Anniversaryની રાત હતી. રસોડામાંથી વહેતી ગરમ ગરમ મગની દાળની ખુશબૂ અને રાતરાણીના ફૂલોની મીઠી સુગંધથી આખું ઘર તરબતર હતું. મીરાંએ આજે આરવની પસંદગીનું જમણ બનાવ્યું હતું. પંદર વર્ષ થઈ ગયા હતા એમના લગ્નને, પણ છેલ્લા કેટલાક સમયથી એમના સંબંધોમાં એક અજાણી નિરવતા છવાઈ ગઈ હતી. એ નિરવતાને તોડવા અને આરવના હૃદયમાં પોતાની માટેની લાગણી હજુ જીવંત છે કે નહીં તે ચકાસવા માટે આજે મીરાંએ એક નાટકીય પ્રયોગ કરવાનું વિચાર્યું હતું. એના હૈયામાં એક અજીબ ધડકન હતી, ઉત્તેજના અને ડરનું મિશ્રણ.
તેણે લાલ રંગની બનારસી સાડી પહેરી હતી, જે આરવને ખૂબ ગમતી હતી. અરીસામાં પોતાને જોતા એના ચહેરા પર એક કૃત્રિમ હાસ્ય ફરકી ગયું. આજની રાત કાં તો એમના નિસ્તેજ પડી ગયેલા સંબંધોમાં ફરી જીવ ફૂંકશે, અથવા તો એને કાયમ માટે ખતમ કરી નાખશે. પણ, એને અહેસાસ હતો કે આ સંબંધોને આ રીતે સડવા દેવા એના કરતાં એક આખરી પ્રયાસ કરી લેવો બહેતર છે. તેણે મનોમન પોતાને હિંમત આપી, ‘બસ, મીરાં, આજે આરવની આંખોમાં તારા માટેની ઈર્ષ્યા, તડપ દેખાવી જોઈએ. એના વગર મારું જીવન અધૂરું છે, એવું એને અહેસાસ થવો જોઈએ.’
આરવ હજુ ઓફિસથી પાછો ફર્યો નહોતો. મીરાંએ ડાઈનિંગ ટેબલ પર મીણબત્તીઓ પ્રગટાવી, ગુલાબની પાંખડીઓ પાથરી. વાતાવરણમાં એક રોમેન્ટિક માહોલ બનાવવાનો પૂરો પ્રયાસ કર્યો હતો. ઘડિયાળનો ટિક ટિક અવાજ પણ આજે મોટો અને ભયાવહ લાગતો હતો. અચાનક દરવાજો ખુલ્યો અને આરવ અંદર આવ્યો. એના ચહેરા પર ક્યાંય ઉત્સાહ નહોતો, રોજિંદી થાક દેખાતી હતી. મીરાંને થયું, ‘કદાચ મારો પ્રયાસ વ્યર્થ જશે.’ પણ તેણે હાર ન માની.
“હેપ્પી એનિવર્સરી, આરવ!” મીરાંએ ઉત્સાહથી કહ્યું, અને એની નજીક જઈ એના ગળે વળગી. આરવે યાંત્રિક રીતે એના ખભા પર હાથ મૂકી પીઠ થપથપાવી. “હા, હેપ્પી એનિવર્સરી, મીરાં. થેન્ક યુ ફોર ધીસ ડિનર,” એણે કહ્યું. એના અવાજમાં પ્રેમ કે ઉષ્માનો કોઈ રણકો નહોતો. મીરાંના હૃદયમાં એક ઠંડી લહેર પસાર થઈ ગઈ. તેણે જમવાનું પીરસ્યો અને બંને ચૂપચાપ જમવા લાગ્યા. મીરાંના મગજમાં એનો ‘પ્લાન’ ઘડાઈ રહ્યો હતો.
થોડી વાર પછી, મીરાંએ હિંમત ભેગી કરીને કહ્યું, “આરવ, મારે તને કંઈક કહેવું છે.”
આરવે ચમચાને થાળી પર અથડાવી, ઉપર જોયું. “હા, બોલ ને,” એના અવાજમાં કોઈ ખાસ રસ નહોતો. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
“મારા જીવનમાં કોઈ નવું આવ્યું છે,” મીરાંએ કહ્યું. એના અવાજમાં જાણી જોઈને એક ડર અને ઉત્તેજનાનો ભાવ ભેળવ્યો હતો, જાણે કોઈ ગુનો કબૂલતી હોય. એની નજર આરવના ચહેરા પર હતી, એના હાવભાવમાં આવતા પરિવર્તનને પકડવા માટે. એને આશા હતી કે આરવ ગુસ્સે થશે, દુઃખી થશે, અથવા ઓછામાં ઓછું આઘાત તો પામશે જ. એના ચહેરા પર પત્ની ખોઈ બેસવાના ડરની રેખાઓ સ્પષ્ટ થશે.
પણ આરવના ચહેરા પર કોઈ પરિવર્તન ન આવ્યું. એણે ખાવાનું ચાલુ જ રાખ્યું. એક ક્ષણ માટે, મીરાંને થયું કે આરવે કદાચ સાંભળ્યું નથી. “આરવ? તે સાંભળ્યું?”
આરવે ચમચી નીચે મૂકી, પાણીનો ઘૂંટ ભર્યો અને પછી મીરાં સામે જોયું. એની આંખોમાં એક અજીબ શાંતિ હતી, એક ન સમજાય તેવી નિશ્ચિંતતા. “હા, મીરાં. મેં સાંભળ્યું,” એણે ધીમા અવાજે કહ્યું. “મને ખબર છે કે તું આ એક મજાક કરી રહી છે. તને લાગતું હશે કે હું ગુસ્સે થઈશ, કે તારા પર ચીડાઈશ. પણ…” એ અટક્યો, એક લાંબો શ્વાસ લીધો. “પણ તારો આ ઢોંગ, ખરેખર મારા માટે મુક્તિનો માર્ગ બન્યો છે.”
મીરાંના હાથમાંથી ચમચો છૂટી ગયો. “મુક્તિ? તું શું બોલી રહ્યો છે, આરવ?” એના અવાજમાં આઘાત સ્પષ્ટ હતો. એના મનમાં ઘડેલો આખો પ્લાન, એના બધા અંદાજ ધ્વસ્ત થઈ ગયા હતા.
આરવે એક લાંબી નિસાસો નાખી. “જો મીરાં, આજે આપણી પંદરમી વર્ષગાંઠ છે. અને સાચું કહું તો, હું પણ ઘણા સમયથી આ સંબંધમાંથી મુક્ત થવા માંગતો હતો. મને કોઈ બહાનું નહોતું મળતું. તું જે વાત કરી રહી છે, ‘નવું કોઈ આવ્યું છે’, એ વાત ભલે તારા માટે ઢોંગ હોય, પણ મારા માટે એ હકીકત છે. મારા જીવનમાં પણ કોઈ બીજું આવી ગયું છે. અને એ કાલ કે આજની વાત નથી, વર્ષોથી છે.”