દીકરાને પત્ની સાથે રસોઈ બનાવતો જોઈને સાસુના કાળજામાં કેમ લાગી ગઈ ભયાનક આગ...

રસોડામાંથી આવતા ખડખડાટ હાસ્ય અને મ્યુઝિકના અવાજે દીવાનખંડમાં બેઠેલી સરસ્વતીના કાળજામાં જાણે કોઈએ અંગારા ચાંપી દીધા હોય એવી બળતરા ઊભી કરી દીધી.

સરસ્વતી ધીમા પગલે રસોડાના દરવાજા પાસે આવીને ઊભી રહી. પડદાની આડમાંથી તેણે જે જોયું, તે જોઈને તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.

તેનો અઠ્ઠાવીસ વર્ષનો દીકરો રોહન કમરે કાળો એપ્રોન બાંધીને ઊભો હતો. તેના બંને હાથમાં છરી અને ડુંગળી હતી, અને તે મોટે-મોટેથી ગાતો ગાતો શાકભાજી સમારી રહ્યો હતો. તેની બાજુમાં ઊભેલી તેની પત્ની સલોની પાસ્તા માટેની ગ્રેવી હલાવી રહી હતી. સલોનીએ અચાનક હસીને રોહનના ગાલ પર સહેજ મેંદો લગાવી દીધો, અને રોહન ચિડાવવાને બદલે ખડખડાટ હસી પડ્યો.

"સલોની, જો તો ખરી! આ શિમલા મરચાં બરાબર કપાયા છે ને? તું કહે તો હું ચીઝ પણ છીણી નાખું!" રોહનના અવાજમાં જે ઉત્સાહ હતો, તે સરસ્વતીએ છેલ્લા અઠ્ઠાવીસ વર્ષમાં ક્યારેય નહોતો જોયો.

સરસ્વતીની છાતી ભારે થઈ ગઈ. તેના હાથનો પાલવ ધ્રૂજવા લાગ્યો.

આ એ જ રોહન હતો જેને સરસ્વતીએ પચીસ વર્ષ સુધી ફૂલની જેમ સાચવીને મોટો કર્યો હતો. જે રોહન ક્યારેય ડાઇનિંગ ટેબલ પરથી પોતાના હાથે પાણીનો ગ્લાસ પણ નહોતો ભરતો! સવારે આંખ ખૂલે એટલે સોફા પર બેઠા બેઠા બૂમ પાડતો, "મમ્મી, પાંચ મિનિટમાં ચા નહીં મળે તો મારું માથું ફાટી જશે!" અને સરસ્વતી ગમે તેવી બીમાર હોય તોય દોડીને દીકરાના હાથમાં ચા અને ગરમ નાસ્તો પકડાવી દેતી.

જે દીકરાએ આખી જિંદગી રસોડાનો ઉંબરો માત્ર ખાવાનું લેવા માટે ઓળંગ્યો હતો, તે આજે લગ્નના માંડ એક વર્ષમાં વહુની પાછળ પાછળ રસોઈયો બનીને ફરી રહ્યો હતો!

સરસ્વતીથી હવે આ સહન ન થયું. તે તોફાનની જેમ રસોડામાં ધસી આવી અને એક ઝાટકે ગેસનો ચૂલો બંધ કરી દીધો.

રસોડામાં એકાએક સન્નાટો છવાઈ ગયો. મ્યુઝિક ચાલુ હતું પણ વાતાવરણ થીજી ગયું.

"મમ્મી! શું થયું? ગેસ કેમ બંધ કરી દીધો?" રોહને આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.

સરસ્વતીનો ચહેરો ક્રોધ અને અપમાનથી લાલ થઈ ગયો હતો. તેણે રોહન સામે આંગળી ચીંધી, "આ ઘરમાં રસોઈ બનાવવાની મજાક ચાલી રહી છે કે કોઈ તમાશો? રોહન, તું એક મોટો ઑફિસર છે, મર્દ માણસ છે! તું આખો દિવસ જનાનાના કામમાં ભરાઈને શાક સમારે છે, તને જરાય શરમ નથી આવતી?"

સલોનીનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. તેણે તરત જ હાથ લૂછીને એપ્રોન ઉતારી નાખ્યો. "મમ્મીજી, એ તો અમે રવિવાર હતો એટલે સાથે મળીને..."

"તું વચ્ચે ન બોલ, સલોની!" સરસ્વતીએ કડવાશથી કહ્યું. "મને બધી ખબર પડે છે કે આ કોની ચાલ છે. આજકાલની છોકરીઓને ઘરમાં કામ કરવું નથી ગમતું, એટલે પોતાના વરને ગુલામ બનાવીને રસોડામાં જોતરી દે છે!"

"મમ્મી! આ તમે શું બોલી રહ્યા છો?" રોહને અવાજ ઊંચો કર્યો. "સલોનીએ મને કોઈ બળજબરી નથી કરી. હું મારી મરજીથી એને મદદ કરું છું. આખો અઠવાડિયું એ પણ નોકરી કરે છે અને હું પણ કરું છું. જો રવિવારે અમે બંને સાથે મળીને રસોઈ બનાવીએ અને ખુશ રહીએ, તો એમાં તમને આટલી બધી તકલીફ કેમ થાય છે?"

"મને તકલીફ કેમ ન થાય?" સરસ્વતીની આંખોમાંથી વર્ષોથી દબાયેલો રોષ આંસુ બનીને વહી નીકળ્યો. "પચીસ વર્ષ સુધી મેં આ કાળઝાળ ગરમીમાં તપીને, પરસેવે રેબઝેબ થઈને તારા માટે ત્રણ ટાઈમ ગરમાગરમ રોટલીઓ બનાવી! જ્યારે હું તાવમાં સડતી હોઉં ત્યારે પણ મેં તને ભૂખ્યો નથી સૂવા દીધો. તેં ક્યારેય મારી સામે આવીને પૂછ્યું હતું કે 'મમ્મી, તું થાકી ગઈ છે, લાવ હું તને શાક સમારી આપું?' ત્યારે તો તું પલંગ પરથી પગ પણ નીચે નહોતો મૂકતો! અને આજે આ પારકી છોકરીના એક ઇશારે તું નાચવા લાગ્યો? મારી પચીસ વર્ષની તપસ્યાનું તેં આ વળતર આપ્યું?"

રોહન સ્તબ્ધ થઈ ગયો. સલોની ચૂપચાપ આંસુ લૂછતી રસોડાની બહાર નીકળી ગઈ અને બેડરૂમમાં જતી રહી.

"મમ્મી, તમે વાતને ક્યાંથી ક્યાં ખેંચી રહ્યા છો," રોહને માથું પકડી લીધું. "તમે મારા માતા છો. તમારી સેવા અને સલોની સાથેની મારી ભાગીદારી, બંને સાવ અલગ વાતો છે. તમે નકામી ઈર્ષ્યા કરી રહ્યા છો."

"હા, હું ઈર્ષાળુ છું! હું ખરાબ છું!" સરસ્વતી મોટેથી બોલી અને પોતાના રૂમમાં જઈને ધડાકાભેર દરવાજો બંધ કરી દીધો.

તે આખો દિવસ ઘરમાં કોઈ ચૂલો ન સળગ્યો. રોહન ચૂપચાપ બેસી રહ્યો, સલોની રૂમમાંથી બહાર ન આવી અને સરસ્વતી પલંગ પર સૂઈને રડતી રહી.

સાંજે સરસ્વતીના પતિ દિનેશભાઈ પોતાના નિવૃત્ત મિત્રો સાથે બેસીને ઘેર પાછા આવ્યા. તેમણે ઘરમાં છવાયેલી સ્મશાન જેવી શાંતિ જોઈ.

દિનેશભાઈ પોતાના બેડરૂમમાં ગયા. સરસ્વતી લાલ આંખો સાથે બેઠી હતી.

દિનેશભાઈએ કોટ ઉતાર્યો અને સરસ્વતીની સામેની ખુરશી પર બેઠા. "સરસ્વતી, મને રોહને બધી વાત કહી."

સરસ્વતી ફરીથી ઉકળી ઊઠી, "જોયું તમે તમારા લાડકા દીકરાના લક્ષણ? વહુના પાલવ પાછળ ફરીને રસોઈયો બની ગયો છે! અને મને કહે છે કે હું ઈર્ષ્યા કરું છું!"

દિનેશભાઈ શાંતિથી સાંભળતા રહ્યા. પછી તેમણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને અત્યંત નમ્રતાથી પૂછ્યું, "સરસ્વતી, રોહનની વાતમાં ખોટું શું હતું? શું તેં સાચે જ ઈર્ષ્યા નથી કરી?"

"તમે પણ એનો પક્ષ લો છો?" સરસ્વતી ચોંકી ગઈ.

"ના, હું કોઈનો પક્ષ નથી લેતો. હું તને તારો જ ભૂતકાળ યાદ કરાવું છું," દિનેશભાઈનો અવાજ ગંભીર થઈ ગયો. "સરસ્વતી, તને યાદ છે જ્યારે આપણાં નવાં નવાં લગ્ન થયાં હતાં? સંયુક્ત કુટુંબ હતું, પંદરસો લોકોની રસોઈ તારે એકલા હાથે બનાવવી પડતી હતી. તારા પગ સોજી જતા, હાથ પર તેલના ડાઘ પડી જતા. ત્યારે હું શું કરતો હતો? હું બહાર સોફા પર બેસીને ચાની રાહ જોતો હતો. મેં ક્યારેય તને પૂછ્યું હતું કે 'સરસ્વતી, લાવ હું તને મદદ કરાવું'?"

સરસ્વતી ચૂપ થઈ ગઈ. તેની જૂની સ્મૃતિઓ સળવળી ઊઠી.

"તેં આખી જિંદગી એકલા હાથે રસોડામાં ઘસાઈને કાઢી નાખી," દિનેશભાઈએ આગળ કહ્યું. "તું અંદર ને અંદર કણસતી હતી કે કાશ તારો પતિ તારો હાથ પકડે, તારી સાથે ઊભો રહે. પણ આપણા સમાજે આપણને શીખવ્યું હતું કે મર્દ રસોડામાં ન જાય. તેં રોહનને પણ એ જ ખોટી માનસિકતા સાથે મોટો કર્યો. તેં એને શીખવ્યું કે બેસી રહેવું એ મર્દાનગી છે અને સેવા લેવી એ અધિકાર છે. તેં ક્યારેય રોહનને તારી સાથે કામ કરવાની તક જ ન આપી! તું હંમેશાં કહેતી હતી: 'તું બેસ બેટા, હું કરી લઈશ.'"

સરસ્વતીના કાનમાં પોતાના જ જૂના શબ્દો ગૂંજવા લાગ્યા.

"આજે જ્યારે સલોની આવી, ત્યારે એણે રોહનને ગુલામ નથી બનાવ્યો સરસ્વતી," દિનેશભાઈએ તેની આંખોમાં જોયું. "સલોનીએ રોહનને એક સાચો, સંવેદનશીલ અને જવાબદાર જીવનસાથી બનાવ્યો છે. જે સાથ અને પ્રેમ તને તારા લગ્નજીવનમાં મારા તરફથી ન મળ્યો, એ સાથ આજે તારા દીકરામાં જોઈને તને ખુશી થવી જોઈએ કે તારો દીકરો મારા જેવો પથ્થર દિલનો નથી બન્યો! તું જેને ગુલામી સમજે છે, એ વાસ્તવમાં બરાબરી અને સાચો પ્રેમ છે. શું તું એવું ઈચ્છતી હતી કે રોહન પણ મારી જેમ સાવ નિંભર બને અને સલોની પણ તારી જેમ આખી જિંદગી રસોડામાં એકલી આંસુ સારે?"

દિનેશભાઈના આ શબ્દો સરસ્વતીના અંતરાત્મા પર હથોડાની જેમ વાગ્યા.

તેનું આખું શરીર ધ્રૂજી ઊઠ્યું. તેને અચાનક સમજાયું કે તેનો ગુસ્સો રોહન પર નહોતો, તેનો ગુસ્સો પોતાની અધૂરી જિંદગી પર હતો! જે સુખ તેને નહોતું મળ્યું, તે સુખ બીજી કોઈ સ્ત્રીને આટલી સહજતાથી મળી રહ્યું હતું, એ વાત તેના મનના ઊંડાણમાં છૂપાયેલી સ્ત્રીને અસહ્ય લાગતી હતી. તેણે પોતાની વંચિતતાને માતૃત્વનો અહંકાર બનાવી દીધો હતો.

સરસ્વતી પલંગ પરથી ઊભી થઈ. તેની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહી નીકળી. આ આંસુ ક્રોધના નહીં, પણ પોતાના જ મનના અંધકારને ઓળખી જવાના હતા.

તે ધીમા પગલે બહાર આવી.

રસોડું સાવ સૂમસામ હતું. રોહન અને સલોની ડાઇનિંગ ટેબલ પર માથું નીચું રાખીને બેઠા હતા.

સરસ્વતી રસોડામાં ગઈ. તેણે ફરીથી ગેસ ચાલુ કર્યો. પેલી અડધી બનેલી પાસ્તાની કઢાઈ ગેસ પર મૂકી.

પછી તેણે રસોડાના દરવાજે આવીને સાદ પાડ્યો, "રોહન! સલોની!"

બંને ચમકીને ઊભા થઈ ગયા. રોહનના ચહેરા પર ડર હતો કે માતા ફરીથી વઢશે.

સરસ્વતીના હોઠ પર એક સાચું, ભીનું સ્મિત હતું. તેણે રોહન તરફ જોયું, "આ ડુંગળી તેં સાવ જાડી સમારી છે, આવી રીતે પાસ્તા ન બને. ચાલ અંદર આવ, હું તને સરખી રીતે સમારતાં શીખવાડું."

રોહન અવાક બની ગયો.

પછી સરસ્વતી સલોની પાસે ગઈ. તેણે સલોનીનો હાથ પકડ્યો. "અને વહુ, તું ચા મૂક. આજે રાતનું ખાવાનું આપણે ત્રણેય સાથે મળીને બનાવીશું. અને હા, વાસણ સાફ કરવાનો વારો આજે આ રોહનનો જ રહેશે!"

રોહનની આંખોમાં હર્ષના આંસુ આવી ગયા. તેણે દોડીને પોતાની માતાને વળગી લીધી. સલોનીના ચહેરા પર પણ એક અદ્ભુત રાહત અને આદરની ચમક છવાઈ ગઈ.

દિનેશભાઈ દૂર ઊભા રહીને આ દ્રશ્ય જોઈ રહ્યા હતા. તેમના ચહેરા પર સંતોષ હતો.

તે રાત્રે રસોડામાં માત્ર વાનગીઓ નહોતી બની, પણ પેઢીઓ જૂની કડવાશ અને ખોટી માન્યતાઓ હંમેશ માટે ઓગળી ગઈ હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.