“ના સાહેબ, કોઈ તકલીફ નથી. પણ હવે મારે જરૂર નથી.” રામુકાકાના અવાજમાં એક નવો સૂર હતો, એક સંતોષ અને શાંતિનો સૂર. “હવે હું મુક્ત છું.”
“પણ… પણ આટલા વર્ષો પછી અચાનક… અને તમે જે ગાડીમાં આવ્યા છો…” શ્રી મહેતાએ અચકાતા પૂછ્યું. આખી ફેક્ટરીમાં ચર્ચાઓ શરૂ થઈ ગઈ હતી, અને મેનેજર તરીકે એમને સત્ય જાણવાનો અધિકાર હતો. એમના મનમાં અનેક તર્કો અને અનુમાનો રમવા લાગ્યા હતા.
રામુકાકાએ એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. એમની આંખોમાં દસ વર્ષ પહેલાંના સંઘર્ષની વાર્તા તાદૃશ્ય થઈ. “સાહેબ, દસ વર્ષ પહેલાં હું અહીં આવ્યો ત્યારે મારા ખિસ્સામાં માત્ર ૧૦૦ રૂપિયા હતા. મારા ગામડે જમીન હતી, પણ ખેતી કરવા પૈસા નહોતા. મારા બે દીકરા હતા, પણ એમને ભણાવવાના પૈસા નહોતા. મેં નક્કી કર્યું કે અહીં કામ કરીને જે પણ કમાઈશ, તેમાંથી એક પાઈ પણ નકામી નહીં વેડફું. મેં મારું પેટ ભરવા નહીં, પણ મારા સંતાનોનું ભવિષ્ય રોપવા માટે કમાવવાનું શરૂ કર્યું હતું.”
“હું રોજ બપોરે માત્ર એક રોટલો અને મરચાંની ચટણી ખાતો. ચા પણ નહોતો પીતો. મેં મહિનાના ૩૦૦૦ રૂપિયા બચાવ્યા. એ પૈસા હું ગામડે મોકલતો, જ્યાં મારી પત્ની એક નાનકડો વાડીનો ટુકડો સંભાળતી હતી. ત્યાં અમે ધીમે ધીમે શાકભાજી ઉગાડવાનું શરૂ કર્યું. નાનું ખેતર હતું, પણ માંડવીને એક એક દાણો વાવતા હોઈએ એમ મેં એક એક રૂપિયો વાવ્યો હતો.”
“પહેલાં નાના પાયે શરૂ કર્યું, પછી પડોશી ખેડૂતો પાસેથી થોડી જમીન ભાડે લીધી. મેં મારા દીકરાઓને કહ્યું કે ભણવા પર ધ્યાન આપો. મોટા દીકરાને કૃષિ યુનિવર્સિટીમાં એડમિશન અપાવ્યું. નાનો દીકરો કોમર્સ ભણ્યો. હું ભલે ગેટ પર ઊભો રહેતો, પણ મારા દીકરાઓ માટે મેં જ્ઞાનના દ્વાર ખોલ્યા હતા.”
“દસ વર્ષ, સાહેબ. દસ વર્ષ સુધી મેં કોઈ મોજશોખ ન કર્યો. મેં સપના જોયા નહોતા, મેં તો ખેડાણ કર્યું હતું. મારા દીકરાઓએ પણ એટલી જ મહેનત કરી. મોટો દીકરો હવે કૃષિ વૈજ્ઞાનિક બન્યો છે, ને એણે ખેતીની નવી ટેક્નિક્સ અપનાવી છે. નાના દીકરાએ વેચાણ અને માર્કેટિંગ સંભાળ્યું. આજે અમારી પાસે પચાસ વીઘા જમીન છે, અને અમે ઓર્ગેનિક ખેતીથી કરોડોનો ધંધો કરીએ છીએ. આ ગાડી… આ તો મારા દીકરાઓએ મને ભેટ આપી છે. કહે છે કે, ‘બાપુ, હવે તમે આરામ કરો. આ ગાડીમાં બેસી ગામડે ફરો. તમે આખી જિંદગી ઊભા રહીને રસ્તો બતાવ્યો છે, હવે આરામથી બેસીને જીવન જીવો.’ મને આશીર્વાદ આપ્યા છે.”
મેનેજર શ્રી મહેતા સ્તબ્ધ થઈ ગયા. એમના ચહેરા પર આશ્ચર્ય, શરમ અને પ્રશંસાના ભાવો ઘોળાઈ ગયા. એમણે ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે આ સામાન્ય ગેટકીપરની પાછળ આવું અસામાન્ય રહસ્ય છુપાયેલું હશે. એક એવો માણસ, જેણે પોતાની ઈચ્છાઓનો ભોગ આપી, પોતાની જાતને તપાવી, પોતાના પરિવાર માટે એક નવું આકાશ સર્જ્યું હતું. એમના માટે રામુકાકા માત્ર એક સિક્યુરિટી ગાર્ડ નહીં, પણ જીવનના એક મહાન પાઠના પ્રણેતા હતા.
રામુકાકા ઊભા થયા. એમણે મેનેજરના હાથમાં રાજીનામાનો પત્ર મૂક્યો. “સાહેબ, આપનો ખૂબ આભાર. આ ફેક્ટરીએ મને રોટલો આપ્યો, પણ મારા સપનાને પાંખો મારા પરિવાર અને મારી મહેનતે આપી. હવે સમય છે મારા ગામડે જઈને, મારા ખેતરોમાં ફરીને એ માટીને નમવાનો, જેણે મને અને મારા પરિવારને આટલો આશીર્વાદ આપ્યો છે.”
રામુકાકા જ્યારે મેનેજરની કેબિનમાંથી બહાર નીકળ્યા, ત્યારે આખી ફેક્ટરીના લોકો એમની સામે જોઈ રહ્યા હતા. આજે એમની નજર ફક્ત એક સામાન્ય સિક્યુરિટી ગાર્ડ પર નહોતી, પણ એક એવા મહારથી પર હતી, જેણે ધીરજ, મહેનત અને દ્રઢ નિશ્ચયથી પોતાના ભાગ્યની રેખા પોતે જ લખી હતી. એમણે પોતાની લક્ઝરી SUV માં બેસી, ગેટની બહાર નીકળી, અને એક નવા, સુખી જીવન તરફ પ્રયાણ કર્યું. પાછળ રહી ગયા એક પ્રેરણાદાયક કિસ્સો, જે વર્ષો સુધી ફેક્ટરીના ગેટ પર ગુંજતો રહ્યો – કે ખરા અર્થમાં જીવનનો સિક્યુરિટી ગાર્ડ તો એ જ છે જે પોતાના ભવિષ્યને સુરક્ષિત રાખવા માટે દરેક પડકાર સામે અડીખમ ઊભો રહે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!