માતા-પિતાની વિદાય પછી, દીકરી પ્રથમવાર પિયરમાં રક્ષાબંધન માટે આવી. ભાઈઓએ તેને એક કવર આપ્યું, જે કવર ખોલીને તેણે જોયું તો તેના શબ્દો વાંચીને...

કાવ્યાના લગ્નને 12 વર્ષ થયાં હતાં અને તેને 2 બાળકો હતા, એક પુત્ર અને એક પુત્રી. કાવ્યા અને તેના પતિનું લગ્નજીવન ખૂબ જ સુખી હતું. કાવ્યાને બે ભાઈઓ પણ હતા જેઓ પરિણીત હતા.

અંદાજે 4-5 મહિના પહેલા કાવ્યાના માતા-પિતા કોઈ અગત્યના કામ માટે બહાર જઈ રહ્યા હતા ત્યારે તેઓનો અચાનક અકસ્માત થયો અને કાવ્યાએ તેના માતા-પિતાને એકસાથે ગુમાવ્યા. રક્ષાબંધન આવી રહી હતી અને આ પહેલું રક્ષાબંધન હતું જેમાં તેના માતા-પિતા નહોતા.

રક્ષાબંધનના દિવસે કાવ્યા તેના બાળકો સાથે માતાના ઘરે ગઈ હતી. ઘરનું વાતાવરણ લાગણીસભર અને ઉદાસ હતું કારણ કે માતા-પિતાની વિદાયને માત્ર 4-5 મહિના જ થયા હતા. પરિવારમાં ઘેરી શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી અને દરેક વ્યક્તિ આ દુ:ખદ ઘટનાના પડછાયામાં જીવી રહ્યા હતા.

કાવ્યાને ચિંતા હતી કે તેના ભાઈઓ આ વખતે કેવું વર્તન કરશે. જ્યારે તે તેના માતા-પિતાના ઘરે પહોંચી તો તેણે જોયું કે તેના બંને ભાઈઓ સામાન્ય દેખાવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યા હતા. બંને ભાભી પણ રસોડામાં હતી. મોટી ભાભી વારંવાર બહાર આવતી અને પછી કંઈ બોલ્યા વગર અંદર જતી રહેતી.

બધાએ સાથે મળીને જમવાનું નક્કી કર્યું. જમતી વખતે બધા સામાન્ય રીતે વાત કરી રહ્યા હતા પરંતુ વાતાવરણમાં એક અવર્ણનીય ઉદાસી હતી. હંમેશની જેમ કાવ્યાએ તેના ભાઈઓ માટે રાખડીઓ મીઠાઈઓ અને ભેટો તૈયાર કરી હતી.

મુહૂર્ત અનુસાર કાવ્યાએ તેના બંને ભાઈઓને રાખડી બાંધી હતી. રાખડી બાંધતી વખતે કાવ્યા ભાવુક થઈ ગઈ અને તેણે તેના માતા-પિતાને યાદ કરી ખાસ કરીને તેના પિતા. દરેક રક્ષાબંધન પર કાવ્યા તેના પિતા માટે પણ રાખડી બાંધતી હતી જે તેના પિતાની બહેન દ્વારા મોકલવામાં આવતી હતી. તેના પિતા હંમેશા કહેતા કે કાવ્યા તેની પુત્રી નથી પરંતુ તેનો પુત્ર છે.

માતા-પિતાએ એક મોટું ઘર શહેરમાં અનેક મિલકતો અને ગામમાં જમીનો છોડી દીધી છે. તેમની પાસે નોંધપાત્ર બચત પણ હતી કારણ કે તેઓ હંમેશા સાદું જીવન જીવતા હતા.

રાખડી બાંધ્યા પછી બંને ભાઈઓએ કાવ્યાના પગ સ્પર્શ કરીને આશીર્વાદ લીધા અને તેની થાળીમાં એક કવર મૂક્યું. કાવ્યા વિચારવા લાગી કે તેના માતા-પિતાના ગયા પછી હવે તે તેના ભાઈઓ પર બોજ બની રહી છે. તેણે વિચાર્યું દરેક રક્ષાબંધન પર તેને તેની પસંદગીની ભેટો મળે છે પરંતુ આ વખતે માત્ર એક કવર હતું.

તેણીએ તેના પિયરમાં કોઈને કશું કહ્યું ન હતું અને સાંજે જ્યારે તેનો પતિ તેને લેવા આવ્યો ત્યારે તે તેના બાળકો સાથે તેના ઘરે ગઈ હતી. માતાના ઘરેથી રજા લેતી વખતે તેનું હૃદય ભારે હતું.

ઘરે પહોંચીને તેણે બધું એક ખૂણામાં મૂકી દીધું. પછી તેને તેના ભાઈઓએ આપેલું કવર યાદ આવ્યું. આ વખતે તેની ભાભીએ કપડાં કે મીઠાઈ આપવાનું પણ જરૂરી ન માન્યું માત્ર મીઠાઈનો નાનો બોક્સ આપ્યો.

કાવ્યાએ કવર ખોલ્યું અને તેમાં એક પત્ર જોયો. પત્ર વાંચતા જ તે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેણીએ પત્ર વાંચ્યો અને તેના આંસુ રોકાતા ન હતા.

પત્રમાં લખ્યું હતું:

પ્રિય કાવ્યા બહેન,

માતા-પિતાના અવસાન પછી આપણે બધા ખૂબ દુઃખી થઈએ છીએ... પરંતુ તમારે ક્યારેય એકલું ન અનુભવવું જોઈએ. તમારા બંને ભાઈ-ભાભી હંમેશા તમારી સાથે છે અને હંમેશા તમારી સાથે રહેશે.

બાપની મિલકતમાં તમારો એટલો જ અધિકાર છે જેટલો અમારો છે. અમે જાણીએ છીએ કે તમારા અને પપ્પા વચ્ચેનો સંબંધ ખૂબ જ ખાસ હતો. તમે હંમેશા તમારા હૃદયની લાગણી પિતા સાથે શેર કરી. અત્યારે પણ જો કોઈ સમસ્યા હોય તો વિના સંકોચે અમને જણાવો અને તમારા માતા-પિતાના ઘરને પોતાનું ગણીને આવતા-જતા રહેજો.

તમારા ભાઈઓ અને ભાભી તરફથી સાદર પ્રણામ અને શુભેચ્છાઓ.

પત્ર વાંચીને કાવ્યાને તેના વિચારો પર શરમ આવી. તેણે તરત જ તેના ભાઈઓને બોલાવ્યા અને પોતાની લાગણીઓ જણાવી. તેણીએ કહ્યું એક ક્ષણ માટે મને ખરેખર લાગ્યું કે મારા માતા-પિતાના ગયા પછી હું એક બોજ બની જઈશ, પરંતુ આજે મને ફરીથી વિશ્વાસ છે કે હું હંમેશા મારા ભાઈઓની વ્હાલી બહેન બનીને રહીશ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 5 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.