રત્નપુર ગામની મધ્યમાં ઉભેલી ‘શાંતિનિવાસ’ હવેલી, દસ વર્ષ પહેલાં સમૃદ્ધિ અને સત્તાનું પ્રતીક હતી. મહેલો જેવી એ હવેલીમાં ત્રણેય ભાઈઓ, વિક્રમ, સાગર અને રોહન, તેમના પિતા મહેન્દ્રભાઈ સાથે રહેતા હતા. મહેન્દ્રભાઈ તેમની કઠોરતા અને વારસાગત સન્માન પ્રત્યેની તેમની અડગ પ્રતિબદ્ધતા માટે જાણીતા હતા.
સૌથી નાના દીકરા રોહનનો સ્વભાવ શાંત અને સંવેદનશીલ હતો. તેને ગામની એક સાધારણ કન્યા પ્રિયા સાથે પ્રેમ થયો હતો. પ્રિયા સુંદર, સુશીલ અને સંસ્કારી હતી, પણ તેના પિતા પાસે હવેલીની સંપત્તિનો દસમો ભાગ પણ નહોતો.
એક દિવસ રોહને પિતાજીને પ્રિયા સાથે લગ્ન કરવાની વાત કરી. મહેન્દ્રભાઈ ગુસ્સે ભરાયા. “એક સામાન્ય પરિવારની છોકરી? આપણા ખાનદાનની ઈજ્જત ક્યાં જશે?” તેમણે ત્રાડ પાડી.
વિક્રમ અને સાગર, જેઓ રોહનની મિલકતમાંથી ભાગીદારી ઓછી થાય તેની ચિંતા કરતા હતા, તેમણે પણ પિતાના સૂરમાં સૂર પુરાવ્યો. “પિતાજી સાચું કહે છે, રોહન. આપણા કુળને કલંકિત ન કર.”
રોહને આજીજી કરી, “પિતાજી, પ્રેમ દિલથી થાય છે, પૈસાથી નહીં. પ્રિયા જેવી પત્ની મળવી એ સૌભાગ્યની વાત છે.”
પરંતુ પિતા મહેન્દ્રભાઈ અડગ હતા. “કાં તો તું એ છોકરીને છોડી દે, કાં તો આ હવેલી છોડી દે! તારો આ પ્રેમ અમારા માટે કલંક છે.”
રોહન મૂંઝવણમાં મુકાઈ ગયો. તેણે પોતાના પ્રેમ અને પરિવારમાંથી એકની પસંદગી કરવાની હતી. તે જાણતો હતો કે પ્રિયા વિના તેનું જીવન અધૂરું છે.
“હું પ્રિયાને છોડી શકું નહીં,” રોહને દ્રઢતાથી કહ્યું. “જો પ્રેમ જ મારા માટે ગુનો હોય, તો હું આ હવેલી છોડીશ.”
મહેન્દ્રભાઈે ગુસ્સામાં હાથ ઊંચો કર્યો. “તો જા! આજથી તારી સાથે અમારો કોઈ સંબંધ નથી. આ ઘર, આ સંપત્તિ, કંઈપણ તારું નથી!”
રોહન ખાલી હાથે, માત્ર પ્રિયાના હાથ પકડીને, પોતાની પ્રિય હવેલી અને ગામ છોડી ગયો. તેની આંખોમાં આંસુ હતા, પણ તેના દિલમાં પ્રેમની તાકાત અને કઈક કરી બતાવવાની ધગશ હતી.
વિક્રમ અને સાગર રોહનના જવાથી ખુશ થયા. તેમને લાગ્યું કે હવે તેમની સંપત્તિનો ભાગ વહેંચાશે નહીં અને તેમને વધુ હિસ્સો મળશે.
આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
દસ વર્ષ વીતી ગયા. રોહન અને પ્રિયાએ એક નવા શહેરમાં શૂન્યમાંથી શરૂઆત કરી. શરૂઆતમાં તેમણે ઘણી મુશ્કેલીઓનો સામનો કર્યો. રોહને નાના-મોટા કામ કર્યા, પ્રિયાએ ટ્યુશન ભણાવીને ઘર ચલાવવામાં મદદ કરી.
તેઓ એક નાના રૂમમાં રહેતા, દિવસો સુધી માત્ર એક જ સમયનું જમવાનું મળતું. પણ તેમના પ્રેમ અને એકબીજા પ્રત્યેના વિશ્વાસમાં ક્યારેય ઓટ ન આવી. પ્રિયા રોહનનો સૌથી મોટો ટેકો હતી.
એક દિવસ રોહનને એક નવી ટેકનોલોજીનો વિચાર આવ્યો. તેને પોતાના આત્મવિશ્વાસ પર ભરોસો હતો. તેણે પોતાની બધી બચત અને પ્રિયાના દાગીના વેચીને એક નાનું સ્ટાર્ટઅપ શરૂ કર્યું.
મહેનત અને લગનથી રોહને પોતાના વ્યવસાયને ધીમે ધીમે ઊંચાઈઓ પર પહોંચાડ્યો. તેની કંપની ઇનોવેશન અને ગુણવત્તા માટે પ્રખ્યાત બની. તે હવે એક સફળ ઉદ્યોગપતિ હતો, જેનું નામ ઉદ્યોગ જગતમાં સન્માનથી લેવાતું હતું.
બીજી તરફ, રત્નપુરમાં મહેન્દ્રભાઈનું કુટુંબ ધીમે ધીમે પતન તરફ ધકેલાઈ રહ્યું હતું. રોહન ગયા પછી વિક્રમ અને સાગરને કોઈ રોકનારું નહોતું.
તેઓ જુગારની લતે ચડ્યા. રાતોરાત અમીર બનવાના સપના જોતા, તેમણે પૈસા પાણીની જેમ વહાવવાનું શરૂ કર્યું. પિતા મહેન્દ્રભાઈ તેમને સમજાવવાનો પ્રયાસ કરતા, પણ તેમની વાત કોઈ સાંભળતું નહોતું.
ધીમે ધીમે હવેલીની જમીનો વેચાઈ ગઈ, ધંધામાં ખોટ આવવા લાગી. મહેન્દ્રભાઈનું સ્વાસ્થ્ય પણ બગડવા લાગ્યું. તે રોહનની ગેરહાજરી અનુભવી રહ્યા હતા.
છેવટે, એવો દિવસ પણ આવ્યો જ્યારે શાંતિનિવાસ હવેલી પર બેંકોના દેવાનો બોજ વધી ગયો. વિક્રમ અને સાગર જુગારમાં બધું ગુમાવી ચૂક્યા હતા. તેઓ ભિખારી જેવા બની ગયા હતા.
હવેલીની હરાજીની જાહેરાત થઈ. આ સમાચાર રોહન સુધી પહોંચ્યા. દસ વર્ષ પહેલાં જે હવેલીમાંથી તેને હાંકી કાઢવામાં આવ્યો હતો, તે જ હવેલી આજે હરાજીમાં હતી.
રોહનનું હૃદય પીડાથી ભરાઈ ગયું. ભલે તેને હાંકી કાઢવામાં આવ્યો હતો, પણ એ તેના પૂર્વજોનું ઘર હતું. તેની બાળપણની યાદો એ હવેલી સાથે જોડાયેલી હતી.
તેણે પ્રિયા સાથે વાત કરી. “હું એ હવેલીને પાછી ખરીદીશ, પ્રિયા. એ માત્ર ઈંટ-ચૂનો નથી, આપણી ઓળખ છે.”
પ્રિયાએ તેને ટેકો આપ્યો. “જાવ, રોહન. તમારું ઘર પાછું મેળવો.”