એ ખુશીનો માહોલ પ્લેટફોર્મ પર જાણે કોઈ તહેવાર લાવ્યો. રામુકાકાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. બધા કુલીઓ એકબીજાને ભેટી પડ્યા, જાણે તેમણે પોતે જ IASની પરીક્ષા પાસ કરી હોય! તેમની મહેનત, તેમનો પ્રેમ, તેમના આશીર્વાદ – બધું સાર્થક થયું હતું. “અમારા કાનાએ કરી બતાવ્યું!” કોઈક બૂમ પાડી રહ્યું હતું, તો કોઈક ધૂળ ઉડાડીને નાચી રહ્યું હતું.
અચાનક, એક વિચિત્ર ઘટના બની. એક પેસેન્જર ટ્રેન પ્લેટફોર્મ પર આવવા માટે ધીમી પડી રહી હતી. કુલીઓએ એકબીજાની સામે જોયું. “ચાલો, આજે કલેક્ટર સાહેબ માટે પાર્ટી કરીએ!” રામુકાકાએ મોટા અવાજે કહ્યું. બીજા જ પળે, બધા કુલીઓ દોડીને પાટા પર ઉતરી ગયા. તેમણે ટ્રેનની આગળ હાથ ઊંચા કરીને ઉભા રહ્યા. ડ્રાઈવરે ગભરાઈને બ્રેક મારી. આખી ટ્રેન ‘ચીં…ચર્ક્ક’ અવાજ કરીને થંભી ગઈ.
ટ્રેનના મુસાફરો ગુસ્સે થયા, “શું છે આ? કેમ ટ્રેન રોકી?” પણ કુલીઓ કોઈની સાંભળતા ન હતા. તેઓ ઢોલક વગાડવા લાગ્યા, સીટીઓ મારવા લાગ્યા અને “કાનાભાઈ કલેક્ટર બન્યા! અમારા કાનાભાઈ કલેક્ટર બન્યા!” ના નારા લગાવવા લાગ્યા. આજુબાજુના ફેરિયાઓ અને ચાવાળાઓ પણ તેમની સાથે જોડાઈ ગયા. આખા પ્લેટફોર્મ પર એક અનોખી, ભાવનાત્મક ઉજવણી છવાઈ ગઈ. પોલીસે આવીને તેમને હટાવવાનો પ્રયાસ કર્યો, પણ કુલીઓ પોતાની ધૂનમાં હતા. તેમના માટે આ માત્ર કાનાનો વિજય ન હતો, આ તેમના પોતાના સંઘર્ષનો, તેમની આશાનો અને તેમની માનવતાનો વિજય હતો.
થોડા સમય પછી, કલેક્ટર તરીકે કાનાનો તે જ શહેરમાં બદલીનો ઓર્ડર આવ્યો. તે પોતાના પહેલા જ દિવસે તે જ રેલવે પ્લેટફોર્મ પર પહોંચ્યો. યુનિફોર્મમાં સજ્જ કાનો, જેને જોઈને કોઈ પણ ઓળખી ન શકે, ધીમે પગલે પ્લેટફોર્મ પર ચાલ્યો. ત્યાં જ તેણે જોયું કે રામુકાકા અને બીજા કુલીઓ થાકીને એક ખૂણામાં બેઠા હતા. તેમની આંખોમાં ક્યાંક જૂની યાદો અને કાનાની પ્રતીક્ષા દેખાતી હતી.
કાનાએ ધીમેથી રામુકાકાના ખભા પર હાથ મૂક્યો. “રામુકાકા!” રામુકાકાએ ચમકીને ઉપર જોયું. તેમની આંખોમાં પહેલા તો અજાણ્યો ભય છવાયો, પણ પછી ધીમે ધીમે કાનાનો પરિચિત ચહેરો ઉપસી આવ્યો. “કા… કાના?” રામુકાકાનો અવાજ કાંપી ગયો. કાનાએ હસીને માથું હલાવ્યું. એક જ ક્ષણમાં આખા પ્લેટફોર્મ પર ખુશીની લહેર ફરી વળી. બધા કુલીઓ દોડી આવ્યા અને કાનાને ભેટી પડ્યા. આજે તેમના અધિકારીએ નહીં, પણ તેમના પોતાના ભાઈએ, તેમના પોતાના સપૂતે તેમને ગળે લગાવ્યા હતા.
કાનાએ બધાને કહ્યું, “હું આજે જે કંઈ પણ છું, તે તમારા આશીર્વાદ અને તમારા પ્રેમ વગર શક્ય નહોતું. આ પ્લેટફોર્મ મારી પાઠશાળા છે, અને તમે બધા મારા ગુરુ છો.” તેની આંખોમાં ઝળઝળિયાં હતાં. તે દિવસે, રેલવે પ્લેટફોર્મ પર કોઈ ટ્રેન રોકાઈ ન હતી, પણ સમય જાણે થંભી ગયો હતો. સપના જોવાની, મહેનત કરવાની અને માનવતા જાળવી રાખવાની એક અદ્ભુત કથા ત્યાં જીવંત બની હતી. એક પાણીવાળો યુવાન કલેક્ટર બન્યો હતો, અને તેના પોતાના કુલીઓએ પાટા રોકીને તેની ઉજવણી કરી હતી. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!