વર્ષો વીતતા ગયા. રોશનની મહેનત રંગ લાવી. એણે ધીમે ધીમે પોતાની કારકિર્દીમાં પ્રગતિ કરી. નાની હોટેલમાંથી મોટા રેસ્ટોરન્ટ સુધી, અને પછી પોતાનું એક નાનકડું રેસ્ટોરન્ટ શરૂ કર્યું. એની બહેન ડોક્ટર બની અને એના પિતા પણ સ્વસ્થ થયા. પણ આ બધાની પાછળ રોશનનો અદ્રશ્ય ત્યાગ હતો. એણે ક્યારેય કોઈને, તેના પરિવારના સભ્યોને પણ નહીં, જણાવ્યું કે તેણે પોતાના કયા સપના દફનાવી દીધા હતા. એના પરિવારને લાગતું કે રસોઈ તો એનો શોખ હતો અને એમાં જ એને સફળતા મળી, પણ કોઈને ખબર નહોતી કે એણે પોતાના સાચા શોખ અને મહત્વાકાંક્ષાઓને પરિવારની જરૂરિયાતો માટે કેવી રીતે બાજુ પર મૂકી દીધી હતી.
એ હંમેશા એવા ભોજન બનાવતો જે એના પિતાને ભાવે, એની માતાને ગમે અને બહેનને પોષણ આપે. એની રસોઈમાં એક અનોખો પ્રેમ ભળતો. એના પિતા જ્યારે પણ એના બનાવેલા દાળ-ભાત ખાતા ત્યારે એના ચહેરા પર જે સંતોષ દેખાતો, એ જ રોશન માટે સૌથી મોટી સિદ્ધિ હતી. પ્રખ્યાત શેફ બન્યા પછી પણ, એના રસોડામાં, એનું હૃદય હંમેશા એ જ ‘પિતાનો મૂક રસોઇયો’ બની રહેતું. એને દુનિયાના શ્રેષ્ઠ શેફનો એવોર્ડ મળ્યો ત્યારે પણ એના મનમાં પહેલો વિચાર એ જ આવ્યો કે, “જો પિતા આજે આ જોઈ શકતા હોત, તો કેટલા ખુશ થાત!”
આજે રોશનની દુનિયાભરમાં ખ્યાતિ હતી. લોકો એના રેસ્ટોરન્ટમાં ટેબલ બુક કરવા માટે રાહ જોતા. પણ રોશનના મનમાં હજુ પણ એ જ સાદગી હતી. એને જ્યારે પણ એકાંત મળતું ત્યારે એ પોતાના નાના રસોડામાં જતો, જ્યાં એણે પોતાના પ્રથમ રસોઈના સપના જોયા હતા, અને ત્યાં બેસીને એ મૌનપણે પોતાના ત્યાગને યાદ કરતો. એ ત્યાગ જેણે એને ખરા અર્થમાં માણસ બનાવ્યો હતો, અને એક એવો શેફ બનાવ્યો હતો જે માત્ર વાનગીઓ જ નહીં, પણ સંબંધો અને લાગણીઓને પણ પાકવી જાણતો હતો. એની વાર્તા એક ઉદાહરણ છે કે કેવી રીતે નિસ્વાર્થ પ્રેમ અને મૌન બલિદાન ક્યારેક સૌથી મોટી સિદ્ધિઓ તરફ દોરી જાય છે, ભલેને એ દુનિયાની નજરમાં અજાણી રહે.
જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.