પાર્વતીએ માથું હલાવ્યું. “ના. કોઈને ખબર નથી.”
એટલામાં જ માધવ ત્યાં આવ્યો. તેણે પાર્વતી અને મીરાંને એકબીજાને ભેટેલા જોયા અને આશ્ચર્ય પામ્યો. “શું થયું છે? પાર્વતી, તું કેમ રડે છે?”
મીરાંએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. “માધવ, તારા માટે એક ચોંકાવનારો ખુલાસો છે.” પછી તેણે ધીમે ધીમે, વિગતવાર, પાર્વતીના ગુપ્ત સરોગસીના નિર્ણય અને તેના પાછળના મહાન ત્યાગની વાત કહી. માધવ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેના ચહેરા પર ગુસ્સો, આઘાત અને અવિશ્વાસના ભાવો એકસાથે ઉભરી આવ્યા. “શું… શું કહે છે તું, મીરાં? પાર્વતી… તું… તું મારી સાથે આટલો મોટો દગો કેમ કરી શકે?”
પાર્વતી વધુ રડી પડી. “દગો નહીં, સ્વામી. ત્યાગ… અમારા પરિવાર માટે, ભાભીની ખુશી માટે…”
માધવના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. જે સ્ત્રીને તે આદર્શ વહુ માનતો હતો, તેણે આટલું મોટું રહસ્ય છુપાવ્યું હતું. એક ક્ષણ માટે તેને મીરાં પર ગુસ્સો આવ્યો, પણ પછી તેના શબ્દોમાં રહેલું સત્ય તેના મનમાં ઊતરવા લાગ્યું. તે બાળક જેને તે ભાઈનો દીકરો માનતો હતો, તે હકીકતમાં તેની પત્નીના ગર્ભમાં ઉછર્યો હતો! તેનું લોહી હતું!
આખા ઘરમાં વાત ફેલાઈ ગઈ. રમેશ અને સીતા, જેઓ પોતાના બાળકથી અત્યંત ખુશ હતા, તેઓ પણ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. સીતા ભાભી તો શરમ અને અપરાધભાવથી જમીન પર બેસી પડ્યા. રમેશભાઈની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. તેમની ખુશી પાછળ પાર્વતીનો આટલો મોટો ત્યાગ હતો!
માધવ રાતોરાત બદલાઈ ગયો. તેના મનમાં બે સ્ત્રીઓ વચ્ચે યુદ્ધ ચાલી રહ્યું હતું – એક તરફ મીરાં, જે તેનો પહેલો પ્રેમ હતી, જે મુક્ત હતી, અને બીજી તરફ પાર્વતી, જેણે પરિવાર માટે પોતાનું સર્વસ્વ હોમી દીધું હતું. તેને મીરાં પ્રત્યેનું આકર્ષણ યાદ આવ્યું, પણ પાર્વતીના ત્યાગની મહાનતા તેના હૃદયને વીંધી રહી હતી. તેણે પાર્વતીને કડવા શબ્દો કહ્યા, તેના પર ગુસ્સો કર્યો, પણ તે ગુસ્સા પાછળ છુપાયેલી પીડા હતી, જે તેના પ્રેમ અને આદરનો પડઘો હતી.
એક અઠવાડિયા સુધી ઘર શોકમાં ડૂબેલું રહ્યું. કોઈ કોઈની સામે જોઈ શકતું નહોતું. પાર્વતી શાંત હતી, પણ તેની આંખોમાં સૂનકાર પહેલાં કરતાં પણ ગાઢ બન્યો હતો. એક દિવસ, મીરાં માધવ પાસે આવી. “માધવ, હું જાઉં છું. તારી જિંદગીમાં મારું કોઈ સ્થાન નથી. પાર્વતી જેવી સ્ત્રી દુનિયામાં ભાગ્યે જ મળે. તારી પાર્વતીએ જે ત્યાગ કર્યો છે, તે પ્રેમની સૌથી મોટી નિશાની છે. તેને છોડતો નહીં.” મીરાંની આંખોમાં આંસુ હતા, પણ તેના અવાજમાં નિર્ણય હતો. તે પોતાની ભૂલ સમજી ગઈ હતી.
માધવ પાર્વતી પાસે ગયો. તેણે પાર્વતીનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. “પાર્વતી, તેં મને દગો નથી આપ્યો, તેં તો મને પ્રેમનો સાચો અર્થ શીખવ્યો છે. હું તારો અપરાધી છું કે હું તારા ત્યાગને સમજી શક્યો નહીં. મને માફ કરી દે.” માધવની આંખોમાં પ્રેમ અને આદરનો નવો ભાવ હતો. આ પહેલીવાર હતો કે માધવની આંખોમાં તેણે પોતાની માટે આવો ઊંડો પ્રેમ જોયો હતો.
પરિવાર ધીમે ધીમે આઘાતમાંથી બહાર આવ્યો. રમેશ અને સીતાએ પાર્વતીના પગ પકડી લીધા. “પાર્વતી, તેં અમારું જીવન બચાવ્યું છે. આ બાળક અમારું છે, પણ તેની મા તું છે.” પાર્વતીએ તેમને ઊભા કર્યા. “આ બાળક તમારું જ છે, ભાભી. મેં તો માત્ર નિમિત્ત બન્યું છે. એ તો આપણા પરિવારનો દીપક છે.”
પાર્વતીએ બાળકને છાતી સરસો ચાંપ્યો. આ વખતે તેની આંખોમાં આંસુ નહોતા, પણ એક શાંત સ્વીકૃતિ હતી. તેનો ગુપ્ત સરોગસીનો ત્યાગ હવે ગુપ્ત નહોતો રહ્યો. તે ખુલ્લો પડ્યો હતો, પણ તેની સાથે જ માધવનો પહેલો પ્રેમ પણ પાછો જતો રહ્યો હતો. પાર્વતીએ પોતાના ખોવાયેલા સ્વત્વ અને આદરને પાછો મેળવ્યો હતો. તેનું હૃદય ભલે થોડું અધૂરું હતું, પણ તે હવે શાંતિથી ભરેલું હતું. હવે તે ખરા અર્થમાં ‘આદર્શ વહુ’ હતી, જેણે પ્રેમ, ત્યાગ અને સમર્પણની એક નવી ગાથા લખી હતી. અને તે જાણતી હતી કે, જીવન હંમેશા સીધું નથી હોતું, તેમાં વળાંકો અને ઊંડાણો હોય છે, અને સાચા સંબંધો તે વળાંકોને પાર કરીને જ વધુ મજબૂત બને છે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!