પતિએ આંધળા હોવાનો ઢોંગ કેમ કર્યો? પતિ પત્નીની આ સ્ટોરી વાંચીને તમે પણ...
હેમનગર નામે એક નાનકડું પણ સમૃદ્ધ ગામ હતું. આ ગામમાં વિરાજ અને આરાધનાનો સોનાનો સંસાર મહેકતો હતો. વિરાજ ધંધામાં સારો હતો, પણ તેની આંખોમાં આરાધના માટે જે પ્રેમ હતો તે અમૂલ્ય હતો. આરાધના સ્વરૂપની રાણી હતી, એટલી સુંદર કે આખા ગામમાં તેની ચર્ચા થતી.
વિરાજ આરાધનાના રૂપ પર એટલો મોહિત હતો કે તે દિવસમાં દસ વાર તેની સુંદરતાના વખાણ કરતો. “આરાધના, તું મારા જીવનમાં આવેલી ઈશ્વરની સૌથી અણમોલ ભેટ છે. તારા જેવી સુંદરતા આ ધરતી પર બીજી ક્યાંય નહીં મળે,” તે વારંવાર કહેતો. આરાધનાને આ સાંભળીને ગર્વ થતો, પણ સાથે એક સૂક્ષ્મ ડર પણ હતો.
તે હંમેશા વિચારતી: જો આ રૂપ એક દિવસ ઢળી જશે, તો શું વિરાજનો પ્રેમ પણ તેની સાથે ઢળી જશે? શું તે માત્ર મારા દેખાવને જ પ્રેમ કરે છે? આ શંકાનું બીજ તેના મનમાં ઊંડે રોપાયેલું હતું.
લગ્નના થોડા જ મહિનાઓ પછી, વિધિએ તેમની પરીક્ષા લેવાનું નક્કી કર્યું. એક સવારે આરાધનાએ તેના ચહેરા પર વિચિત્ર લાલ ચકામા જોયા. શરૂઆતમાં ડોક્ટરોએ તેને સામાન્ય એલર્જી ગણી, પણ સમય જતાં ખબર પડી કે તે ત્વચાનો એક ગંભીર અને અસાધ્ય રોગ છે.
ધીમે ધીમે આ રોગે આરાધનાની સુંદરતા પર ગ્રહણ લગાવવાનું શરૂ કર્યું. તે અરીસામાં પોતાને જોઈને રડી પડતી. તે જાતને નફરત કરવા લાગી. તેને સૌથી મોટો ડર વિરાજનો હતો. તેને થતું કે જો વિરાજ તેને આ કદરૂપા સ્વરૂપમાં જોશે, તો તેનો પ્રેમ નફરતમાં બદલાઈ જશે અને તે જીવતે જીવ મરી જશે.
એક દિવસ વિરાજને ધંધાના કામ અર્થે દૂરના શહેર સુરત જવાનું થયું. આરાધનાના મનમાં ચિંતા હતી, પણ વિરાજે તેને વચન આપ્યું કે તે જલ્દી પાછો આવશે. તે રવાના થયો, પણ ભાગ્યના મનમાં કઈંક બીજું જ લખાયેલું હતું.
સુરતથી પાછા ફરતી વખતે વિરાજની ગાડીનો એક ગંભીર અકસ્માત થયો. આ અકસ્માતમાં તેને માથામાં ગંભીર ઈજાઓ થઈ, અને તેની બંને આંખોની રોશની જતી રહી. વિરાજ આંધળો બનીને ઘરે પાછો ફર્યો.
વિરાજનું અંધત્વ આરાધના માટે એક ભયંકર આઘાત હતું, પણ સાથે જ તેના મનના ઊંડા ખૂણે એક વિચિત્ર શાંતિ પણ હતી. હવે વિરાજ તેને જોઈ શકશે નહીં. હવે તેના ઘટી રહેલા રૂપથી તેને કોઈ ફરક પડશે નહીં.
તેમની દૈનિક જિંદગી ચાલુ રહી. આરાધનાએ પોતાની બધી શક્તિ વિરાજની સેવામાં લગાવી દીધી. તે તેની આંખો બની ગઈ. બજારનું કામ હોય કે ઘરમાં ફરવાનું, તે દરેક ક્ષણે વિરાજનો સહારો બની રહી. વિરાજ પણ તેને પહેલાની જેમ જ પ્રેમ કરતો હતો.
સમય પસાર થતો ગયો. આરાધનાના ચહેરા પરનો રોગ હવે ચરમસીમા પર પહોંચી ગયો હતો. તેની ત્વચા ખરાબ રીતે ક્ષતિગ્રસ્ત થઈ ગઈ હતી. તે સંપૂર્ણપણે કદરૂપી બની ગઈ હતી. પણ વિરાજને આનો કોઈ ખ્યાલ નહોતો, કારણ કે તે અંધ હતો.
આરાધના હવે સંપૂર્ણ નિશ્ચિંત હતી. વિરાજનો પ્રેમ તેના રૂપ પર આધારિત નહોતો. તે માનતી હતી કે વિરાજનો પ્રેમ એટલો શુદ્ધ છે કે તેને દેખાવની જરૂર નથી. વિરાજ તેને એ જ ઉત્સાહથી 'મારી રૂપની રાણી' કહીને બોલાવતો, જેમ તે લગ્નના પહેલા દિવસે બોલાવતો હતો.
વર્ષો વીતી ગયા. આરાધનાની બીમારી અંતે તેના માટે જીવલેણ નીવડી. એક સવારે તે વિરાજનો સાથ છોડીને હંમેશ માટે ચાલી ગઈ. વિરાજ ભાંગી પડ્યો. જે આરાધના છેલ્લા દસ વર્ષથી તેની આંખો હતી, તે હવે નહોતી.
તેણે પત્નીની અંતિમવિધિ પૂરી કરી. વિરાજને હવે હેમનગરમાં રહેવું નહોતું. તે આ શહેર છોડીને ક્યાંક દૂર જઈને પોતાનું જીવન એકાંતમાં જીવવા માંગતો હતો.
જ્યારે તે શહેરની સીમ છોડી રહ્યો હતો, ત્યારે ગામનો એક પરિચિત વ્યક્તિ, જેનું નામ મહેશ હતું, તેને મળવા આવ્યો. મહેશે વિરાજને ખભે હાથ મૂકીને રોક્યો.
“વિરાજભાઈ, તમે એકલા ક્યાં જઈ રહ્યા છો? તમારી પત્ની તો વર્ષોથી તમારી લાકડી હતી, તમારો સહારો હતી. હવે તમે એકલા આટલો લાંબો રસ્તો કેવી રીતે કાપશો? હું તમને મદદ કરું?” મહેશે ચિંતા વ્યક્ત કરી.
વિરાજે એક ક્ષણ મહેશ સામે જોયું, અને પછી એક લાંબો શ્વાસ લીધો. તેના ચહેરા પર એક અદ્ભુત શાંતિ હતી, જે શોકથી પર હતી.
વિરાજે ધીમા પણ સ્પષ્ટ અવાજે કહ્યું, “મહેશ, તારો આભાર. પણ હવે મને કોઈના સહારાની જરૂર નથી.”
મહેશ મૂંઝવણમાં પડ્યો. “પણ વિરાજભાઈ, તમે તો જોઈ શકતા નથી.”
વિરાજે હળવું સ્મિત કર્યું. “મિત્ર! હું જોઈ શકું છું. હું ક્યારેય આંધળો નહોતો.”
મહેશની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ. “શું? તો પછી આટલા વર્ષો સુધી તમે...?”
વિરાજે શાંતિથી જવાબ આપ્યો: “હા, મેં આંધળા હોવાનો ઢોંગ કર્યો હતો. જ્યારે આરાધનાને બીમારી થઈ અને તેનું રૂપ ઘટવા લાગ્યું, ત્યારે તેને એ ડર હતો કે હું તેને નફરત કરવા લાગીશ. તે માનસિક પીડા તેના શારીરિક રોગ કરતાં પણ વધુ જીવલેણ હતી.”
“હું સહન કરી શકું તેમ નહોતો કે મારી પત્ની માત્ર દેખાવના કારણે દુઃખી થાય. જો હું તેને કદરૂપી જોઈ શકું છું, એવું તે જાણત, તો તે તૂટી જાત. એટલે મેં નક્કી કર્યું કે હું 'આંધળો' રહીશ, જેથી તેને ક્યારેય ન લાગે કે તેના રૂપમાં આવેલા પરિવર્તનને હું જોઈ શકું છું.”
વિરાજ આગળ વધ્યો, “તે એક અદ્ભુત પત્ની હતી, મહેશ. મેં માત્ર એટલું જ ઈચ્છ્યું કે તે ખુશ રહે, અને અમારા સંબંધોમાં ક્યારેય દેખાવનો પડછાયો ન પડે. મારા માટે તેનો પ્રેમ જ સર્વસ્વ હતો.”
મહેશ શબ્દો વિના વિરાજને જોતો જ રહ્યો. વિરાજે લાકડી વિના જ દ્રઢ પગલે આગળ ચાલવાનું શરૂ કર્યું. તેણે ખરેખર આંખો ગુમાવી નહોતી, પણ તેણે તેના પ્રેમની ખાતર વર્ષોથી દુનિયાને નજરઅંદાજ કરી હતી. સાચો પ્રેમ માત્ર હૃદયથી જ અનુભવાય છે, આંખોથી નહીં, આ વાતની સાબિતી હેમનગરના આ 'આંધળા' પ્રેમીએ આપી.
