આ સાંભળીને રોહન શાંત રહ્યો. તેના ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતા. તેણે નરમાશથી, પણ દૃઢતાપૂર્વક કહ્યું, “માતા-પિતા, હું અર્જુનને મારી કિડની આપી શકું નહીં.” આ સાંભળીને મહેશભાઈ અને સરોજબેન ચોંકી ઉઠ્યા. તેમને પોતાની કાન પર વિશ્વાસ ન આવ્યો. “પણ કેમ રોહન? તારા પિતાને તો તેં કોઈ સંકોચ વિના આપી દીધી, પછી અર્જુનને કેમ નહીં?” સરોજબેનનો અવાજ કાંપતો હતો.
રોહન ઊભો થયો. તેણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. “પિતાજી, તમને કિડની આપી, કારણ કે તમે મારા સાચા પિતા છો. તમે મને પ્રેમ આપ્યો, મને ઉછેર્યો. તમારા માટે મારા મનમાં હંમેશા આદર અને પ્રેમ રહ્યો છે. મેં જે કંઈ કર્યું તે મારા કર્તવ્ય અને પ્રેમથી કર્યું.” રોહન થોડી ક્ષણ અટક્યો. તેની આંખોમાં ભૂતકાળની યાદો ઝળકી રહી હતી.
“પણ અર્જુન… અર્જુન ક્યારેય મારો ભાઈ નહોતો. જ્યારે હું સાત વર્ષનો હતો ત્યારે આ ઘરમાં આવ્યો. તમે મને પ્રેમ આપ્યો, પણ અર્જુને ક્યારેય મને સંપૂર્ણ રીતે સ્વીકાર્યો નહીં. તે હંમેશા મને ‘દત્તક’ કહીને ચીડવતો. શાળામાં મિત્રો સામે મારી મજાક ઉડાવતો. મને યાદ છે, એકવાર તેણે મારા જન્મદિવસ પર મને એક ભેટ આપી હતી, જે એક તૂટેલું રમકડું હતું, અને કહ્યું હતું કે ‘આ તારા જેવા દત્તક પુત્ર માટે જ છે.’ ત્યારે હું રડ્યો હતો. તમને ક્યારેય આ વાતની જાણ નહોતી.”
સરોજબેન અને મહેશભાઈની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેમને આ બધી વાતોની કલ્પના પણ નહોતી.
“એકવાર શાળામાં, અર્જુને મારા પ્રોજેક્ટની ચોરી કરી અને તેને પોતાનો બતાવીને ઇનામ જીત્યો. જ્યારે મેં વિરોધ કર્યો, ત્યારે તેણે મને ધમકાવ્યો અને કહ્યું કે ‘તું તો માત્ર દત્તક છે, તારી વાત કોઈ માનશે નહીં.’ તમને પણ મેં ફરિયાદ કરી ત્યારે તમે કહ્યું હતું કે ‘અર્જુન તો નાદાન છે, ભાઈ ભાઈમાં આવું બધું તો ચાલ્યા કરે.’ તે નાનકડા મનમાં એ વાત ઊંડી ઉતરી ગઈ હતી કે ભાઈ હોવા છતાં મને અન્યાય સહન કરવો પડ્યો.”
રોહનના અવાજમાં છુપાયેલી પીડા સ્પષ્ટ હતી. “મેં બધું ભૂલવાનો પ્રયાસ કર્યો. મેં વિચાર્યું કે સમય જતાં બધું સારું થઈ જશે. પણ અર્જુને ક્યારેય મને સમાનતાનો દરજ્જો આપ્યો નહીં. તે હંમેશા મને નીચો દેખાડતો. મને તમારી ખુશીઓ જોઈને સંતોષ હતો, પણ અર્જુન પ્રત્યે મારા મનમાં કડવાશ ભરાઈ ગઈ હતી.”
આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
“જે દિવસે તમે બીમાર પડ્યા, તે દિવસે મને તમારા માટે અસીમ પ્રેમનો અનુભવ થયો. તમને બચાવવા માટે હું કોઈપણ હદ સુધી જવા તૈયાર હતો, અને ગયો પણ ખરો. પણ અર્જુન… તેના માટે મને એ જ લાગણી નથી. મને માફ કરજો, પણ હું મારી બીજી કિડની તેને આપી શકું નહીં. એક વાર જીવનનું બલિદાન આપ્યા પછી, હું બીજી વાર તે ભૂલ કરવા નથી માંગતો.”
રોહનનું હૃદય પીડાથી ભરેલું હતું, પણ તેના શબ્દો દૃઢ હતા. મહેશભાઈ અને સરોજબેન સ્તબ્ધ હતા. તેમને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થયો. તેમણે પોતાના જ પુત્ર અર્જુનને વધુ પ્રેમ આપવાની લ્હાયમાં રોહનને કઈ રીતે અન્યાય કર્યો હતો, તે આજે સ્પષ્ટ દેખાઈ રહ્યું હતું. અર્જુનની નાનપણની વાતો, તેની કઠોરતા, જે તેમણે ક્યારેય ગંભીરતાથી લીધી નહોતી, તે આજે એક ઊંડા ઘા બનીને રોહનના હૃદયમાં ઘર કરી ગઈ હતી.
ઓરડામાં મૌન છવાઈ ગયું. સરોજબેન રડી પડ્યા, પણ આ આંસુ અર્જુન માટે નહોતા, પણ રોહન માટે હતા. મહેશભાઈ પણ આંખોમાં પાણી ભરાઈ આવ્યા. તેમને સમજાયું કે પ્રેમ અને બલિદાનની પણ એક સીમા હોય છે, અને જ્યારે કોઈના હૃદયમાં આટલી ઊંડી કડવાશ ભરાઈ ગઈ હોય, ત્યારે તેને દૂર કરવી અશક્ય બની જાય છે. રોહને પોતાના પિતાને બચાવવા માટે બલિદાન આપ્યું, પણ એક ભાઈ જેણે તેને ક્યારેય પ્રેમ ન આપ્યો, તેને માટે તે બીજું બલિદાન આપવા તૈયાર નહોતો. આ દત્તક પુત્રના મનની પીડા અને તેના અડગ નિર્ણયનું રહસ્ય કાયમ માટે આ પરિવારના હૃદયમાં એક ઘા બનીને રહી ગયું.
જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો.