મંજરીબેને પહેલા તો વાત ટાળવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ કવિતાની જિજ્ઞાસા સામે તેમણે હાર માનવી પડી. તેમણે બધી હકીકત જણાવી દીધી. કવિતાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. જે સાસુને તે માત્ર એક પરંપરાગત સ્ત્રી સમજતી હતી, તેમણે પોતાના જીવનની મૂડી તેના માટે હોમી દીધી હતી. તે રડતી રડતી ઘરે આવી. તે શાંતિબાના પગમાં પડી ગઈ. બા, તમે આટલું મોટું બલિદાન કેમ આપ્યું? તમારા લગ્નના ઘરેણાં તે કાંઈ વેચી દેવાતા હશે?
શાંતિબાએ કવિતાને ઉભી કરી અને તેની આંખો લૂછી. બેટા, ઘરેણાં તો વહેલા મોડા ફરી બની જશે, પણ આ ઉંમર અને તારો આ ઉત્સાહ પાછો નહીં આવે. મેં મારું જીવન ઘરની ચાર દીવાલોમાં વિતાવ્યું છે, પણ હું નહોતી ઈચ્છતી કે તારા સપના પણ આ દીવાલોમાં કેદ થઈ જાય. તું સફળ થઈ એ જ મારા માટે સૌથી મોટી કમાણી છે. અને જો, તું અત્યારે આત્મનિર્ભર છે. તને એવો અહેસાસ નથી કે તારા સાસરી પક્ષે તારા પર કોઈ ઉપકાર કર્યો છે. તારી આ સ્વતંત્રતા જ મારું વળતર છે.
આ બધી વાત સમીર પણ દરવાજે ઉભો રહીને સાંભળી રહ્યો હતો. તેની આંખો ખુલી ગઈ હતી. તેને સમજાયું કે બિઝનેસમાં જોખમ કરતાં પણ મોટું જોખમ સંબંધોમાં ઉદાસીનતા રાખવી તે છે. તે અંદર આવ્યો અને કવિતાનો હાથ પકડીને કહ્યું કે મને માફ કરી દેજે. હું તારી ક્ષમતાને ઓળખી ન શક્યો. પણ બા, તમે તો કમાલ કરી દીધી. સમીરે તે જ દિવસે નક્કી કર્યું કે તે કવિતાના બિઝનેસમાં તેને મદદ કરશે અને શાંતિબાના ઘરેણાં વહેલી તકે પાછા લાવશે.
વર્ષો વીતી ગયા, “અસ્તિત્વ” હવે એક મોટું ફેશન હાઉસ બની ગયું હતું. કવિતાએ ઘણું નામ અને નાણાં કમાયા. પણ આજે પણ તેના બુટિકના ટેબલ પર એક નાની મખમલની પોટલી પડી રહેતી હતી. એ પોટલી ખાલી હતી, પણ તે કવિતાને હંમેશા યાદ અપાવતી હતી કે તેની સફળતાનો પાયો તેના સાસુના મૌન સમર્થન અને ત્યાગ પર રચાયેલો છે. શાંતિબાએ સાબિત કરી દીધું હતું કે સ્ત્રી જ સ્ત્રીની સૌથી મોટી તાકાત બની શકે છે. આ સ્ટોરી તમે Just Gujju Things પર વાંચી રહ્યા છો.
આજે પણ જ્યારે કોઈ નવી વહુ પોતાના સપના લઈને “અસ્તિત્વ” માં આવે છે, ત્યારે કવિતા તેને તે જ પ્રેમથી આવકારે છે જે પ્રેમ તેને શાંતિબા પાસેથી મળ્યો હતો. સમાજમાં સાસુવહુના સંબંધો વિશે ઘણી વાતો થતી હોય છે, પણ શાંતિબા અને કવિતાની આ વાર્તા એ વાતની સાક્ષી હતી કે જો એકબીજા પ્રત્યે આદર અને સમજણ હોય, તો પરિવારનું કોઈપણ સપનું અશક્ય નથી. શાંતિબા હવે ગળામાં નવી સોનાની કંઠી પહેરે છે, જે કવિતાએ પોતાના પ્રથમ નફામાંથી તેમને ભેટ આપી હતી. પણ શાંતિબા માટે તે સોના કરતાં પણ કવિતાના ચહેરા પરનું સ્મિત અને તેનો આત્મવિશ્વાસ વધુ કિંમતી હતો.
બહાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો અને ઘરમાં ગરમાગરમ ચાની ચુસ્કીઓ સાથે ત્રણેય જણા બેસીને ભવિષ્યના પ્લાનિંગ કરી રહ્યા હતા. સમીર હવે કવિતાનો સૌથી મોટો સપોર્ટર બની ગયો હતો. તેણે કવિતાને કહ્યું કે તારે હવે દિલ્હીમાં નવું આઉટલેટ ખોલવું જોઈએ. કવિતાએ શાંતિબા સામે જોયું અને પૂછ્યું કે બા, તમારો શું વિચાર છે? શાંતિબાએ હસીને કહ્યું કે બેટા, તું હવે ઉડવા માટે તૈયાર છે, મારે તો બસ તારી પાંખોમાં વિશ્વાસ ભરવાનો હતો. આ મૌન ભાગીદારીએ એક આખા પરિવારની દિશા બદલી નાખી હતી. જે ઘર માત્ર ઈંટોનું બનેલું હતું, તે હવે સપનાઓ અને આત્મીયતાથી મહેકી ઉઠ્યું હતું. કવિતાને લાગ્યું કે જીવનમાં સફળતા ત્યારે જ મળે છે જ્યારે પાછળ ઉભેલું કોઈ અંગત પાત્ર તમારા પર અટલ વિશ્વાસ રાખે, ભલે તે વિશ્વાસ મૌન કેમ ન હોય.
આ સ્ટોરી Just Gujju Things ની માલિકીની છે, કોપી કરવી નહીં અન્યથા કોપીરાઈટ સ્ટ્રાઈક થઈ શકે છે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો, તેમજ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.