રંગપુર ગામમાં રણજીતરાય નામના એક ધનવાન વેપારી રહેતા હતા. તેમનો પરિવાર વર્ષોથી વેપાર સાથે સંકળાયેલો હતો. રણજીતરાય પોતાની શાણપણ, દુરંદેશી અને નીતિમત્તા માટે જાણીતા હતા. તેમને બે દીકરા હતા – આર્યન અને પાર્થ.
આર્યન મોટો દીકરો હતો. તે શાંત, જવાબદાર અને પિતાના પગલે ચાલનારો હતો. તેણે નાનપણથી જ પિતાના વેપારમાં રસ લીધો હતો અને તેમની દરેક સલાહને શિસ્તબદ્ધ રીતે પાળતો હતો. પરિવારની પરંપરાઓ અને મૂલ્યો તેના માટે સર્વોપરી હતા.
પાર્થ નાનો દીકરો હતો. તે સ્વભાવે મોજીલો, કલ્પનાશીલ અને થોડો બળવાખોર હતો. તેને નિયમો અને બંધનો ગમતા નહોતા. તે પોતાની મરજીનો માલિક હતો અને અવનવા સાહસો કરવામાં માનતો હતો. જોકે, તેના હૃદયમાં પિતા અને મોટા ભાઈ પ્રત્યે પ્રેમ ઊંડો હતો.
સમય પસાર થતો ગયો. રણજીતરાય વૃદ્ધ થયા અને તેમની તબિયત લથડવા માંડી. આખરે, એક સવારે તેમણે આ ફાની દુનિયા છોડી દીધી. સમગ્ર પરિવાર શોકમાં ગરકાવ થઈ ગયો. પિતાના અવસાન પછી સૌથી મોટો પ્રશ્ન તેમની વસિયતનો હતો, કારણ કે રણજીતરાયે ક્યારેય કોઈને તેમના અંતિમ નિર્ણય વિશે જણાવ્યું ન હતું.
રણજીતરાયના અવસાનના દસમા દિવસે, પરિવારના બધા સભ્યો અને ગામના પ્રતિષ્ઠિત લોકો એકઠા થયા. વકીલ સાહેબ, જે ઘણા સમયથી રણજીતરાયના વિશ્વાસુ હતા, તેમણે વસિયત વાંચવાની શરૂઆત કરી. બધાને અપેક્ષા હતી કે પિતાનો તમામ વારસો, ખાસ કરીને “રણજીત એન્ટરપ્રાઈઝ” નામની તેમની મોટી કંપની, આર્યનને મળશે.
વકીલ સાહેબે ચશ્મા વ્યવસ્થિત કરીને વાંચવાનું શરૂ કર્યું. “મારી તમામ જંગમ અને સ્થાવર મિલકતનો વારસો હું મારી પુત્રવધૂઓ, પૌત્ર-પૌત્રીઓ અને અન્ય સંબંધીઓને નિયત પ્રમાણમાં વહેંચી રહ્યો છું.” આટલું સાંભળીને સૌ શાંતિથી સાંભળી રહ્યા. પછી મુખ્ય મુદ્દો આવ્યો.
“મારા મોટા દીકરા આર્યનને, હું મારી જૂની અને દેવાદાર ‘રણજીત એન્ટરપ્રાઈઝ’ કંપનીનો વારસો સોંપું છું. આ કંપની હાલમાં ભારે દેવા હેઠળ છે અને તેને ફરીથી બેઠી કરવા માટે સઘન પ્રયત્નોની જરૂર પડશે.” આ સાંભળીને બધા ચોંકી ઊઠ્યા. આર્યનનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. તેની આંખોમાં અપમાન અને આઘાત સ્પષ્ટ દેખાતા હતા.
પછી વકીલ સાહેબે આગળ વાંચ્યું, “મારા નાના દીકરા પાર્થને, હું મારી તમામ રોકડ રકમ, બેંક ખાતામાં જમા ધન, સોના-ચાંદીના ઝવેરાત અને સુરત તથા અમદાવાદમાં આવેલી મારી અદ્યતન મિલકતોનો વારસો સોંપું છું.” આ સાંભળીને રૂમમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો.
આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
પાર્થને મળેલી મિલકતનો અંદાજ કરોડોમાં થતો હતો, જ્યારે આર્યનને ફક્ત દેવું અને જૂની પડતર કંપની મળી હતી. પાર્થ પોતે પણ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. તેને ખુશી થવાને બદલે એક વિચિત્ર ગૂંચવણ અને ગુનાહિત ભાવના ઘેરી વળી. પરિવારના સભ્યોમાં ગુસપુસ શરૂ થઈ ગઈ. “વફાદારને દેવું, બળવાખોરને સોનું?” આ સવાલ બધાના મનમાં ઘૂમરાઈ રહ્યો હતો. પિતાની આ વસિયતે ખરેખર મોટો ખેલ કર્યો હતો.
આર્યનને લાગ્યું કે પિતાએ તેના વર્ષોની નિષ્ઠા અને મહેનતનું અપમાન કર્યું છે. તેણે હંમેશા પિતાની વાત માની હતી, કંપનીની સંભાળ લીધી હતી, અને આ તેનું ફળ? તે મનોમન ભાંગી પડ્યો. તેની પત્ની અને બાળકો પણ દુઃખી થયા.
બીજી તરફ, પાર્થને અચાનક મળેલી અપાર સંપત્તિએ શરૂઆતમાં તેને ખુશ કરી દીધો. તેણે થોડા સમય માટે બેફામ ખર્ચ કર્યો, મોંઘી ગાડીઓ ખરીદી, અને મિત્રો સાથે પાર્ટીઓમાં સમય વિતાવ્યો. તેને લાગ્યું કે તેના પિતાએ તેની સ્વતંત્ર ભાવનાને સમજી હતી.
પરંતુ, ધીમે ધીમે પાર્થને આ પૈસાની જવાબદારીનો ભાર લાગવા માંડ્યો. તેને અહેસાસ થયો કે આ પૈસા તેની મહેનતથી કમાયેલા નહોતા, અને તેને કેવી રીતે સુરક્ષિત રાખવા તે અંગે તેને કોઈ અનુભવ નહોતો. તેણે કેટલાક ખોટા રોકાણો કર્યા, જેમાં તેને મોટું નુકસાન થયું. તેના કેટલાક મિત્રો પણ સ્વાર્થી સાબિત થયા.