અને ઝાંઝર. આ ઘરેણાં માત્ર ધાતુ નહોતા, પણ તેમની યાદો અને સુરક્ષા હતા. આ સ્ટોરી તમે Just Gujju Things પર વાંચી રહ્યા છો.
બીજે દિવસે સવારે સમીર ઓફિસ ગયો એટલે શાંતિબાએ કવિતાને કહ્યું કે તેઓ જરા મંદિર જઈ રહ્યા છે. હકીકતમાં તેઓ સીધા જ ઝવેરી બજારમાં તેમના જૂના વિશ્વાસુ સોની પાસે પહોંચ્યા. સોનીએ જ્યારે ઘરેણાંનું મૂલ્ય આંક્યું ત્યારે તે રકમ એક મોટું બુટિક શરૂ કરવા માટે પૂરતી હતી. શાંતિબાએ ભારે હૈયે પણ મક્કમ મન સાથે ઘરેણાં વેચી દીધા અને રોકડ રકમ એક થેલામાં ભરી લીધી. હવે પ્રશ્ન એ હતો કે આ પૈસા કવિતાને આપવા કેવી રીતે? જો તે સીધા પૈસા આપે તો કવિતા કદાચ ના પાડે અથવા તો તેને હંમેશા એવું લાગે કે તે તેના સાસુના ઉપકાર નીચે દબાયેલી છે. વળી, સમીરને ખબર પડે તો ઘરમાં કલેશ થાય.
શાંતિબાના પાડોશમાં મંજરીબેન રહેતા હતા. મંજરીબેન એક નિવૃત્ત બેંકર હતા અને ખૂબ જ સમજદાર હતા. શાંતિબા તેમની પાસે ગયા અને બધી વાત કરી. તેમણે મંજરીબેનને વિનંતી કરી કે તેઓ એક ઇન્વેસ્ટર બનીને કવિતા પાસે જાય. મંજરીબેન, તમારે કવિતાને કહેવાનું છે કે તમે તેની ડિઝાઈન જોઈ છે અને તમને તેના બિઝનેસમાં રસ છે. આ પૈસા લો, અને તેને રોકાણ તરીકે આપો. પણ શરત એટલી કે મારું નામ ક્યાંય ન આવવું જોઈએ. કવિતાને લાગવું જોઈએ કે તે પોતાની આવડતને કારણે આ ફંડ મેળવી રહી છે. મંજરીબેન શાંતિબાની ઉદારતા જોઈને દંગ રહી ગયા.
બે દિવસ પછી કવિતાના ફોન પર મંજરીબેનનો કોલ આવ્યો. તેમણે પોતાની ઓળખ એક ‘એન્જલ ઇન્વેસ્ટર’ તરીકે આપી. કવિતાને તો વિશ્વાસ જ નહોતો આવતો. મંજરીબેને તેને પોતાની ઘરે બોલાવી અને તેના સ્કેચ જોયા. તેમણે કહ્યું કે કવિતા, તારું કામ લાજવાબ છે. હું તારા બુટિકમાં મૂડી રોકવા તૈયાર છું. બદલામાં જ્યારે નફો થાય ત્યારે ધીમે ધીમે પરત કરજે. કવિતાની ખુશીનો પાર ન રહ્યો. તે દોડતી ઘરે આવી અને શાંતિબાને ગળે વળગી પડી. બા, જુઓ નસીબ કેવું છે. મને ઇન્વેસ્ટર મળી ગયા. હવે મારે સમીર પાસે પૈસા માંગવાની જરૂર નથી.
શાંતિબાએ તેના માથે હાથ ફેરવ્યો અને મરક મરક હસ્યા. તે રાત્રે સમીરને જ્યારે ખબર પડી ત્યારે તે પણ આશ્ચર્યચકિત હતો. તેને લાગતું હતું કે કોઈ અજાણી વ્યક્તિ કવિતા પર આટલો ભરોસો કેવી રીતે કરી શકે? તેને શંકા તો ગઈ પણ કવિતાના આત્મવિશ્વાસ સામે તે કશું બોલી શક્યો નહીં. બુટિકનું કામ જોરશોરથી શરૂ થયું. જગ્યા ભાડે લેવાઈ, ઇન્ટિરિયર થયું અને કારીગરો રોકવામાં આવ્યા. કવિતા દિવસના ૧૫૧૫ કલાક કામ કરતી હતી.
બુટિકનું નામ રાખવામાં આવ્યું “અસ્તિત્વ”. ઉદ્ઘાટનના દિવસે આખું ઘર ત્યાં હાજર હતું. સમીર પણ છાની છૂપી રીતે ગર્વ અનુભવી રહ્યો હતો, પણ તેનો અહમ તેને સ્વીકારવા દેતો નહોતો. બુટિકમાં મુકાયેલા એક એક પોશાક કવિતાની કલાની ગાથા ગાતા હતા. ગ્રાહકોનો ધસારો વધવા લાગ્યો. થોડા જ મહિનાઓમાં “અસ્તિત્વ” આખા શહેરમાં જાણીતું થઈ ગયું. કવિતા હવે માત્ર એક વહુ કે પત્ની નહોતી, તે એક સફળ ઉદ્યોગસાહસિક બની ગઈ હતી.
એક દિવસ સાંજે કવિતા ઓફિસેથી વહેલી આવી. તેણે જોયું કે શાંતિબા રસોડામાં કામ કરી રહ્યા હતા. તેમના ગળામાં પેલી સોનાની કંઠી નહોતી જે તે હંમેશા પહેરતા હતા. કવિતાને અચાનક કંઈક યાદ આવ્યું. થોડા દિવસ પહેલા તેણે મંજરીબેનના ઘરે એક જૂની ફોટો ફ્રેમ જોઈ હતી જેમાં મંજરીબેન અને શાંતિબા સાથે હતા. તેને શંકા ગઈ હતી પણ તે ખાતરી કરવા માંગતી હતી. તે સીધી જ મંજરીબેન પાસે પહોંચી અને પૂછ્યું કે બેન, આટલા પૈસા તમારી પાસે ક્યાંથી આવ્યા હતા? મને સાચું કહો, આ રોકાણ કોનું છે? આ સ્ટોરી તમે Just Gujju Things પર વાંચી રહ્યા છો.