શેખર અને મીના પથ્થરની મૂર્તિની જેમ ઊભા રહ્યા. તેમના મોઢામાંથી એક પણ શબ્દ નીકળતો નહોતો. તેમના કિંમતી કપડાં, મોંઘી કાર, શહેરની શાખ – બધું જ આ ક્ષણે નિર્થક લાગતું હતું. પિતાના ચહેરા પરની નિર્દોષ સ્મિત જોઈને તેમને પોતાની જાત પર અતિશય ધિક્કાર થયો.
“કેમ ઊભા છો? બેસો.” વ્રજલાલે તેમની સામેની ખાલી ખુરશીઓ તરફ ઈશારો કર્યો. “આજે તમારી લગ્નતિથિ છે ને? મને યાદ છે.”
પિતાના આ શબ્દોએ તેમના હૃદયમાં તીરની જેમ આરપાર નીકળી ગયા. તેમને તો પિતાની જન્મતિથિ પણ યાદ નહોતી, અને પિતાને તેમની લગ્નતિથિ યાદ હતી! મીનાની આંખોમાં પાણી છલકાઈ આવ્યા. શેખરનો ગર્વ, તેનું અહંકાર, બધું જ કણકણ થઈને ખરી પડ્યું. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
“કેમ છો, બાપુજી?” શેખરે હિંમત કરીને પૂછ્યું. અવાજમાં ધ્રુજારી હતી.
“હું તો ઠીક છું. તારી સામે જ છું. અને તારું ‘શાંતિનું સરનામું’ પણ તારી સામે જ છે.” વ્રજલાલે હસીને કહ્યું. “આ આશ્રમ મેં દસ વર્ષ પહેલાં શરૂ કર્યો હતો. મારી પાસે થોડા પૈસા હતા, અને મારે કંઈક કરવું હતું. મને એકાંત ગમતું નહોતું, એટલે મેં ઘણા લોકોને એકાંતમાંથી મુક્તિ અપાવવાનું વિચાર્યું.”
તેમના શબ્દોમાં કોઈ ઉપાલંભ નહોતો, પણ શેખર અને મીનાને તે તીરની જેમ વાગતા હતા. “અમને માફ કરી દો, બાપુજી,” મીનાથી રડાઈ ગયું. “અમે બહુ મોટી ભૂલ કરી.”
વ્રજલાલે સ્મિત કર્યું. “માફી માંગવાની કોઈ જરૂર નથી, દીકરા. જે બનવાનું હતું તે બની ગયું. માણસ જીવનમાં ભૂલો કરીને જ શીખે છે. અને મેં શીખ્યું કે સંબંધોમાં ક્યારેય અપેક્ષા ન રાખવી. જે મળે તે પ્રેમથી સ્વીકારી લેવું.”
તેમણે આશ્રમમાં લાવેલા દાનના ચેક તરફ જોયું. શેખર અને મીનાએ અપેક્ષા રાખી હતી કે પિતા ગુસ્સે થશે, કડવા વેણ બોલશે, અપમાન કરશે. પણ તેમણે તો માત્ર સ્મિત કર્યું. તેમની શાંતિ, તેમનો સંતોષ, તેમની નિસ્પૃહતા જોઈને શેખરને સમજાયું કે ખરેખર કોણ સુખી હતું અને કોણ ખોટું જીવન જીવી રહ્યું હતું.
“તમારું દાન ખૂબ ઉપયોગી થશે. આ બાળકો અને વડીલોને ઘણી મદદ મળશે.” વ્રજલાલે કહ્યું, અને ચેક હાથમાં લીધો. “આપણા સંબંધનું પણ એક વળાંક આવ્યું છે, શેખર. પચીસ વર્ષ પહેલાં જે સંબંધ તૂટ્યો હતો, તે આજે ફરી એક નવા સ્વરૂપે બંધાયો છે. એક પિતા તરીકે, તારા માટે મારા પ્રેમમાં ક્યારેય ઘટાડો નથી થયો. પણ આજે હું તારા માટે માત્ર એક આશ્રમનો સંચાલક છું, અને તું એક સારો દાતા.”
તેમના શબ્દોમાં દર્દ હતું, પણ એ દર્દને પણ તેમણે ગૌરવભેર સ્વીકારી લીધું હતું. શેખર અને મીનાએ જોયું કે તેમના પિતાએ પોતાના જીવનને કેવી રીતે અર્થપૂર્ણ બનાવ્યું હતું. તેઓ અનાથ નહોતા રહ્યા, પણ અનેક વૃદ્ધો અને બાળકોના પિતા બની ગયા હતા. આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે. કોઈએ પણ આ કન્ટેન્ટ કોપી કરવું નહીં, અન્યથા Copyright Strike આવી શકે છે.
તે દિવસે, શેખર અને મીનાએ માત્ર પૈસા જ દાન નહોતા કર્યા. તેમણે પોતાના અહંકાર, પોતાની ભૂલો અને પોતાની લાગણીશૂન્યતાને પણ દાનમાં આપી દીધી હતી. તેઓ જ્યારે આશ્રમમાંથી બહાર નીકળ્યા, ત્યારે તેમની કારની બહારની ધૂળ કે ગરમી તેમને ન સ્પર્શી શકી. તેમના મનમાં એક નવો જ પ્રકાશ પથરાયો હતો, અને આંખોમાં પિતા પ્રત્યેના અપાર પસ્તાવાના આંસુ હતા. લગ્નતિથિના આ વળાંકે, તેમને સાચા પ્રેમ, ત્યાગ અને સંબંધોનો મર્મ સમજાવ્યો હતો – એક એવો પરિચય, જે પચીસ વર્ષના વૈભવ કરતાં પણ વધુ કિંમતી હતો.
“જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.”