વિમાન રનવે પર ઉતરવું જોઈએ તેના કરતાં ઘણું આગળ, અંદાજે ૨૦૦૦ ફૂટથી પણ વધારે આગળ જઈને ઉતર્યું. ફર્સ્ટ ઓફિસર હરમિન્દર સિંહ સતત ચેતવણી આપતા રહ્યા, “ગો અરાઉન્ડ, સર! ગો અરાઉન્ડ!” એટલે કે, ફરીથી ઊંચે લઈને ચક્કર મારીને આવો. પણ કેપ્ટન ગ્લુસિક, કદાચ એ ઝપકીના ઘેનમાં, કે પછી પોતાના અનુભવના અતિવિશ્વાસમાં, એ વાતને નજરઅંદાજ કરી ગયા. વિમાન રનવેના અંત તરફ ધસમસતું રહ્યું, ઝડપ ઘટાડવાને બદલે ઊલટું વધારતું રહ્યું. આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે અને કોપીરાઈટ સુરક્ષિત છે.
ક્ષણભર પહેલાં જ્યાં હાસ્ય હતું, વાતો હતી, વતન પહોંચવાની ખુશી હતી, ત્યાં અચાનક ચીસોનો સાગર ઉમટી પડ્યો. વિમાન રનવેની બહાર નીકળી ગયું, એક ઊંડી ખીણમાં ધસમસ્યું. જંગલના વૃક્ષો સાથે અથડાયું. ધડાકાનો અવાજ મેંગલોરના આકાશમાં ગુંજી ઉઠ્યો, જાણે કુદરત પણ આ કરુણાંતિકાથી કંપી ઉઠી હોય. આગની જ્વાળાઓ ઊંચે ઊંચે આકાશ ભણી લપેટાઈ. કાળો ધુમાડો વાદળો સાથે ભળી ગયો, જાણે દુઃખનો પહાડ ફાટ્યો હોય.
જમીન પર રહેલા લોકો જે સવારની શાંતિનો અનુભવ કરી રહ્યા હતા, તેઓ આ અવાજથી ભયભીત થઈ ગયા. “આ શું થયું?” “કોઈ વિમાન પડ્યું કે શું?” નજીકના ગામડાંના લોકો દોડી આવ્યા. પણ ત્યાં પહોંચતા જ તેમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. આગની ભયાવહ જ્વાળાઓમાં એક આખું વિમાન ભસ્મીભૂત થઈ રહ્યું હતું. અંધારું હતું ને આગનું તેજ ભયાનક રીતે ફેલાતું હતું. એ દૃશ્ય કોઈના પણ કાળજા કંપાવી દે તેવું હતું.
૧૫૮ જીવ. એક જ ઝપકીના પરિણામે. એમાંથી માત્ર આઠ લોકો જ ચમત્કારિક રીતે બચ્યા. આઠ! બાકીના બધા જ રાખ થઈ ગયા. એ જીવોના સપના, તેમની આશાઓ, તેમના પરિવારની રાહ જોઈ રહેલી આંખો, બધું જ એ આગમાં સ્વાહા થઈ ગયું.
ઘણા દિવસો સુધી તપાસ ચાલી. દેશ-વિદેશના નિષ્ણાતો આવ્યા. બ્લેક બોક્સ મળ્યું. અવાજો રેકોર્ડ થયા હતા. અને એમાંથી જે સત્ય બહાર આવ્યું, તે ચોંકાવનારું હતું. કેપ્ટન ગ્લુસિકની ઊંઘ. ફર્સ્ટ ઓફિસરની ચેતવણીને નજરઅંદાજ કરવી. એક પલવારની બેદરકારી. એક ક્ષણનું થાકેલું મન.
આજકાલ પણ મેંગલોરના આકાશમાં જ્યારે કોઈ વિમાન ઉતરતું હોય છે, ત્યારે એ ભૂતકાળનો ભયાનક પડઘો સંભળાય છે. એ જંગલના વૃક્ષો, એ ખીણની શાંતિ, જાણે એ ૧૫૮ જીવોની કરુણ કહાણી કહેતી હોય. માનવીની કેટલી તાકાત? અને એક ઝપકી? એણે ૧૫૮ જીવોનું આયખું પૂરું કરી દીધું. જાણે કુદરત કહેતી હોય કે, “તું ગમે તેટલો મોટો બનીશ, પણ તારી એક નાનકડી ભૂલ, તારી આખી દુનિયા બદલી નાખવા પૂરતી છે.”
એક નાનકડી ભૂલ. એક સામાન્ય થાક. એણે કેટલાય ઘરના દીવા ઓલવી નાખ્યા. કેટલાય પરિવારોને કાયમ માટે અંધકારમાં ધકેલી દીધા. પાયલટની ભૂલ! શબ્દો કેટલા નાના છે, પણ એનો ભાર કેટલો મોટો! આકાશને આંબવાની માનવીની મહેચ્છા અને એમાં રહેલી તેની જ માનવીય મર્યાદા. આ જ તો છે જીવનનો કરુણ મર્મ. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.