એક સાંજે, રાધા ચૂપચાપ ઓસરીમાં ઊભી હતી. આથમી રહેલા સૂર્યના કેસરી કિરણો ખેતરો પર પથરાઈ રહ્યા હતા. માધવ ને માયા બંને વાડામાં બેઠા હતા. માધવ માયાને કંઈક કહી રહ્યો હતો ને માયા ખડખડાટ હસી રહી હતી. એ હાસ્ય રાધાના હૃદયમાં તીરની જેમ ખૂંપતું હતું. એ હાસ્ય, રાધાએ કેટલાય વર્ષોથી માધવના ચહેરા પર જોયું નહોતું. એની આંખો ભીની થઈ ગઈ. એણે શું કર્યું હતું! શા માટે એણે પોતાના હાથે આ આગ સળગાવી હતી?
“તમે શું કરી રહ્યા છો, માધવ?” રાધાથી સહન ન થયું ને એનો અવાજ ઊંચો થઈ ગયો. માધવ ને માયા બંને ચમકી ગયા. માધવનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થઈ ગયો. “તને શું થાય છે, રાધા? એ તો હું વાડીની વાત કરતો હતો.” “વાડીની? કે પછી વાળી લીધી છે તમે માયાને જ?” રાધાના અવાજમાં કડવાશ ભળી ગઈ. માયા ગભરાઈને ત્યાંથી ચાલી ગઈ.
માધવ રાધાની નજીક આવ્યો. “રાધા, તને શું થયું છે? માયા બિચારી મહેમાન છે, ને તું એની સાથે આમ વર્તે છે? એ તો તારા જેવી જ છે, તારી બેન જેવી.” “બેન? મારી બેન? હા, મારી બેન જ છે, જે મારો હક છીનવી રહી છે!” રાધા રોષે ભરાઈ ગઈ. એનું કાળજું કંપી રહ્યું હતું. “હક? રાધા, તું શું બોલે છે? મેં તારું કયું હક છીનવી લીધું છે? તું તો હવે…” માધવ અચકાયો, પણ રાધા સમજી ગઈ. ‘તું તો હવે જૂની થઈ ગઈ છે, કામકાજથી થાકેલી, રસ વગરની.’ એ જ તો વાત હતી, જેનાથી રાધા ડરતી હતી.
બીજા દિવસે સવારે માધવ ખેતરે જતો હતો. રાધાએ એને રોક્યો. “માધવ, તને ખબર છે? માયા કોણ છે?” માધવ ઉદાસ ચહેરે ઊભો રહ્યો. “કોણ છે? જમનાની સહેલી, ફૈબાના ગામની.” “ના, માધવ. એ માયા નથી, એ હું છું!” રાધાએ કકળી ઉઠી. “એ મારી ભૂતકાળ છે. એ હું જ હતી, જેવી હું જુવાનીમાં દેખાતી હતી. મેં જ એને અહીં બોલાવી હતી, તને યાદ કરાવવા કે તારી રાધા કેવી હતી! તને જગાડવા, તારા પ્રેમનો દીવો ફરી પ્રગટાવવા! પણ મેં શું કર્યું? મેં તો મારી જ કબર ખોદી.”
માધવ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. એની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. એણે રાધાના ચહેરા પર જોયું, પછી માયાના ઓરડા તરફ. એને સમજાયું, રાધાની વાત. પણ હવે ઘણું મોડું થઈ ગયું હતું. માધવના મનમાં હવે માયાનું જ સ્થાન હતું. એણે માયાને પોતાની નવી રાધા માની લીધી હતી, અથવા તો રાધાના યુવા અવતાર તરીકે સ્વીકારી લીધી હતી. રાધાની આંખોમાંથી આંસુ દડદડ વહી રહ્યા હતા. “માધવ, મેં શું કર્યું?”
માધવ ચૂપ રહ્યો. એને કશું બોલવાનું સૂઝતું નહોતું. એ જાણતો હતો કે રાધાનું હૃદય કેટલું તૂટી ગયું હતું, પણ એ પોતાના મનમાં માયા માટે ઉમટેલી લાગણીઓને પણ નકારી શકતો નહોતો. રાધાએ પોતાને જ એક મોટો ખાડો ખોદી આપ્યો હતો. એનો ‘પત્ની બદલવાનો’ પ્લાન ઊંધો પડ્યો હતો. એણે તો માધવને પોતાની તરફ ખેંચવા માટે એક યુક્તિ કરી હતી, પણ એ જ યુક્તિ એના માટે કાળ બનીને આવી હતી. એની હમશકલે જ એના પતિને પ્રેમમાં પાડી દીધો હતો, અને રાધા હવે એકલી, પોતાની જ ભૂલના બોજ તળે દબાઈને, જીવનના બાકીના દિવસો વિતાવવા મજબૂર હતી. સવારનો સૂર્ય તેજ પકડી રહ્યો હતો, પણ રાધાના જીવનમાં અંધારું ઘેરાઈ ચૂક્યું હતું, જે ક્યારેય ઓછું થાય તેમ નહોતું. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!