રાધાના મનમાં ક્યારનોય એક વિચાર ઘુમરાતો હતો. એ વિચાર ભમરીની જેમ એના મગજમાં ગુંજ્યા કરતો, ડંખ માર્યા કરતો. માધવ, એનો ભરથાર, જેને એણે પોતાના જીવનના વીસ વસંતો સમર્પિત કર્યા હતા, તે હવે એને જાણે આંખેય નહોતો જોતો. ખેતરમાંથી આવે ત્યારે થાક્યોપાક્યો સીધો ખાટલે ઢળી પડતો. રાધા ક્યાંકથી સાંભળેલું કે પુરુષોને બદલાવ ગમે. જૂની વસ્તુથી કંટાળી જાય. રાધાને લાગતું કે પોતે પણ હવે માધવ માટે જૂની થઈ ગઈ હતી. ઓઢવા-પહેરવાની રીતથી માંડીને વાતચીત સુધી, બધું જ જાણે કાયમી બની ગયું હતું, નીરસ. અને નીરસતા એ સંબંધની વળગણી હોય તો એ ક્યારેક જીવ પણ લઈ લે.
રાધાની ઉંમર પંત્રીસ વટાવી ચૂકી હતી, ને માધવના તો ચાલીસ થવા આવ્યા હતા. ખેતરનું કામ ને ઘરનું કામ, બેયની કમર ભાંગી નાખી હતી. પણ રાધાના મનમાં એક ઝંખના સળગતી હતી – માધવ ફરી એને એ રીતે જુએ, જે રીતે તે જુવાનીના દિવસોમાં જોતો હતો. એના રૂપે રંગાઈ જતો, એના સ્પર્શે ભાન ભૂલતો. હવે ક્યાં એ દિવસો! હવે તો માધવને કહો, “આજે જરા નવા કપડાં પહેરી જોઉં?” તો કહેતો, “શું કરવાની છે નવાઈ? કોણ જોવા આવે છે આ વાડામાં?” રાધાનું હૈયું ત્યારે ભલે ને લોહીના આંસુ રોતું, પણ માધવને ક્યાં એની પડી હતી!
એક દિવસ રાધાની માસીની દીકરી જમના આવી હતી. વાતો કરતાં કરતાં જમનાએ કહ્યું, “રાધા, તને ખબર છે? આપણા ફૈબાના ગામમાં એક છોકરી છે, તારી બેઠી પ્રતિકૃતિ! નામ એનું માયા. તારી નાનપણની ફોટો જો ને, એવી જ લાગે.” રાધાના કાન સરવા થયા. હમશકલ? પોતાના જેવી જ? એના મનમાં પહેલો વિચાર આવ્યો કે, જો માયા પોતાના જેવી જ હોય તો શું થાય? માધવ ઓળખી શકશે કે નહીં? એને થશે કે રાધા જુવાન થઈ ગઈ છે? મનમાં એક કૂતુહલ જાગ્યું, એક તરકીબ પણ સૂઝી. રાધાને લાગ્યું કે આ એક મોકો છે, માધવને જગાડવાનો. એને ઈર્ષ્યા કરાવવાનો. અથવા તો એને એહેસાસ કરાવવાનો કે રાધા કેટલી મૂલ્યવાન છે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
રાધાએ જમના પાસેથી માયા વિશે વધુ વિગતો કઢાવી. માયા સાવ ગરીબ ઘરમાંથી હતી, ને મહેનતું હતી. રાધાએ તરત જમનાના હાથે સંદેશો મોકલાવ્યો કે માયાને અહીં થોડા દિવસ માટે બોલાવે, ઘરકામમાં મદદ કરવા. જમનાએ માયાને સમજાવી ને બે દિવસમાં માયા, એક ભોળી, શરમાળ છોકરી, રાધાના આંગણે આવી ઊભી રહી.
માયાને પહેલીવાર જોઈને રાધાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. જમનાએ સાચું જ કહ્યું હતું. આ તો રાધાના જ પડછાયો! યુવાનીમાં રાધા જેવી દેખાતી, એ જ ઘાટીલો દેહ, એ જ આંખો, એ જ કેશ! ફરક હતો તો એટલો જ કે રાધાના કપાળ પર હવે કરચલીઓ હતી, આંખોમાં થાક, ને માયાના મોઢા પર તાજગી અને નિર્દોષતા. રાધાના હૈયામાં એક વિચિત્ર લાગણી ઉમટી. એક તરફ આનંદ કે પોતાની જેવી કોઈ તો છે, ને બીજી તરફ અજાણ્યો ભય.
માધવ ખેતરેથી આવ્યો ત્યારે રાધાએ એને પાણી આપવા માયાને મોકલી. માધવે માયાને જોઈ ને ચમકી ગયો. એની આંખો સ્થિર થઈ ગઈ. “રાધા? તું…” એ અચકાયો. માયા શરમાઈ ગઈ ને નીચું જોઈને ઊભી રહી. રાધાને અદ્રશ્ય રીતે આ બધું જોતી હતી ને મનોમન હસતી હતી. ‘લે, માધવ, હવે તો તનેય લાગશે કે રાધા હજુ જવાન છે!’
પહેલા બે-ત્રણ દિવસ માધવ માયાને જોઈને ગૂંચવાયા કરતો. ક્યારેક એને રાધા સમજી બેસતો, તો ક્યારેક એની સામે જોઇને જૂની રાધા યાદ આવતી. રાધાએ માયાને પોતાના જૂના, પણ સારા કપડાં પહેરવા આપ્યા. માયા એ પહેરીને વધુ સુંદર લાગતી. રાધા એને ક્યારેક માધવને ચા આપવા, તો ક્યારેક ખેતરમાં રોટલા આપવા મોકલતી. એને હતું કે માધવ એને ઓળખી જશે ને પછી એને એમ લાગશે કે રાધા જ નવી બની છે. પણ આ એની ભૂલ હતી, મોટી ભૂલ.
ધીમે ધીમે માધવનું વર્તન બદલાવા લાગ્યું. એ હવે રાધા સાથે નહીં, પણ માયા સાથે વધુ વાતો કરતો. માયાની યુવાની, એનો હસતો ચહેરો, એની નિર્દોષ વાતો માધવને આકર્ષવા લાગી. રાધાથી દૂર જે સુખ એને નહોતું મળતું, તે હવે માયાની નિકટતામાં મળવા લાગ્યું. રાધાના મનમાં ઈર્ષ્યાનો દાવાનળ સળગી ઊઠ્યો. એણે તો માધવને જગાડવા માટે આ પ્રપંચ રચ્યો હતો, પણ અહીં તો એનો જ ભોગ લેવાઈ રહ્યો હતો. માધવ, જે પહેલાં રાધાના કટાક્ષનો પણ જવાબ નહોતો આપતો, તે હવે માયાની દરેક વાતમાં રસ લેવા માંડ્યો હતો. એના ચહેરા પર સ્મિત રેલાવા માંડ્યું હતું, જે રાધાએ કેટલાય સમયથી જોયું નહોતું. આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે અને કોપીરાઈટ સુરક્ષિત છે.