“બા, હું શું કરું? મારે એનું ભલું કરવું છે. મારા કારણે તેને તકલીફ ન પડે,” રાધા રડતાં રડતાં બોલી. કમળાબાએ તેને પાણી પાયું અને તેને શાંત પાડી. પછી તેમણે કરન અને આરોહી સામે જોયું, અને આખી વાતનો ચોંકાવનારો ખુલાસો થયો, જે સાંભળીને ત્યાં હાજર દરેક વ્યક્તિ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ.
“કરન, તને યાદ છે, જ્યારે તારા બાપુજી અચાનક ગુજરી ગયા હતા? તું નાનો હતો. આપણે બહુ દેવામાં ડૂબી ગયા હતા,” કમળાબાએ વાત શરૂ કરી. “ઘરમાં એક રૂપિયો નહોતો, ને તારા બાપુજીએ લીધેલું કરજ માથે હતું. તારું ભણતર અટકવાની તૈયારીમાં હતું, ને રાધાના લગ્ન નક્કી થયા હતા. પણ દહેજ કે કરિયાવર માટે અમારી પાસે એક સોનાનો દાણો પણ નહોતો.”
કરનને ઝાંખું ઝાંખું યાદ આવ્યું. એ સમયે તે દસ-બાર વરસનો હતો.
“એ સમયે, રાધાએ શું કર્યું ખબર છે? તારી બાપુજીએ મને આપેલો એકમાત્ર ૫૦ તોલા સોનાનો હાર, જે મેં તારા માટે રાખી મૂક્યો હતો, એ રાધાએ મને છાનોમાનો વેચી નાખવાનું કહ્યું. એમાંથી જે પૈસા આવ્યા, એ તેણે તારા ભણતર પાછળ અને ઘરનું દેવું ભરવામાં વાપર્યા. પોતાને સાસરે ખાલી હાથે મોકલી દીધી. કોઈ દહેજ નહીં, કોઈ કરિયાવર નહીં. માત્ર તારા અને ઘરના ભવિષ્ય માટે. તેણે પોતાની ઈચ્છાઓનો ભોગ આપ્યો, પોતાના સ્ત્રીધનનો ભોગ આપ્યો, જેથી તારું ભવિષ્ય ઉજ્જવળ બને. આ વાત તેણે કોઈને કહી નહોતી, પોતાના પતિને પણ નહીં. મને શપથ લેવડાવ્યા હતા કે હું કોઈને નહીં કહું.”
કમળાબાના શબ્દો વીજળીની જેમ કરનના હૃદયમાં ઉતરી ગયા. તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તે રાધા સામે જોઈ રહ્યો, જેની આંખોમાંથી હજી પણ આંસુ વહેતા હતા. તેને યાદ આવ્યું, રાધાના લગ્નમાં કેટલી સાદાઈ હતી. તેણે ક્યારેય ફરિયાદ નહોતી કરી, ક્યારેય આ વાતનો ઉલ્લેખ પણ નહોતો કર્યો. આજે કરન જે કંઈ પણ હતો, જે વ્યવસાય તેણે સ્થાપ્યો હતો, તે બધા પાછળ રાધાનો અદૃશ્ય ત્યાગ હતો.
“આજે જ્યારે તારા આંગણે દીકરો આવ્યો, ત્યારે તેને થયું કે જે સુખ, જે સમૃદ્ધિ તે પોતે તારા માટે છોડી હતી, તે બધું આ બાળકને મળે. એણે તારા માટે પોતાનો હક જતો કર્યો, પણ એ નથી ઈચ્છતી કે તારા દીકરાને પણ એ જ પરિસ્થિતિનો સામનો કરવો પડે. એ ૫૦ તોલા સોનું તારા દીકરાનું સ્ત્રીધન છે, જે રાધાએ તારા માટે છોડી દીધું હતું. એ સોનું તારા દીકરાના નામે બેંકમાં મૂકવા માંગતી હતી, જેથી એનું ભવિષ્ય સુરક્ષિત રહે. એની શરૂઆત સારી થાય,” કમળાબાએ ખુલાસો કર્યો. “એ કઠોર દેખાતી હતી, કારણ કે તેને ડર હતો કે તું કદાચ ના કહી દે અને તેના દીકરાના ભવિષ્યને સુરક્ષિત રાખવાની તેની ઈચ્છા અધૂરી રહી જાય.”
કરનની આંખોમાં હવે ગુસ્સો નહોતો, અપમાન નહોતું. ત્યાં માત્ર અપાર પ્રેમ, ગ્લાનિ અને કૃતજ્ઞતા હતી. તેની આંખોમાંથી દડ દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. આરોહી પણ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી. તેમને પોતાની સમજણ પર શરમ આવી, અને રાધાના ત્યાગ પર ગર્વ થયો. રાધાનો ક્રોધ તેની ઈર્ષ્યા નહોતી, પણ તેના ભાઈ અને ભત્રીજા માટેનો ઊંડો પ્રેમ હતો. તે નથી ઈચ્છતી કે તેના ભત્રીજાને કોઈ પણ પ્રકારની આર્થિક તકલીફ વેઠવી પડે, જેમ તેણે પોતાના બાળપણમાં અને યુવાનીમાં વેઠી હતી.
કરન રાધાને વળગી પડ્યો. “દીદી, મને માફ કરી દે. હું તને સમજી ન શક્યો. તારો આભાર હું ક્યારેય નહીં ભૂલું,” તેણે ગદગદ અવાજે કહ્યું. આરોહી પણ રાધાના પગે પડી. “નણંદબા, મને માફ કરજો. તમે તો દેવી છો. તમે મારા બાળક માટે આટલો ત્યાગ કર્યો, ને હું તમને ખોટી સમજી.”
રાધાના ચહેરા પર હવે કઠોરતા નહોતી. ત્યાં માત્ર સંતોષ અને પ્રેમ હતો. તેણે કરન અને આરોહીને ઉભા કર્યા. “પાણી વહી ગયું એનો શોક ન હોય, કરન. મને બસ એટલું જ હતું કે આ બાળકનું ભવિષ્ય સુરક્ષિત રહે. જે તકલીફ મેં વેઠી, એ તારા દીકરાને ન વેઠવી પડે.”
તે જ દિવસે, કરને રાધાએ માંગેલું ૫૦ તોલા સોનું ખરીદી, તેના ભત્રીજાના નામે બેંકમાં ફિક્સ ડિપોઝીટ કરાવી દીધું. તે દિવસ પછી, રાધા પ્રત્યે કરન અને આરોહીનો આદર અને પ્રેમ સો ગણો વધી ગયો. તેમની નજરમાં રાધા માત્ર નણંદ નહોતી, પણ એક ત્યાગમૂર્તિ હતી, જેણે પોતાના પરિવાર માટે પોતાનું સર્વસ્વ હોમી દીધું હતું. ભાઈ-બહેનના સંબંધોની આ ગૂઢ ગાંઠે ફરી એકવાર સાબિત કરી દીધું કે પ્રેમ અને ત્યાગ એ જ સાચા ધન છે, જેની ચમક સોના કરતાં પણ અનેક ગણી વધુ હોય છે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!