જ્યારે પતિએ પત્નીને પોતાના મા-બાપને લેવા કહ્યું, પણ વહુ સ્ટેશને પહોંચી જ નહીં... પછી જે થયું તે જાણી...

અર્જુન થોડા દિવસ પહેલાં જ પોતાના ગામથી દિલ્હી આવવા નીકળ્યો હતો. પેટિયું રળવા માટે, કંઈક કામધંધો શોધવા માટે આ શહેર તરફ તેનો પ્રવાસ હતો. ઉતાવળે ઉતાવળે સ્ટેશન પહોંચી તે ગાડીની રાહ જોવા લાગ્યો. થોડીવારમાં ગાડી આવી પણ ભીડ એટલી હતી કે બેસવા માટે જગ્યા જ ન મળી. જનરલ ડબ્બામાં મુસાફરી કરનારાં સૌ જાણે છે કે આવી ભીડ સામાન્ય છે. અર્જુન થોડીવાર ગેલેરીમાં ઊભો રહ્યો અને મનોમન આગલા સ્ટેશનની રાહ જોવા લાગ્યો, કદાચ કોઈ ઊતરે અને બેસવા માટે જગ્યા મળી જાય.

બીજા સ્ટેશન પર ગાડી ઊભી રહી અને ખરેખર એક બેઠક ખાલી થઈ. અર્જુન ફટાફટ ત્યાં ગોઠવાઈ ગયો. આરામથી બેઠા પછી તેણે પોતાનો મોબાઈલ કાઢ્યો અને તેમાં વ્યસ્ત થઈ ગયો.

ત્યાં જ તેની બાજુમાં બેઠેલા એક વૃદ્ધે તેને પૂછ્યું, "બેટા, શું તું મારા દીકરાને ફોન કરી આપીશ?"

અર્જુને તરત જવાબ આપ્યો, "હા, ચોક્કસ દાદાજી. નંબર આપો."

અર્જુને નંબર લગાવ્યો. બે-ત્રણ વાર રીંગ વાગી પણ કોઈએ ફોન ન ઉપાડ્યો. વૃદ્ધે નિરાશ થઈને કહ્યું, "ચાલ બેટા, કોઈ વાંધો નહીં. પછી જોઈશું."

વૃદ્ધની સાથે તેમની પત્ની પણ હતાં. થોડીવાર તેમની વાતો અને થોડીવાર પોતાની વાતો કરતાં અર્જુનને જાણ થઈ કે તેમનો દીકરો એન્જિનિયર છે અને નોઈડામાં રહે છે. છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી તે ઘરે આવ્યો ન હતો અને આ વૃદ્ધ દંપતી ખાસ તેને મળવા જ દિલ્હી જઈ રહ્યું હતું. તેમના ચહેરા પર દીકરાને મળવાની ઉત્સુકતા અને વષોર્થી ન જોયાની ઝંખના સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. વૃદ્ધનું નામ રમણભાઈ અને તેમની પત્નીનું નામ કમળાબેન હતું. તેમના દીકરાનું નામ માનવ હતું.

થોડીવાર પછી અર્જુનના ફોન પર એક અજાણ્યા નંબર પરથી ફોન આવ્યો. સામેથી પૂછવામાં આવ્યું, "કોણ?"

અર્જુને કહ્યું, "શું આપ માનવ બોલી રહ્યા છો?"

સામેથી જવાબ મળ્યો, "હા."

અર્જુને પરિસ્થિતિ સમજાવી, "તમારા પિતાજીએ ફોન કરાવ્યો હતો. વાત કરી લો."

થોડીવાર સુધી પિતા-પુત્ર વચ્ચે વાતચીત ચાલી. રમણભાઈએ દીકરા માનવને કહ્યું, "બેટા, અમે તને મળવા આવી રહ્યા છીએ."

માનવે સામેથી સહેજ અચકાઈને કહ્યું, "તમે કેમ આવો છો? હું થોડા દિવસોમાં જ આવીશ."

રમણભાઈનું હૈયું ભરાઈ આવ્યું. ત્રણ વર્ષથી દીકરાનો ચહેરો જોયો ન હતો. તેમણે કહ્યું, "બેટા, ત્રણ વર્ષ થઈ ગયા તને જોયો નથી. અમે રસ્તામાં જ છીએ. દિલ્હી પહોંચીને ફોન કરીશું. મને સ્ટેશન પર લેવા આવી જજે."

માનવે હા પાડી, "ભલે પિતાજી, હું આવી જઈશ."

રમણભાઈએ અર્જુનને વધુમાં જણાવ્યું કે માનવના લગ્ન થઈ ગયા છે અને તે હવે ત્યાં જ રહે છે. તેમના અવાજમાં દીકરાના સંસારની ખુશી અને પોતાનાથી દૂર રહેવાની વેદનાનો સૂર ભળ્યો હતો.

આખરે ટ્રેન જૂની દિલ્હી રેલવે સ્ટેશન પર પહોંચી. સ્ટેશન પર ઊતરીને અર્જુને ફરીથી માનવને ફોન કર્યો અને જાણ કરી કે તેના માતા-પિતા સ્ટેશન પર ઊતરી ગયા છે અને તે ક્યાં છે.

સામેથી માનવનો સહેજ રૂક્ષ અવાજ આવ્યો, "હું એક મીટિંગમાં છું. મારી મેડમ (પત્ની કવિતા) તેમને લેવા આવી રહી છે."

અર્જુનને સહેજ આશ્ચર્ય થયું, પણ તેણે વૃદ્ધ દંપતીને આ વાત કહી દીધી અને પોતે પોતાના કામ માટે ત્યાંથી નીકળી ગયો. રમણભાઈ અને કમળાબેન દીકરાની વહુ કવિતા આવવાની છે એ જાણી રાહ જોઈને બેઠા. તેમના ચહેરા પરનો થાક અને રાહ જોવાની આતુરતા સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.

સાંજ ઢળી ચૂકી હતી. અર્જુન પોતાના રૂમ પર પહોંચી આરામ કરવા લાગ્યો. તેનો રૂમ પાર્ટનર મિત્ર તે સમયે પોતાની ડ્યુટી પર હતો.

લગભગ રાત્રે ૧૧ વાગ્યે અર્જુનના ફોનની ઘંટડી વાગી. સામે છેડે માનવનો ગભરાયેલો અવાજ હતો, "ભાઈ, તેં મારા મા-બાપને ક્યાં બેસાડ્યા હતા? તેઓ હજુ સુધી ઘરે પહોંચ્યા નથી! મને ક્યાંય મળતા નથી!"

અર્જુન આ સાંભળી ચોંકી ગયો. તેણે તરત જ માનવને કહ્યું, "શું વાત કરે છે! મેં તેમને સ્ટેશન પર જ ઊતારીને ફોન કર્યો હતો. તારી પત્ની આવવાની હતી લેવા."

માનવનો ગભરાટ વધતો જતો હતો. અર્જુને તાત્કાલિક પોતાના રૂમ પાર્ટનર મિત્રને જગાડ્યો અને પરિસ્થિતિ સમજાવી. બંને જણા તાત્કાલિક કપડાં પહેરી સ્ટેશન તરફ રવાના થયા.

રાત્રે ૨ વાગ્યે તેઓ સ્ટેશન પહોંચ્યા. અર્જુને માનવને ફોન કર્યો, "માનવ, ક્યાં છો? અમે પણ સ્ટેશન પર આવી ગયા છીએ. ચાલો સાથે મળીને શોધીએ."

માનવ પણ ત્યાં જ ક્યાંક આસપાસ હાંફળો-ફાંફળો શોધી રહ્યો હતો. અર્જુન, તેનો રૂમ પાર્ટનર મિત્ર અને માનવ - ત્રણેય મળ્યા અને સ્ટેશનના ખૂણે ખૂણા ફરી વળ્યા, પૂછપરછ કરી, પણ રમણભાઈ અને કમળાબેનનો કોઈ પત્તો લાગ્યો નહીં.

માનવ વારંવાર પોતાની પત્ની કવિતાને ફોન કરી રહ્યો હતો, પણ તેણે એક પણ વાર ફોન ન ઉપાડ્યો. માનવ અને કવિતા વચ્ચે મા-બાપના અચાનક આવવા બાબતે જ કંઈક મોટો ઝઘડો થયો હતો, અને કદાચ એટલે જ કવિતા તેમને લેવા આવી ન હતી. વૃદ્ધ દંપતી અજાણ્યા શહેરમાં, અજાણ્યા સ્ટેશન પર રાહ જોઈને બેઠું હતું, તેમની આશા ઠગારી નીવડી હતી.

શોધી શોધીને થાકી હારીને ત્રણેય જણા એક જગ્યાએ બેસી પડ્યા. સવાર થવા આવી હતી. હવે વધુ રાહ જોવાનો કોઈ અર્થ ન હતો. અર્જુને માનવને કહ્યું, "માનવ, હવે આપણે નીકળવું પડશે. ડ્યુટી પર જવા માટે મોડું થઈ જશે."

ભારે હૈયે અર્જુન અને તેનો રૂમ પાર્ટનર મિત્ર ત્યાંથી નીકળી ગયા. માનવ પણ હતાશ થઈને પોતાના રૂમ પર પાછો ફર્યો.

બીજા દિવસે સવારે માનવનો ફોન આવ્યો. તેના અવાજમાં રાહત અને આશ્ચર્યનો મિશ્ર ભાવ હતો. "ભાઈ, મા-બાપુજી તો રાત્રે જ ગામ પાછા વળી ગયા હતા! અમે આજે ગામમાં જ છીએ."

અર્જુનને હાશ થઈ, પણ મનમાં પ્રશ્ન થયો કે આખી રાત સ્ટેશન પર રાહ જોયા પછી, ન મળ્યા પછી, તેઓ પાછા કેવી રીતે અને કેમ વળ્યા?

અર્જુને માનવને કહ્યું કે તે રમણભાઈ સાથે વાત કરાવી આપે. ફોન રમણભાઈને આપવામાં આવ્યો.

અર્જુને પૂછ્યું, "દાદાજી, મેં તમને કહ્યું હતું કે અહીં જ બેસજો, તમે ક્યાં જતા રહ્યા હતા?"

રમણભાઈનો અવાજ ભારે થઈ ગયો. તેમનાથી બોલી શકાયું નહીં અને તેઓ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડ્યા. આંખમાં આવેલા ઝળઝળીયાંને અટકાવવાનો વ્યર્થ પ્રયાસ કરતાં તેમણે કહ્યું, "બેટા... આપણા નસીબમાં ધક્કા ખાવા જ લખ્યા છે. બાળપણમાં મા-બાપ વયા ગયા, અને ઘડપણમાં દીકરાને વહુ લઈ ગઈ..."

તેમનો અવાજ તૂટી ગયો હતો. "અમારી પાસે બીજો કોઈ રસ્તો જ ન હતો બેટા... અજાણ્યા શહેરમાં, જ્યાં અમારા દીકરાએ જ અમને ઓળખ્યા નહીં, ત્યાં રોકાઈને શું કરવું હતું? પોતાની આબરૂ બચાવવા માટે, કોઈને કંઈ પણ કહ્યા વગર, અમે ચૂપચાપ પાછા વળી ગયા..."

રમણભાઈના શબ્દો અર્જુનના કાનમાં પડઘાતા રહ્યા. શહેરની આંધળી દોટમાં, આધુનિક સંબંધોની જાળમાં ફસાયેલા એક દીકરા અને વહુ સામે, પોતાના જ સંતાનને મળવા આવેલા વૃદ્ધ મા-બાપની શું હાલત થઈ શકે છે, તેનું આ કરુણ દ્રષ્ટાંત હતું. નસીબના ધક્કા ખાઈને, છેવટે તેઓ પોતાની જ આબરૂ અને સ્વાભિમાન બચાવવા માટે પોતાના ઘરે પાછા ફર્યા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડે તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ આ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.