શ્રેયસે વસિયતનામું ન મળવાથી હતાશ થઈને કહ્યું, “મારે તો સૌથી પહેલા ડોક્ટરને પૂછવું પડશે કે આ કોમા ક્યારે પૂરો થશે? આ બધું ખૂબ લાંબુ ચાલી રહ્યું છે.”
બાળકોની ધીરજ હવે તદ્દન ખૂટી ગઈ હતી. તેઓ મિલકતના વિભાજન માટે અંદરોઅંદર ઝઘડવા લાગ્યા.
એક સાંજે, તેમણે એક મોટો ઝઘડો કર્યો. આયુષ અને શ્રેયસ બંગલાના મોટાભાગ માટે દલીલ કરી રહ્યા હતા. અનન્યા પણ પોતાનો હક છોડવા તૈયાર નહોતી.
તેમણે વર્ધમાન શર્માના વસિયતનામાને રદબાતલ કરીને નવું વસિયતનામું બનાવવાની યોજના પણ ઘડી. જેમાં પિતાની સહી ખોટી કરવાનો ઇરાદો પણ હતો.
આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ સાંભળીને વર્ધમાન શર્માના મનમાં એક દ્રઢ સંકલ્પ આવ્યો. તેમને ખબર હતી કે હવે સમય આવી ગયો છે.
બીજા દિવસે સવારે, ડો. મેહતા રાઉન્ડ પર આવ્યા. બાળકો રૂમમાં હાજર હતા.
ડો. મેહતાએ વર્ધમાન શર્માના પલ્સ અને અન્ય ચેકઅપ કર્યા.
બાળકોએ આશાભરી નજરે ડોક્ટર સામે જોયું. “કોઈ સુધારો, ડોક્ટર?” આયુષે યાંત્રિક સ્વરે પૂછ્યું.
ડો. મેહતાએ ગંભીરતાથી કહ્યું, “મને લાગે છે કે વર્ધમાનજીના શરીરમાં કંઈક બદલાવ આવ્યો છે.”
અચાનક, વર્ધમાન શર્માએ ધીમેથી પોતાની આંખો ખોલી. રૂમમાં એક ક્ષણ માટે શાંતિ છવાઈ ગઈ.
બાળકો ચોંકી ઉઠ્યા. તેમની આંખોમાં ભય અને આશ્ચર્ય એકસાથે દેખાતા હતા.
વર્ધમાન શર્માએ ધીમા પણ સ્પષ્ટ અવાજે કહ્યું, “મને બધું સંભળાયું છે.”
આયુષ, શ્રેયસ અને અનન્યાના ચહેરા સફેદ પડી ગયા. તેમને લાગતું હતું કે ધરતી ફાટી પડશે અને તેઓ તેમાં સમાઈ જશે.
વર્ધમાન શર્માએ ધીમે ધીમે પલંગ પર બેસવાનો પ્રયાસ કર્યો. ડો. મેહતાએ તેમને મદદ કરી.
“તમને શું લાગ્યું, બાળકો? કે તમારો પિતા એક નિર્જીવ શરીર છે? કે તે કંઈ સાંભળી શકતો નથી?” વર્ધમાન શર્માનો અવાજ દુઃખ અને ક્રોધથી ભરેલો હતો.
“તમે બધાએ મારી જિંદગીભરની કમાણી, મારો ‘શાંતિકુંજ’ બંગલો, અને સૌથી મહત્વનું, મારી માનવતાને વેચી દીધી. બંગલાની લાલચમાં તમે તમારી માનવતા પણ ભૂલી ગયા.”
બાળકો મૌન હતા. તેમની પાસે કોઈ જવાબ નહોતો. તેમની નજર નીચે ઢળેલી હતી.
“મેં તમારી દરેક વાત સાંભળી. મને વૃદ્ધાશ્રમમાં મોકલવાની વાત, વસિયતનામું બદલવાની વાત, અને મારા મરવાની રાહ જોવાની વાત.”
વર્ધમાન શર્માએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. “આજે હું તમને બધાને એક વાત સ્પષ્ટપણે કહી દઉં છું.”
“આ ‘શાંતિકુંજ’ બંગલો, જેની પાછળ તમે લોકોએ મારી સાથે આવી ક્રૂરતા કરી, તે હવે તમારો નથી.”
બાળકોએ ચોંકીને ઉપર જોયું.
“મેં મારું નવું વસિયતનામું બનાવી લીધું છે, અને તે ડો. મેહતા પાસે સુરક્ષિત છે.”
ડો. મેહતાએ વર્ધમાન શર્માના કહેવાથી એક કવર બહાર કાઢ્યું.
“આ વસિયતનામા અનુસાર, ‘શાંતિકુંજ’ બંગલો હવે મારા નામ પર બનનાર એક વૃદ્ધાશ્રમને દાનમાં આપવામાં આવશે. જ્યાં એવા વૃદ્ધોને આશ્રય મળશે, જેમના બાળકોએ તેમને તરછોડ્યા છે.”
“અને બાકીની સંપત્તિ, જે મારા બેંક ખાતામાં છે, તે પણ વિવિધ સેવાભાવી સંસ્થાઓને દાનમાં આપવામાં આવશે.”
“તમારા માટે મેં કંઈ રાખ્યું નથી, કારણ કે તમે માનવતા ભૂલ્યા છો. તમને પૈસા નહીં, સંસ્કારની જરૂર છે.”
આયુષ, શ્રેયસ અને અનન્યા હતપ્રભ થઈ ગયા. તેમની બંગલાની લાલચ તેમને ભારે પડી હતી.
તેમણે પિતાની સામે હાથ જોડ્યા, માફી માંગવાનો પ્રયાસ કર્યો, પણ વર્ધમાન શર્માની આંખોમાં ફક્ત ઠંડી ઉદાસીનતા હતી.
“હવે બહુ મોડું થઈ ગયું છે, બાળકો. મેં તમને એક પાઠ ભણાવ્યો છે. કદાચ હવે તમે સમજી શકશો કે પૈસાથી વધુ સંબંધો અને માનવતાનું મહત્વ છે.”
આ ઘટના પછી, વર્ધમાન શર્મા સાચા અર્થમાં સ્વસ્થ થયા. તેમણે પોતાના જીવનના બાકીના દિવસો વૃદ્ધાશ્રમના નિર્માણ અને સમાજ સેવા પાછળ વિતાવ્યા.
તેમના બાળકોને તેમની ભૂલનો અહેસાસ થયો, પણ ત્યાં સુધીમાં તેમણે પોતાના પિતાનો પ્રેમ અને વિશ્વાસ ગુમાવી દીધો હતો.
‘શાંતિકુંજ’ બંગલો ખરેખર એક શાંતિકુંજ બન્યો, પણ એવા લોકો માટે જેમના જીવનમાં શાંતિ અને સ્નેહનો અભાવ હતો, અને વર્ધમાન શર્માએ પોતાના કોમાના નાટક દ્વારા સંતાનોનું કાળું રહસ્ય ખોલીને માનવતાનો સાચો પાઠ શીખવ્યો.
આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો.