પતિએ વહુનું સપનું તોડ્યું ત્યારે સાસુએ ગુપ્ત રીતે સોનું વેચીને વહુનું નસીબ બદલી નાખ્યું

અમદાવાદના સેટેલાઈટ વિસ્તારમાં આવેલા એક આલીશાન બંગલાની અગાસી પર ઉભેલી કવિતાની આંખોમાં આજે એક અનોખી ચમક હતી, પરંતુ એ ચમકની પાછળ ઊંડી ઉદાસી પણ છુપાયેલી હતી. હાથમાં રહેલી સ્કેચબુકમાં તેણે દોરેલા અદભૂત પોશાકોના નમૂના તેની મહેનત અને કલાના સાક્ષી હતા. તે એક બુટિક શરૂ કરવા માંગતી હતી. તે ઈચ્છતી હતી કે તેના નામની એક ઓળખ હોય, પરંતુ તેના સપનાઓની આડે એક દીવાલ ઉભી હતી, અને એ દીવાલ એટલે તેનો પતિ સમીર.

સાંજે જ્યારે સમીર ઓફિસેથી આવ્યો ત્યારે કવિતાએ ફરી એકવાર હિંમત ભેગી કરીને વાત છેડી. સમીર, મેં પેલા બુટિક માટે એક જગ્યા જોઈ રાખી છે. જો તું થોડી આર્થિક મદદ કરે તો હું મારું કામ શરૂ કરી શકું. સમીરે પોતાના ચશ્મા ઉતાર્યા અને કવિતા સામે જોયા વગર જ નકારમાં માથું ધુણાવ્યું. કવિતા, બિઝનેસ કરવો એ કોઈ રમત નથી. આ એક જોખમી વિચાર છે. અત્યારે બજારની સ્થિતિ જો, નવા સાહસમાં પૈસા રોકવા એટલે પાણીમાં નાખવા જેવું છે. તું ઘરે રહીને આ બધું સ્કેચિંગ કરે છે એ બરાબર છે, પણ મોટું રોકાણ અત્યારે શક્ય નથી. સમીરના અવાજમાં સહેજ પણ લવચીકતા નહોતી. તેને લાગતું હતું કે કવિતા માત્ર પોતાના શોખ માટે આ કરી રહી છે.

રસોડાના દરવાજે ઉભેલા શાંતિબા બધું જ સાંભળી રહ્યા હતા. શાંતિબા એટલે કવિતાના સાસુ. સામાન્ય રીતે સાસુ અને વહુ વચ્ચે જે ખેંચતાણ જોવા મળે, તે અહીં નહોતી. શાંતિબા જૂના જમાનાના હતા પણ તેમના વિચારો આધુનિક હતા. તેમણે જોયું હતું કે કવિતા રાતદિવસ જાગીને કેવી રીતે નવા નવા ડિઝાઈન તૈયાર કરે છે. તેમણે કવિતાની આંખોમાં તે નિરાશા જોઈ જે તેમણે વર્ષો પહેલા પોતાની આંખોમાં જોઈ હતી જ્યારે તેમના પતિએ તેમને ભણવાની ના પાડી દીધી હતી.

તે રાત્રે શાંતિબાને ઉંઘ ન આવી. તેમણે વિચાર્યું કે જો આજે તે કવિતાને સાથ નહીં આપે, તો એક પ્રતિભા હંમેશા માટે દબાઈ જશે. પણ સમીરની ઈચ્છા વિરુદ્ધ જઈને તે પૈસા ક્યાંથી લાવે? અચાનક તેમને પોતાના કબાટના ગુપ્ત ખાનામાં રહેલી પેલી મખમલની પોટલી યાદ આવી. એ પોટલીમાં તેમનું સ્ત્રીધન હતું, તેમના લગ્નમાં પિયર પક્ષ તરફથી મળેલી સોનાની કંઠી, પાટલા અને ઝાંઝર. આ ઘરેણાં માત્ર ધાતુ નહોતા, પણ તેમની યાદો અને સુરક્ષા હતા. આ સ્ટોરી તમે Just Gujju Things પર વાંચી રહ્યા છો.

બીજે દિવસે સવારે સમીર ઓફિસ ગયો એટલે શાંતિબાએ કવિતાને કહ્યું કે તેઓ જરા મંદિર જઈ રહ્યા છે. હકીકતમાં તેઓ સીધા જ ઝવેરી બજારમાં તેમના જૂના વિશ્વાસુ સોની પાસે પહોંચ્યા. સોનીએ જ્યારે ઘરેણાંનું મૂલ્ય આંક્યું ત્યારે તે રકમ એક મોટું બુટિક શરૂ કરવા માટે પૂરતી હતી. શાંતિબાએ ભારે હૈયે પણ મક્કમ મન સાથે ઘરેણાં વેચી દીધા અને રોકડ રકમ એક થેલામાં ભરી લીધી. હવે પ્રશ્ન એ હતો કે આ પૈસા કવિતાને આપવા કેવી રીતે? જો તે સીધા પૈસા આપે તો કવિતા કદાચ ના પાડે અથવા તો તેને હંમેશા એવું લાગે કે તે તેના સાસુના ઉપકાર નીચે દબાયેલી છે. વળી, સમીરને ખબર પડે તો ઘરમાં કલેશ થાય.

શાંતિબાના પાડોશમાં મંજરીબેન રહેતા હતા. મંજરીબેન એક નિવૃત્ત બેંકર હતા અને ખૂબ જ સમજદાર હતા. શાંતિબા તેમની પાસે ગયા અને બધી વાત કરી. તેમણે મંજરીબેનને વિનંતી કરી કે તેઓ એક ઇન્વેસ્ટર બનીને કવિતા પાસે જાય. મંજરીબેન, તમારે કવિતાને કહેવાનું છે કે તમે તેની ડિઝાઈન જોઈ છે અને તમને તેના બિઝનેસમાં રસ છે. આ પૈસા લો, અને તેને રોકાણ તરીકે આપો. પણ શરત એટલી કે મારું નામ ક્યાંય ન આવવું જોઈએ. કવિતાને લાગવું જોઈએ કે તે પોતાની આવડતને કારણે આ ફંડ મેળવી રહી છે. મંજરીબેન શાંતિબાની ઉદારતા જોઈને દંગ રહી ગયા.

બે દિવસ પછી કવિતાના ફોન પર મંજરીબેનનો કોલ આવ્યો. તેમણે પોતાની ઓળખ એક 'એન્જલ ઇન્વેસ્ટર' તરીકે આપી. કવિતાને તો વિશ્વાસ જ નહોતો આવતો. મંજરીબેને તેને પોતાની ઘરે બોલાવી અને તેના સ્કેચ જોયા. તેમણે કહ્યું કે કવિતા, તારું કામ લાજવાબ છે. હું તારા બુટિકમાં મૂડી રોકવા તૈયાર છું. બદલામાં જ્યારે નફો થાય ત્યારે ધીમે ધીમે પરત કરજે. કવિતાની ખુશીનો પાર ન રહ્યો. તે દોડતી ઘરે આવી અને શાંતિબાને ગળે વળગી પડી. બા, જુઓ નસીબ કેવું છે. મને ઇન્વેસ્ટર મળી ગયા. હવે મારે સમીર પાસે પૈસા માંગવાની જરૂર નથી.

શાંતિબાએ તેના માથે હાથ ફેરવ્યો અને મરક મરક હસ્યા. તે રાત્રે સમીરને જ્યારે ખબર પડી ત્યારે તે પણ આશ્ચર્યચકિત હતો. તેને લાગતું હતું કે કોઈ અજાણી વ્યક્તિ કવિતા પર આટલો ભરોસો કેવી રીતે કરી શકે? તેને શંકા તો ગઈ પણ કવિતાના આત્મવિશ્વાસ સામે તે કશું બોલી શક્યો નહીં. બુટિકનું કામ જોરશોરથી શરૂ થયું. જગ્યા ભાડે લેવાઈ, ઇન્ટિરિયર થયું અને કારીગરો રોકવામાં આવ્યા. કવિતા દિવસના ૧૫૧૫ કલાક કામ કરતી હતી.

બુટિકનું નામ રાખવામાં આવ્યું "અસ્તિત્વ". ઉદ્ઘાટનના દિવસે આખું ઘર ત્યાં હાજર હતું. સમીર પણ છાની છૂપી રીતે ગર્વ અનુભવી રહ્યો હતો, પણ તેનો અહમ તેને સ્વીકારવા દેતો નહોતો. બુટિકમાં મુકાયેલા એક એક પોશાક કવિતાની કલાની ગાથા ગાતા હતા. ગ્રાહકોનો ધસારો વધવા લાગ્યો. થોડા જ મહિનાઓમાં "અસ્તિત્વ" આખા શહેરમાં જાણીતું થઈ ગયું. કવિતા હવે માત્ર એક વહુ કે પત્ની નહોતી, તે એક સફળ ઉદ્યોગસાહસિક બની ગઈ હતી.

એક દિવસ સાંજે કવિતા ઓફિસેથી વહેલી આવી. તેણે જોયું કે શાંતિબા રસોડામાં કામ કરી રહ્યા હતા. તેમના ગળામાં પેલી સોનાની કંઠી નહોતી જે તે હંમેશા પહેરતા હતા. કવિતાને અચાનક કંઈક યાદ આવ્યું. થોડા દિવસ પહેલા તેણે મંજરીબેનના ઘરે એક જૂની ફોટો ફ્રેમ જોઈ હતી જેમાં મંજરીબેન અને શાંતિબા સાથે હતા. તેને શંકા ગઈ હતી પણ તે ખાતરી કરવા માંગતી હતી. તે સીધી જ મંજરીબેન પાસે પહોંચી અને પૂછ્યું કે બેન, આટલા પૈસા તમારી પાસે ક્યાંથી આવ્યા હતા? મને સાચું કહો, આ રોકાણ કોનું છે? આ સ્ટોરી તમે Just Gujju Things પર વાંચી રહ્યા છો.

મંજરીબેને પહેલા તો વાત ટાળવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ કવિતાની જિજ્ઞાસા સામે તેમણે હાર માનવી પડી. તેમણે બધી હકીકત જણાવી દીધી. કવિતાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. જે સાસુને તે માત્ર એક પરંપરાગત સ્ત્રી સમજતી હતી, તેમણે પોતાના જીવનની મૂડી તેના માટે હોમી દીધી હતી. તે રડતી રડતી ઘરે આવી. તે શાંતિબાના પગમાં પડી ગઈ. બા, તમે આટલું મોટું બલિદાન કેમ આપ્યું? તમારા લગ્નના ઘરેણાં તે કાંઈ વેચી દેવાતા હશે?

શાંતિબાએ કવિતાને ઉભી કરી અને તેની આંખો લૂછી. બેટા, ઘરેણાં તો વહેલા મોડા ફરી બની જશે, પણ આ ઉંમર અને તારો આ ઉત્સાહ પાછો નહીં આવે. મેં મારું જીવન ઘરની ચાર દીવાલોમાં વિતાવ્યું છે, પણ હું નહોતી ઈચ્છતી કે તારા સપના પણ આ દીવાલોમાં કેદ થઈ જાય. તું સફળ થઈ એ જ મારા માટે સૌથી મોટી કમાણી છે. અને જો, તું અત્યારે આત્મનિર્ભર છે. તને એવો અહેસાસ નથી કે તારા સાસરી પક્ષે તારા પર કોઈ ઉપકાર કર્યો છે. તારી આ સ્વતંત્રતા જ મારું વળતર છે.

આ બધી વાત સમીર પણ દરવાજે ઉભો રહીને સાંભળી રહ્યો હતો. તેની આંખો ખુલી ગઈ હતી. તેને સમજાયું કે બિઝનેસમાં જોખમ કરતાં પણ મોટું જોખમ સંબંધોમાં ઉદાસીનતા રાખવી તે છે. તે અંદર આવ્યો અને કવિતાનો હાથ પકડીને કહ્યું કે મને માફ કરી દેજે. હું તારી ક્ષમતાને ઓળખી ન શક્યો. પણ બા, તમે તો કમાલ કરી દીધી. સમીરે તે જ દિવસે નક્કી કર્યું કે તે કવિતાના બિઝનેસમાં તેને મદદ કરશે અને શાંતિબાના ઘરેણાં વહેલી તકે પાછા લાવશે.

વર્ષો વીતી ગયા, "અસ્તિત્વ" હવે એક મોટું ફેશન હાઉસ બની ગયું હતું. કવિતાએ ઘણું નામ અને નાણાં કમાયા. પણ આજે પણ તેના બુટિકના ટેબલ પર એક નાની મખમલની પોટલી પડી રહેતી હતી. એ પોટલી ખાલી હતી, પણ તે કવિતાને હંમેશા યાદ અપાવતી હતી કે તેની સફળતાનો પાયો તેના સાસુના મૌન સમર્થન અને ત્યાગ પર રચાયેલો છે. શાંતિબાએ સાબિત કરી દીધું હતું કે સ્ત્રી જ સ્ત્રીની સૌથી મોટી તાકાત બની શકે છે. આ સ્ટોરી તમે Just Gujju Things પર વાંચી રહ્યા છો.

આજે પણ જ્યારે કોઈ નવી વહુ પોતાના સપના લઈને "અસ્તિત્વ" માં આવે છે, ત્યારે કવિતા તેને તે જ પ્રેમથી આવકારે છે જે પ્રેમ તેને શાંતિબા પાસેથી મળ્યો હતો. સમાજમાં સાસુવહુના સંબંધો વિશે ઘણી વાતો થતી હોય છે, પણ શાંતિબા અને કવિતાની આ વાર્તા એ વાતની સાક્ષી હતી કે જો એકબીજા પ્રત્યે આદર અને સમજણ હોય, તો પરિવારનું કોઈપણ સપનું અશક્ય નથી. શાંતિબા હવે ગળામાં નવી સોનાની કંઠી પહેરે છે, જે કવિતાએ પોતાના પ્રથમ નફામાંથી તેમને ભેટ આપી હતી. પણ શાંતિબા માટે તે સોના કરતાં પણ કવિતાના ચહેરા પરનું સ્મિત અને તેનો આત્મવિશ્વાસ વધુ કિંમતી હતો.

બહાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો અને ઘરમાં ગરમાગરમ ચાની ચુસ્કીઓ સાથે ત્રણેય જણા બેસીને ભવિષ્યના પ્લાનિંગ કરી રહ્યા હતા. સમીર હવે કવિતાનો સૌથી મોટો સપોર્ટર બની ગયો હતો. તેણે કવિતાને કહ્યું કે તારે હવે દિલ્હીમાં નવું આઉટલેટ ખોલવું જોઈએ. કવિતાએ શાંતિબા સામે જોયું અને પૂછ્યું કે બા, તમારો શું વિચાર છે? શાંતિબાએ હસીને કહ્યું કે બેટા, તું હવે ઉડવા માટે તૈયાર છે, મારે તો બસ તારી પાંખોમાં વિશ્વાસ ભરવાનો હતો. આ મૌન ભાગીદારીએ એક આખા પરિવારની દિશા બદલી નાખી હતી. જે ઘર માત્ર ઈંટોનું બનેલું હતું, તે હવે સપનાઓ અને આત્મીયતાથી મહેકી ઉઠ્યું હતું. કવિતાને લાગ્યું કે જીવનમાં સફળતા ત્યારે જ મળે છે જ્યારે પાછળ ઉભેલું કોઈ અંગત પાત્ર તમારા પર અટલ વિશ્વાસ રાખે, ભલે તે વિશ્વાસ મૌન કેમ ન હોય.

આ સ્ટોરી Just Gujju Things ની માલિકીની છે, કોપી કરવી નહીં અન્યથા કોપીરાઈટ સ્ટ્રાઈક થઈ શકે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો, તેમજ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.