મેસેજની વાતો છરીની ધારની જેમ આરપાર નીકળી રહી હતી. “ખરેખર સમજવાની જરૂર છે કે એક ઉંમરમાં જે ચહેરા પર ચમક હોય છે તે આધેડ વર્ષના થયા પછી કે પછી કાયમ માટે રહેવાની નથી. ગમે તેટલા બ્યુટી પાર્લરના કે સલૂનના ધક્કા ખાઈ લઈએ પરંતુ એ રહેવાનું નથી.”
મીનાએ પોતાના ગાલ પર હાથ ફેરવ્યો. એક સમયે એના ચહેરા પર પણ એવી જ ચમક હતી, જે રમેશને ગમી હતી. આજે કરચલીઓ દેખાવા માંડી હતી, પણ એ કરચલીઓમાં વરસોના અનુભવની, પ્રેમની અને ક્યારેક દર્દની વાર્તાઓ છુપાયેલી હતી. શું આજની પેઢી આ વાત ક્યારેય સમજી શકશે?
“નોકરી કરનારા છોકરા ને છોકરી નોકરી કરવા વાળી જ જોઈએ છે. જમવાનું તો હોટલમાંથી મંગાવી લઈશું કે પછી ઘરમાં કૂક રખાવી દઈશું, બસ આ બધા ઘણા કારણોને લીધે જ આજકાલના ઝઘડાઓ મોટા થઈ રહ્યા છે.” આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
અદિતિ અને એનો બોયફ્રેન્ડ, રોહન. બંને નોકરી કરે છે. અદિતિ કહેતી, ‘મમ્મી, અમારે ક્યાં ઝઘડા થાય છે? બધું સ્મૂધ ચાલે છે. અમારું તો હોટલિંગ ચાલે, ને ઘરે કૂક છે.’ મીના મનોમન હસી. સંબંધોનું રસાયણ ફક્ત ‘સ્મૂધ’ ચાલે એટલાથી નથી બનતું. એમાં ‘ખાટા-મીઠા’ અનુભવો પણ ભળવા જોઈએ. એકબીજા માટે થોડું ઝૂકવું પડે, થોડું સહન કરવું પડે. પણ આ મેસેજ કહે છે તેમ, ‘એકબીજા પર હક કે અધિકાર જેવું તો કશું રહ્યું નથી, અને સહનશીલતા બિલકુલ પણ દેખાતી નથી. અંતે કશું કામ ન કરે ત્યારે ડિવોર્સ નો રસ્તો બધાને દેખાઈ આવે છે.’
આ શબ્દો વાંચતા જ મીનાના દિલમાં ફાળ પડી. અદિતિ અને રોહનના સંબંધનું ભવિષ્ય શું હશે? શું તેઓ પણ ‘ઝડપી સમાધાન’ ના રસ્તે જશે? રોટી, કપડા અને મકાન કરતાં પણ વધુ જરૂર તો તાલમેલ અને પ્રેમની છે. એ મીના બાળપણથી સાંભળતી આવી હતી. બાપુજી કહેતા, ‘દીકરી, ઘર પરિવાર ઝૂકીને ચાલે, અકડીને નહીં.’
આજકાલ બધા ઘરોમાં સુવિધાઓનો ઢગલો છે. વોશિંગ મશીન, મિક્સર, મોટર, ટીવી, મોબાઈલ… પણ માણસોને સંતોષ નથી. પહેલાંના જમાનામાં આ બધું નહોતું ત્યારે ઘરકામ જ મનોરંજન હતું, ને સાથે પરિવાર હતો. મીનાને યાદ આવ્યું, એ નાની હતી ત્યારે મમ્મી અને કાકી સાથે બેસીને વાતો કરતાં કરતાં રોટલી બનાવતાં, શાક સમારતાં. એ વાતોમાં જીવનનો નિચોડ હતો, એકબીજા પ્રત્યેનો સ્નેહ હતો. આજે અદિતિને પૂછો તો કહેશે, ‘ઓહ મમ્મી, એટલો ટાઇમ કોની પાસે છે?’
‘જ્યારે પણ સાંભળવા મળે કે ઘરકામમાંથી નવરા જ નથી થતા ત્યારે એટલું જ યાદ આવે કે પહેલી વખત સાસરુ હોય કે કોલેજ લગભગ બરાબર જેવું લાગે છે. થોડી ઘણી રેગિંગ થાય તો પણ સહન કરી લો.’
આ વાક્ય વાંચીને મીનાને ગમગીની છવાઈ ગઈ. સાસરીમાં પગ મૂક્યો ત્યારે એ પણ કેટલી ડરેલી હતી! પણ સાસુનો સ્વભાવ, રમેશનો સહયોગ અને ખુદની સહનશીલતાએ એને ક્યારે ‘જુનિયર’ માંથી ‘સિનિયર’ બનાવી દીધી એ ખબર જ ન પડી. આજે એ જ સહનશીલતા અને સન્માન ક્યાં લુપ્ત થઈ ગયા છે?
મેસેજના અંતિમ શબ્દો હતા: “પોતાનામાં રહેવાવાળા ન બનો દરેકના જીવનમાં ઉતાર ચઢાવવા આવે છે. થોડું વિચારો સમજો પછી નિર્ણય લો. અને ખૂબ જ સારું છે નિર્ણય લેતા પહેલા વડીલની સલાહ લેવાનું વડીલ ઉપર અને ભગવાન ઉપર વિશ્વાસ રાખો.. ખરેખર વિચારવા જેવું છે કે આપણે ક્યાંથી ક્યાં આવી ગયા છીએ.”
મીનાએ મોબાઈલ બાજુ પર મૂકી દીધો. બારીમાંથી આવતા સૂરજના આછા કિરણો ધૂળના રજકણોમાં નૃત્ય કરી રહ્યા હતા. એણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. એણે કમેન્ટમાં શું લખવું? ‘ખૂબ સાચી વાત!’ કે ‘આજકાલના યુવાનોને સમજવું મુશ્કેલ છે!’? કે પછી માત્ર એક હૃદયનું ઇમોજી? એની અંદર લાગણીઓનો એક વમળ ઘુમરાઈ રહ્યો હતો. એક તરફ એને લાગતું હતું કે આ લખાણ અતિશય સાચું છે, અને બીજી તરફ એ વિચારતી હતી કે શું સમયના પ્રવાહને કોઈ રોકી શકે છે? શું બદલાવ અનિવાર્ય નથી? એની આંખો સામે અદિતિનો ચહેરો તરવર્યો. એના ભવિષ્યની અજાણી પટકથા શું આ મેસેજમાં વર્ણવેલી વાસ્તવિકતા જ હશે? આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે. કોઈએ પણ આ કન્ટેન્ટ કોપી કરવું નહીં, અન્યથા Copyright Strike આવી શકે છે.
“જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.”