લગ્ન પછી છાનામાના નાના ભાઈની કોલેજ ફી ભરતી પત્નીની હકીકત પતિ સામે આવી ત્યારે...

રવિવારની સવારે નિકુંજે પોતાનો વીમો ભરવા માટે ઘરનું લેપટોપ ખોલ્યું, અને સ્ક્રીન પર ખુલેલી એક પીડીએફ ફાઇલ જોઈને એની આંખો સ્થિર થઈ ગઈ.

એ એક કોલેજની ફીની રસીદ હતી: 'સેમેસ્ટર ફી ચૂકવેલ: પિસ્તાળીસ હજાર રૂપિયા. વિદ્યાર્થી: પ્રણવ.'

નિકુંજે આશ્ચર્યથી બાજુમાં ખુલેલી બેંકની હિસ્ટ્રી જોઈ. છેલ્લા અઢાર મહિનામાં તેજલના ખાતામાંથી દર છ મહિને પિસ્તાળીસ હજાર રૂપિયા પ્રણવની કોલેજમાં જમા થયા હતા. કુલ એક લાખ પાંત્રીસ હજાર રૂપિયા!

બરાબર એ જ વખતે તેજલ હાથમાં ચાના બે કપ લઈને રસોડામાંથી બહાર આવી.

નિકુંજે લેપટોપ એની સામે ફેરવીને કડક અવાજે પૂછ્યું, "તેજલ, આ શું છે?! લગ્ન વખતે મેં તને સ્પષ્ટ કહ્યું હતું ને કે લગ્ન પછી પિયરમાં એક રૂપિયો પણ નહીં મોકલવાનો! તો આ દોઢ લાખ રૂપિયા કોની પૂછીને મોકલ્યા?"

તેજલ પળભર માટે થંભી ગઈ. એણે શાંતિથી ચાના કપ ટેબલ પર મૂક્યા. એને સમજાઈ ગયું કે હવે છુપાવવાનો કોઈ અર્થ નથી.

"નિકુંજ, એ મારા નાના ભાઈ પ્રણવની એન્જિનિયરિંગ કોલેજની ફી છે," તેજલે સ્થિર અવાજે કહ્યું, "મેં એ મારા પોતાના પગારમાંથી ભરી છે, ઘરના બજેટમાંથી નહીં."

નિકુંજનો ગુસ્સો વધી ગયો. "તારો પગાર હોય તો શું થયું? લગ્ન પછી સ્ત્રીની કમાણી પર એના સાસરાનો અને પરિવારનો હક હોય, પિયરનો નહીં! તેં મારી જાણ બહાર તારા ભાઈ પાછળ આટલા પૈસા વાપરી નાખ્યા? તને આપણા ભવિષ્યની કોઈ ચિંતા જ નથી?"

તેજલની આંખોમાં પીડા આવી, પણ એનો અવાજ મક્કમ રહ્યો. "નિકુંજ, હું દર મહિને આપણા ઘરના ખર્ચમાં અને ફ્લેટના હપ્તામાં પૂરો હિસ્સો આપું છું. મેં ક્યારેય આપણા ઘરની જરૂરિયાતમાં કોઈ કમી નથી આવવા દીધી. પણ મારા પપ્પાની તબિયત સારી નથી રહેતી અને પ્રણવના ભણતરનું આ છેલ્લું વર્ષ છે. લગ્ન પહેલાં મેં પપ્પાને વચન આપ્યું હતું કે હું પ્રણવનું ભણતર અધૂરું નહીં રહેવા દઉં. તમે ના પાડી એટલે મારે છુપાવીને ભરવી પડી."

"વચન લગ્ન પહેલાં આપ્યું હતું!" નિકુંજ ટેબલ પર હાથ પછાડતા બોલ્યો, "હવે તારા પિયરના ખર્ચા તારા પપ્પા જાણે ને તારો ભાઈ જાણે! આજ પછી એક રૂપિયો પણ ગયો તો હું તારું સેલરી એકાઉન્ટ જોઈન્ટમાં કરાવી દઈશ!"

"મારું એકાઉન્ટ જોઈન્ટમાં કરવાનો તમને કોઈ અધિકાર નથી, નિકુંજ," તેજલે શાંતિથી જવાબ આપ્યો, "અને પ્રણવના છેલ્લા સેમેસ્ટરની ફી બાકી છે, એ પણ હું જ ભરીશ. મેં કોઈ ચોરી નથી કરી, બસ મારા ભાઈનું ભવિષ્ય બચાવ્યું છે."

એ દિવસ પછી ઘરમાં ભારે તણાવ છવાઈ ગયો. નિકુંજે તેજલ સાથે સરખી રીતે વાત કરવાનું બંધ કરી દીધું.

તેજલ રોજની જેમ ઓફિસ જતી, ઘરનું કામ કરતી અને મૌન રહેતી. એને કોઈ અપરાધભાવ નહોતો, બસ પતિના આ સંકુચિત વિચારોનું દુઃખ હતું.

બે અઠવાડિયા પછી, નિકુંજની પરિણીત બહેન સોનિયા પિતા રાજેન્દ્રભાઈના આંખના ચેકઅપ માટે ઘરે આવી. માતા રમાબેન, પિતા રાજેન્દ્ર, નિકુંજ અને તેજલ બધા હોલમાં બેઠા હતા.

રાજેન્દ્રભાઈએ કહ્યું કે આંખના નવા ચશ્મા અને ટેસ્ટમાં વીસેક હજારનો ખર્ચો થશે. એ સાંભળતા જ સોનિયાએ તરત જ પોતાનો ફોન કાઢ્યો અને પિતાના ખાતામાં પચીસ હજાર રૂપિયા ટ્રાન્સફર કરી દીધા.

"પપ્પા, હું પરણીને સાસરે ગઈ તો શું થયું? હું તમારી દીકરી છું ને! આટલું કરવાનો તો મારો હક છે." સોનિયાએ હસતાં હસતાં કહ્યું.

રમાબેન ભાવુક થઈ ગયા અને નિકુંજે પણ ગર્વથી બહેન સામે જોઈને કહ્યું, "વાહ સોનિયા! દીકરી હોય તો તારા જેવી, લગ્ન પછી પણ માતા-પિતાનું આટલું ધ્યાન રાખે છે!"

આટલું બોલીને અચાનક નિકુંજના શબ્દો ગળામાં જ અટકી ગયા!

એની નજર સામેની ખુરશી પર બેઠેલી તેજલ પર પડી. તેજલ ચૂપચાપ ચા પી રહી હતી. એણે નિકુંજ સામે એક કટાક્ષ પણ ન કર્યો, છતાં નિકુંજને એની શાંત આંખોમાં પોતાનો અરીસો દેખાઈ ગયો.

જ્યારે પોતાની પરિણીત બહેન સોનિયા પિતાને પૈસા આપે, ત્યારે એ મહાન દીકરી કહેવાય! અને જ્યારે પોતાની પત્ની તેજલ પોતાના બીમાર પિતાના ઘરના નાના ભાઈને ભણાવે, ત્યારે એ ગુનો બની જાય?!

આખી સાંજ નિકુંજ અસ્વસ્થ રહ્યો. એ તેજલની નજર મિલાવી શકતો નહોતો.

રાત્રે બધા સૂઈ ગયા પછી તેજલ બાલ્કનીમાં ઊભી હતી. નિકુંજ ધીમેથી ત્યાં આવ્યો.

"તેજલ..." નિકુંજનો અવાજ એકદમ નીચો હતો, "સોરી."

તેજલે પાછળ ફરીને જોયું.

"આજે સોનિયાને જોઈને મને મારી પોતાની જ વિચારસરણી પર શરમ આવી ગઈ," નિકુંજે નીચું જોઈને સ્વીકાર્યું, "જ્યારે મારી બહેન અમારા પપ્પા માટે પૈસા આપે ત્યારે મને ગર્વ થયો, અને જ્યારે તેં તારા ભાઈના ભણતર માટે મહેનત કરી ત્યારે મેં તને ધમકી આપી. મારી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ."

તેજલની આંખોમાં ભીનાશ આવી ગઈ. એણે ધીમેથી કહ્યું, "નિકુંજ, દીકરી પરણીને સાસરે આવે એટલે એનો સાસરા પ્રત્યેનો પ્રેમ વધે છે, પણ એનો અર્થ એ નથી કે એના પિયરના લોકો પ્રત્યેની લાગણી ખતમ થઈ જાય. મેં ક્યારેય આપણા ઘરનું નુકસાન કરીને પ્રણવને મદદ નથી કરી."

"હું સમજી ગયો છું, તેજલ," નિકુંજે તેજલનો હાથ પકડીને કહ્યું, "તેં છુપાવીને ફી ભરી એમાં તારો વાંક નહોતો, મારા જૂના વિચારોનો વાંક હતો જેણે તને છુપાવવા મજબૂર કરી. પ્રણવની છેલ્લી ફી પૂરા વિશ્વાસથી ભરી દેજે, અને હવેથી મારાથી કંઈ છુપાવવાની જરૂર નથી."

છ મહિના પછી, જ્યારે પ્રણવની ડિગ્રી પૂરી થઈ અને એને સારી કંપનીમાં પહેલી નોકરી મળી, ત્યારે એ પોતાના પહેલા પગારમાંથી મીઠાઈ લઈને સીધો તેજલ અને નિકુંજના ઘરે આવ્યો.

પ્રણવે જ્યારે તેજલ અને નિકુંજ બંનેના પગે લાગીને આશીર્વાદ લીધા, ત્યારે નિકુંજની આંખોમાં પણ એ જ ગર્વ અને ખુશી હતી, જે એક મોટા ભાઈની આંખોમાં હોવી જોઈએ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.