“લગ્નજીવન કેવું ચાલે છે?”
કોલેજના એક જૂના મિત્ર અમિતનો આ વોટ્સએપ મેસેજ હતો. ફોનની સ્ક્રીન પર બે ભૂરી રેખાઓ દેખાઈ. મેસેજ વંચાઈ ગયો હતો. પણ સામેથી કોઈ જવાબ ન આવ્યો. આ પહેલો સંકેત હતો. એક એવો સંકેત કે બધું બરાબર નહોતું.
દેવ ત્રીસ વર્ષનો એક યુવાન હતો. લખનૌ શહેરમાં તે સિવિલ એન્જિનિયર તરીકે કામ કરતો હતો. તે બહુ જ શાંત સ્વભાવનો માણસ હતો. તેનો અવાજ ક્યારેય કોઈએ મોટો સાંભળ્યો નહોતો. તેના પાડોશીઓ તેને ખૂબ પ્રેમ કરતા હતા. તે હંમેશા રસ્તા પર મળતા લોકોને નમ્રતાથી હાથ જોડીને સલામ કરતો. તેના પિતા માટે તે એક ગર્વ સમાન દીકરો હતો. તેણે ક્યારેય કોઈનું ખરાબ કર્યું નહોતું અને ન તો કોઈની સાથે ઊંચા અવાજે દલીલ કરી હતી.
બે મહિના પહેલાં જ દેવના લગ્ન થયા હતા. કાનપુરની રહેવાસી ચોવીસ વર્ષની રિયા તેની પત્ની બનીને તેના ઘરે આવી હતી. રિયા દેખાવે ખૂબ સુંદર અને શાંત લાગતી હતી. તેનો અવાજ મીઠો હતો. જ્યારે તે પહેલીવાર દેવના પરિવારને મળવા આવી, ત્યારે તેણે સૌથી પહેલાં દેવની માતાના ચરણ સ્પર્શ કર્યા હતા. તેણે તેમને ખૂબ જ આદરથી ‘માં’ કહીને બોલાવ્યા હતા. એ સાંભળીને દેવની માતાની આંખો ભરાઈ આવી હતી. તેમને લાગ્યું કે તેમના ઘર માટે આનાથી સારી દીકરી બીજી કોઈ હોઈ જ ન શકે.
તેઓ બંને એક મેટ્રિમોનિયલ એપ પર મળ્યા હતા. છ મહિના સુધી તેમણે એકબીજા સાથે ફોન પર વાતો કરી હતી. ધીમે ધીમે તેઓ એકબીજાને સમજતા થયા અને પછી તેમણે લગ્ન કરવાનો નિર્ણય લીધો. લગ્નનો દિવસ ખૂબ ગરમ હતો. ભારે કપડાં અને ભીડ વચ્ચે પણ દેવના ચહેરા પર એક શાંત સ્મિત હતું. તેને લાગતું હતું કે તેનું જીવન હવે સાચા અર્થમાં શરૂ થઈ રહ્યું છે.
બહારથી જોતાં બધું જ સંપૂર્ણ અને સુંદર લાગતું હતું. પણ વાસ્તવિક જીવન કોઈ પરીકથા નથી હોતું. વાસ્તવિકતા ઘણી વખત માટી અને ધૂળ જેવી કઠોર હોય છે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
લગ્ન પછી દેવે રિયાની ખુશી માટે પોતાનું જૂનું ઘર છોડ્યું. તેણે પોતાનું શહેર બદલ્યું. તે લખનૌના ગોમતી નગર વિસ્તારમાં એક ભાડાના ફ્લેટમાં રહેવા ગયો. સામાન શિફ્ટ કરતી વખતે તેણે જાતે જ ભારે પૂંઠાના બોક્સ ઉંચક્યા હતા. જૂની સેલોટેપ અને ધૂળની ગંધ હવામાં ફેલાયેલી હતી. પરસેવાથી રેબઝેબ હોવા છતાં તે રિયા માટે બધું જ બરાબર ગોઠવી રહ્યો હતો.
ગોમતી નગરમાં રહેવા આવ્યા પછી તરત જ દેવે પાડોશીઓના દિલ જીતી લીધા હતા. નીચેના માળે રહેતા શર્મા કાકા જ્યારે શાકભાજીની ભારે થેલીઓ લઈને સીડી ચડતા હોય, ત્યારે દેવ તરત જ દોડીને તેમની મદદ કરતો. “લાવો કાકા, આ વજન હું ઉપાડી લઈશ,” તે ખૂબ જ નમ્રતાથી કહેતો. શર્મા કાકા હંમેશા તેને આશીર્વાદ આપતા.
રિયાને મેકઅપનો શોખ હતો. તેથી દેવે તેને એક સારા બ્યુટી સલૂનના કોર્સમાં દાખલ કરી દીધી. રિયાને આવવા જવા માટે તકલીફ ન પડે તે માટે તેણે એક સેકન્ડ હેન્ડ કાર પણ ખરીદી. કાર ભલે નવી નહોતી, પણ દેવ માટે એ બહુ મોટી વાત હતી. તેણે પોતાની બચતમાંથી આ કાર લીધી હતી. કારની લોખંડની ઠંડી ચાવી જ્યારે તેણે રિયાના હાથમાં મૂકી, ત્યારે તેની આંખોમાં એક અલગ જ સંતોષ હતો.
પણ થોડા જ દિવસોમાં ફ્લેટનું વાતાવરણ બદલાવા લાગ્યું.
રિયા હવે મોડી રાત સુધી ઘરની બહાર રહેવા લાગી. દેવ આખો દિવસ કન્સ્ટ્રક્શન સાઈટ પર કામ કરતો. માથા પર ભારે હેલ્મેટ અને ચારેબાજુ ઉડતી સિમેન્ટની ધૂળ વચ્ચે તે થાકી જતો. સાંજે તે ઘરે આવે ત્યારે ફ્લેટને તાળું મારેલું હોય. તે પોતાની પાસે રહેલી ચાવીથી દરવાજો ખોલતો. અંધારા રૂમમાં લાઈટ ચાલુ કરતો. તે ક્યારેય રિયા પર ગુસ્સો ન કરતો. તે રસોડામાં જતો, તપેલીમાં પાણી ગરમ કરતો અને પોતાના માટે ચા બનાવતો. ચાની પત્તીની ઉકળતી સુગંધ વચ્ચે તે બાલ્કનીમાં ઊભો રહેતો. લોખંડની ગ્રીલ પકડીને તે રસ્તા પર આવતી જતી કારની લાઈટો જોતો રહેતો. હવામાં રાતની ઠંડક અને દૂરથી આવતો વાહનોનો અવાજ તેના એકલવાયાપણાને વધુ ઘેરો બનાવતો.
જ્યારે રિયા મોડી રાત્રે પાછી ફરતી, ત્યારે દેવ તેને ક્યારેય કડવા પ્રશ્નો પૂછતો નહીં. તે ખૂબ જ નમ્રતાથી પૂછતો કે આજે દિવસ કેવો રહ્યો અને તેણે જમી લીધું છે કે નહીં. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
પણ રિયાનો વ્યવહાર બગડતો જતો હતો. તે નાની નાની વાતો પર ઝઘડા કરવા લાગી. તે વારંવાર મોટેથી બોલતી. દેવ હંમેશા શાંત રહેતો. તે ધીરજથી સાંભળતો અને ક્યારેય પોતાનો અવાજ ઊંચો ન કરતો. તે માનતો કે સમય જતાં બધું ઠીક થઈ જશે.
એક દિવસ દેવે જોયું કે રિયાએ તેને ઇન્સ્ટાગ્રામ પર બ્લોક કરી દીધો છે. દેવ માટે આ આશ્ચર્યજનક હતું. તેણે રાત્રે જમતી વખતે ખૂબ જ ધીમા અવાજે આ વિશે પૂછ્યું. રિયાએ તરત જ ગુસ્સામાં જવાબ આપ્યો, “તારે મારી દરેક વાત જાણવાની જરૂર નથી. હું ક્યાં જાઉં છું અને શું કરું છું તે તારે જોવાની કોઈ જ જરૂર નથી.”
દેવે હાથમાં રહેલી રોટલી થાળીમાં પાછી મૂકી દીધી. તેણે કોઈ દલીલ ન કરી. તે ઊભો થયો, પોતાના હાથ ધોયા અને ચૂપચાપ પોતાના રૂમમાં જતો રહ્યો. લાકડાના ફ્લોર પર ચાલતી વખતે તેના પગનો અવાજ પણ નહોતો આવતો.
તેના માતાપિતાને આ બદલાવની કોઈ ખબર નહોતી. દેવ જ્યારે પણ તેમને ફોન કરતો, ત્યારે તે સામાન્ય રીતે જ વાત કરતો. તે તેમને ચિંતામાં નાખવા માંગતો નહોતો.
પછી એક રાત્રે બધું જ બદલાઈ ગયું.
રૂમમાં સંપૂર્ણ અંધારું હતું. છત પર પંખો ધીમા અવાજે ફરી રહ્યો હતો. રિયા ઘસઘસાટ સૂઈ રહી હતી. અચાનક ટેબલ પર પડેલો રિયાનો ફોન પ્રકાશિત થયો. એક મેસેજ આવ્યો હતો. અંધારામાં એ પ્રકાશ ખૂબ તેજ લાગતો હતો. દેવની આંખ ખુલી ગઈ. તેણે ફોન તરફ જોયું. સ્ક્રીન પર નોટિફિકેશન દેખાઈ રહ્યું હતું. તે કાનપુરના કોઈ માણસનો મેસેજ હતો. મેસેજના શબ્દો સ્પષ્ટ હતા. એમાં એવી વાતો હતી જે બધું જ સાફ કરી દેતી હતી.
દેવ પથારીમાંથી ધીમેથી ઊભો થયો. તેના પગ નીચે જમીન જાણે સરકી ગઈ હોય તેવું તેને લાગ્યું. તેણે ફોનને હાથ ન લગાવ્યો. તે માત્ર ત્યાં ઊભો રહ્યો. બારીમાંથી આવતો સ્ટ્રીટ લાઈટનો પીળો પ્રકાશ તેના ચહેરા પર પડતો હતો.
તેને બધું જ સમજાઈ ગયું હતું. રિયાએ ક્યારેય તેને પ્રેમ કર્યો જ નહોતો. તેના માટે દેવ માત્ર એક સાધન હતો. કાનપુરમાં રિયાનું ઘર ખૂબ જ કડક હતું. તેના માતાપિતા તેને કોઈ આઝાદી આપતા નહોતા. પોતાના પ્રેમી સાથે સંબંધ ચાલુ રાખવા અને એક મોટા શહેરમાં આઝાદીથી જીવવા માટે તેણે આ લગ્નનું નાટક રચ્યું હતું. દેવનો ઉપયોગ માત્ર ગોમતી નગરમાં એક ફ્લેટ મેળવવા, કાર મેળવવા અને કોઈની પણ રોકટોક વગર જીવવા માટે થયો હતો.