"પત્ની આપે છે એનાથી થોડું ઓછું આપજો..." - ભાઈના આ એક વાક્યથી કેમ મચી ગયો હંગામો?

રમેશભાઈના જમણા હાથમાં ઇસ્ત્રીનું વજન ખાસ્સું ભારે હતું. તે જૂની, જાડી અને ભારે સ્ટીલની ઇસ્ત્રી હતી. ભીના સુતરાઉ કાપડ પર ગરમ ઇસ્ત્રી ફરતી ત્યારે એક ખાસ પ્રકારની વરાળ નીકળતી હતી. તે વરાળમાંથી ગરમ અને સ્વચ્છ કાપડની સુગંધ આવતી હતી. રમેશભાઈને આ સુગંધ ખૂબ ગમતી હતી. સવારનો સમય હતો. ખુલ્લી બારીમાંથી આવતો તડકો સીધો તેમના લાકડાના ટેબલ પર પડતો હતો. તેમણે શર્ટની બાંયને કાળજીપૂર્વક સીધી કરી. બટન પાસે ઇસ્ત્રી ફેરવતી વખતે તેઓ ખૂબ ધ્યાન રાખતા હતા. રમેશભાઈ સ્વભાવે ખૂબ શાંત અને ધીરજવાળા માણસ હતા. બેંકમાંથી નિવૃત્ત થયા પછી ઘરમાં પત્ની સુધાને ઘરકામમાં મદદ કરવી તે તેમનો રોજનો ક્રમ બની ગયો હતો. આ કામમાં તેમને કોઈ નાનપ કે શરમ લાગતી ન હતી.

રસોડામાંથી સુધાના કામ કરવાનો અવાજ આવતો હતો. શાક કાપવાનો અવાજ, વાસણનો અવાજ અને વઘારની સુગંધ આખા ઘરમાં ફેલાઈ રહી હતી. રમેશભાઈ અને સુધાનું જીવન એકદમ સાદું અને સરળ હતું. બંને એકબીજાની જરૂરિયાતો સમજતા હતા. ઘરમાં કોઈ મોટો અવાજ થતો ન હતો. બધું જ એકદમ શાંતિથી ચાલતું હતું. રમેશભાઈએ એક શર્ટ પૂરો કર્યો અને તેને વાળીને ખુરશી પર મૂક્યો. તેમણે બીજો શર્ટ લીધો અને તેના પર પાણીના છાંટા નાખ્યા.

તેમના ઘરની બરાબર બાજુમાં કમળાબેનનું ઘર હતું. બંને ઘરની વચ્ચે માત્ર એક નાની ઈંટોની દીવાલ હતી. દીવાલ એટલી નીચી હતી કે બંને બાજુના લોકો આસાનીથી એકબીજાને જોઈ શકતા અને વાતો કરી શકતા હતા. કમળાબેન રોજ સવારે પોતાના આંગણામાં સાવરણીથી કચરો વાળતા હતા. આજે પણ તેઓ પોતાનું કામ કરી રહ્યા હતા. જમીન પર સાવરણી ઘસાવાનો અવાજ આવતો હતો. કમળાબેન સ્વભાવે સારા હતા, પણ ક્યારેક તેઓ વાતોને બહુ જલ્દી ખોટી રીતે સમજી લેતા હતા. કચરો વાળતા વાળતા કમળાબેનની નજર રમેશભાઈની ખુલ્લી બારી તરફ ગઈ.

રમેશભાઈ પૂરા ધ્યાનથી ઇસ્ત્રી કરી રહ્યા હતા. તેમના કપાળ પર પરસેવાનું એક ટીપું હતું. કમળાબેન દીવાલ પાસે આવ્યા અને હસીને બોલ્યા.

"રમેશભાઈ, તમે તો બહુ સરસ ઇસ્ત્રી કરો છો. ધોબી કરતા પણ વધારે સારી."

રમેશભાઈએ પોતાનું કામ અટકાવ્યું. તેમણે ઇસ્ત્રીને ટેબલની એક બાજુ પર ઊભી મૂકી. તેમણે પોતાના જાડા ચશ્મા આંગળીથી સરખા કર્યા અને નમ્રતાથી હસ્યા.

"આભાર કમળાબેન. આ તો હવે રોજની આદત પડી ગઈ છે. નવરાશના સમયમાં આ કામ કરવાથી સમય પણ પસાર થઈ જાય છે અને ઘરનું કામ પણ હળવું થઈ જાય છે."

કમળાબેને મજાકના સૂરમાં કહ્યું, "જો તમને આટલી સરસ ઇસ્ત્રી કરતા આવડતું હોય, તો તો એક દિવસ અમારા ઘરના કપડાં પણ તમને જ આપી દઈશ. અમારા કપડાં પણ ઇસ્ત્રી કરી આપજો."

રમેશભાઈ પણ આ મજાકમાં જોડાયા. તેમણે સાવ સરળતાથી અને કોઈ પણ ખરાબ ઈરાદા વગર જવાબ આપ્યો, "ચોક્કસ કમળાબેન. મોકલી આપજો. મને તો આ કામની આદત છે. હું કરી આપીશ."

કમળાબેને હસતા હસતા પૂછ્યું, "પણ આ કામ મફતમાં તો નહીં કરો ને. બદલામાં શું લેશો?"

રમેશભાઈએ તરત જ સીધો જવાબ આપ્યો, "પત્ની જે આપે છે, તેના કરતા થોડું ઓછું આપી દેજો. મને ચાલશે."

આ વાક્ય પૂરું થતાં જ વાતાવરણ અચાનક બદલાઈ ગયું. કમળાબેનનું હાસ્ય અચાનક ગાયબ થઈ ગયું. તેમના ચહેરા પરનો રંગ ઉડી ગયો. તેમની આંખો મોટી થઈ ગઈ. તેમણે પોતાના હાથમાં પકડેલી સાવરણી જોરથી જમીન પર પછાડી. તેઓ એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર સીધા પોતાના ઘરમાં જતા રહ્યા. લાકડાનો ભારે દરવાજો ખૂબ મોટા અવાજ સાથે બંધ થયો.

રમેશભાઈને કંઈ સમજાયું નહીં. તેઓ થોડી વાર માટે બારીની બહાર ખાલી આંગણા તરફ જોતા રહ્યા. તેમને લાગ્યું કે કદાચ કમળાબેનને ઘરમાં કોઈ કામ યાદ આવી ગયું હશે. તેમણે ફરીથી ઇસ્ત્રી હાથમાં લીધી. ઇસ્ત્રી હવે થોડી ઠંડી થઈ ગઈ હતી. તેમણે પોતાનું કામ પૂરું કર્યું.

દિવસો પસાર થવા લાગ્યા. રમેશભાઈએ નોંધ્યું કે કમળાબેનનો વ્યવહાર સાવ બદલાઈ ગયો હતો. પહેલા તેઓ સવારે મળતા ત્યારે હાથ જોડીને જય શ્રી કૃષ્ણ કહેતા હતા. હવે તેઓ રમેશભાઈને જોતા જ મોઢું ફેરવી લેતા હતા. રમેશભાઈ આંગણામાં પોતાના ગુલાબના છોડને પાણી પીવડાવતા હોય અને કમળાબેન બહાર આવે, તો તેઓ તરત જ પાછા અંદર જતા રહેતા હતા. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો. બંને ઘર વચ્ચેની નીચી દીવાલ હવે જાણે એક મોટો પહાડ બની ગઈ હતી. કમળાબેનની આંખોમાં એક વિચિત્ર ગુસ્સો રહેતો હતો. રમેશભાઈ જ્યારે પણ તેમની સામે જોવાનો પ્રયત્ન કરતા, ત્યારે કમળાબેન પોતાની નજર નીચી કરી લેતા અથવા બીજે જોવા લાગતા.

રમેશભાઈને આ બધું ખૂબ ભારે લાગતું હતું. પડોશીઓ સાથે આવો વ્યવહાર તેમને પસંદ ન હતો. તેઓ શાંતિપ્રિય માણસ હતા. કોઈ તેમનાથી નારાજ રહે તે વાત તેમને અંદરથી ખાતી હતી.

એક રાત્રે જમતી વખતે રમેશભાઈએ સુધાને આ વાત કરી. ડાઇનિંગ ટેબલ પર સ્ટીલની થાળીમાં ચમચીનો અવાજ આવતો હતો. રોટલી ગરમ હતી અને દાળની સુગંધ આવતી હતી. રમેશભાઈએ પાણીનો ગ્લાસ હાથમાં લીધો અને કહ્યું.

"સુધા, મને લાગે છે કે કમળાબેન આજકાલ મારી સાથે બોલતા નથી. મેં કંઈ ખોટું કર્યું હોય તેવું મને યાદ નથી આવતું. પણ તેઓ મારી સામે જોવાનું પણ ટાળે છે." આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

સુધાએ પોતાની થાળીમાંથી નજર ઊંચી કરી. તેણે શાંતિથી કહ્યું, "કદાચ તેમના ઘરમાં કોઈ ચિંતા હશે. અથવા કોઈ બીમારી હશે. તમે વધારે વિચાર ન કરો. સમય જતાં બધું ઠીક થઈ જશે. આપણે ક્યાં કોઈનું ખરાબ કર્યું છે."

રમેશભાઈએ માથું હલાવ્યું, પણ તેમના મનમાંથી આ વાત જતી ન હતી. તેમને ખાતરી હતી કે કમળાબેનની નારાજગીનું કારણ તેઓ પોતે જ છે.

એક રવિવારની સવાર હતી. રમેશભાઈ શાકભાજી લેવા બજારમાં ગયા હતા. બજારમાં ખૂબ ભીડ હતી. લોકોનો અવાજ, શાકભાજીવાળાઓની બૂમો અને રસ્તા પર ચાલતા વાહનોનો ઘોંઘાટ હતો. હવામાં ભીની માટી, તાજા ધાણા અને ફુદીનાની સુગંધ હતી. રમેશભાઈના હાથમાં જાડા કાપડની થેલી હતી. થેલીમાં બટાકા, ડુંગળી અને ફ્લાવર હોવાથી તેનું વજન ઘણું વધી ગયું હતું. થેલીનું કાપડ તેમની આંગળીઓ પર દબાણ કરતું હતું. રમેશભાઈ ધીમે ધીમે આગળ વધી રહ્યા હતા.

અચાનક તેમણે કમળાબેનને જોયા. તેઓ લીંબુ અને મરચાંની લારી પાસે ઊભા હતા. રમેશભાઈએ નક્કી કર્યું કે આજે તો આ મૌન તોડવું જ પડશે. આજે વાત પૂછી જ લેવી છે. તેઓ ધીમા પગલે કમળાબેન પાસે ગયા. કમળાબેને રમેશભાઈને પોતાની તરફ આવતા જોયા. તેમણે તરત જ લીંબુ લારી પર પાછા મૂકી દીધા અને ત્યાંથી જવા માટે પાછા ફર્યા.

રમેશભાઈએ ખૂબ જ નમ્રતાથી આગળ વધીને તેમનો રસ્તો રોક્યો. તેમણે પોતાના અવાજમાં પૂરી મીઠાશ અને આદર રાખ્યા. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

"કમળાબેન, બે મિનિટ મારી વાત સાંભળશો?" રમેશભાઈનો અવાજ એકદમ શાંત હતો.

કમળાબેને ગુસ્સાથી તેમની સામે જોયું. તેમની આંખોમાં નારાજગી સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. "મારે તમારી સાથે કોઈ વાત કરવી નથી રમેશભાઈ. તમે મને જવા દો. મારે મોડું થાય છે."

રમેશભાઈ પોતાના સ્થાનેથી ખસ્યા નહીં. તેમણે બંને હાથ જોડીને કહ્યું, "કમળાબેન, જો મારાથી કોઈ ભૂલ થઈ હોય તો મને માફ કરો. પણ મારો વાંક શું છે તે તો મને કહો. તમે આમ અચાનક મારી સાથે બોલવાનું કેમ બંધ કરી દીધું છે? પડોશી તરીકે આપણે આમ અબોલા રાખીએ તે સારું ન લાગે."

બજારમાં આજુબાજુના લોકો હવે તેમની તરફ જોવા લાગ્યા હતા. કમળાબેનનો ગુસ્સો હવે ધીમે ધીમે કાબુની બહાર જઈ રહ્યો હતો. તેમનો ચહેરો લાલ થઈ ગયો હતો. તેમના શ્વાસ ઝડપી થઈ ગયા હતા. તેઓ હવે મોટેથી બોલવાની તૈયારીમાં હતા. વાતાવરણમાં એક અજબનો તણાવ આવી ગયો હતો. જાણે કંઈક મોટું તૂટવાની તૈયારીમાં હતું. રમેશભાઈની આબરૂ ભરેલા બજારમાં ખરાબ થવાની અણી પર હતી.

કમળાબેને દાંત ભીંસીને ગુસ્સાથી કહ્યું, "તમને શરમ નથી આવતી રમેશભાઈ? તે દિવસે બારી પાસે ઊભા રહીને તમે મને કેવી હલકી વાત કરી હતી. તમે મારી પાસે શું માંગ્યું હતું? એક પડોશી તરીકે અને એક ઉંમરલાયક માણસ તરીકે તમારી પાસેથી મને આવી આશા બિલકુલ ન હતી. તમે મારા વિશે શું વિચારો છો?"

રમેશભાઈ સાવ અવાક થઈ ગયા. તેમના હાથમાંથી શાકભાજીની ભારે થેલી જમીન પર પડતા પડતા રહી ગઈ. તેમને સમજાયું જ નહીં કે કમળાબેન કઈ વાત કરી રહ્યા છે.

"મેં શું માંગ્યું હતું? મેં તમને એવું તે શું કહી દીધું હતું કમળાબેન?" રમેશભાઈએ મૂંઝવણથી પૂછ્યું.

"તમે ભૂલી ગયા? મેં તમને પૂછ્યું હતું કે કપડાં ઇસ્ત્રી કરવાના બદલામાં તમે શું લેશો. અને તમે શું જવાબ આપ્યો હતો? તમે કહ્યું હતું કે પત્ની જે આપે છે, તેના કરતા થોડું ઓછું આપી દેજો. તમે મારી પાસે એવી અપેક્ષા કેવી રીતે રાખી શકો? તમે મારી પાસે આવી હલકી માંગણી કરો તે હું ક્યારેય ચલાવી ન લઉં." કમળાબેને એક જ શ્વાસમાં બધું કહી દીધું.

રમેશભાઈ થોડી સેકન્ડ માટે વિચારમાં પડી ગયા. તેઓ કમળાબેનના ચહેરા તરફ જોતા રહ્યા. પછી અચાનક તેમના મગજમાં બધી વાત સ્પષ્ટ થઈ ગઈ. તેમને સમજાયું કે કમળાબેન તેમના વાક્યનો શું અર્થ કાઢી બેઠા હતા. રમેશભાઈના ચહેરા પર એક સાવ નિર્દોષ અને શુદ્ધ સ્મિત આવી ગયું. તેઓ ધીમેથી હસી પડ્યા. તેમનું હાસ્ય એટલું સાચું અને સરળ હતું કે કમળાબેન પણ થોડા શાંત પડી ગયા. તેમને લાગ્યું કે કંઈક ગરબડ છે.

રમેશભાઈએ પોતાનું હાસ્ય રોકીને કહ્યું, "અરે કમળાબેન, હે ભગવાન. તમે તો મારી વાતને સાવ ઊંધી જ સમજી બેઠા. તમને ખબર છે સુધા મને ખરેખર શું આપે છે?"

કમળાબેન ચૂપ રહ્યા. તેઓ હજુ પણ શંકાની નજરે રમેશભાઈને જોઈ રહ્યા હતા.

રમેશભાઈએ શાંતિથી સમજાવવાનું શરૂ કર્યું. "કમળાબેન, હું અને સુધા ઘરમાં એક રમત રમીએ છીએ. નિવૃત્તિ પછી મને બગીચાનો શોખ લાગ્યો છે. ઘરમાં કપડાં ઇસ્ત્રી કરવાનું કામ મેં જાતે જ ઉપાડી લીધું છે. હું જ્યારે દસ કપડાં ઇસ્ત્રી કરું, ત્યારે સુધા મને એક કાચની બરણીમાં વીસ રૂપિયા નાખવા આપે છે. એ બરણી મારા બગીચાના ખર્ચ માટે છે. હું એ પૈસા ભેગા કરીને બજારમાંથી છોડ માટે નવું ખાતર અને ફૂલોના બિયારણ લાવું છું. તે દિવસે જ્યારે તમે મને પૂછ્યું કે હું તમારા કપડાં ઇસ્ત્રી કરવાના બદલામાં શું લઈશ, ત્યારે મારો કહેવાનો મતલબ એવો હતો કે તમે મને દસ રૂપિયા આપી દેજો. સુધા વીસ રૂપિયા આપે છે, તો તમે થોડા ઓછા એટલે કે દસ રૂપિયા આપજો. આનાથી વધારે મારો કોઈ જ બીજો ઈરાદો ન હતો. તમે તો સાવ ખોટો અર્થ કાઢી લીધો."

આખી વાત સાંભળીને કમળાબેન થીજી ગયા. તેમના પગ નીચેથી જાણે જમીન ખસી ગઈ. બજારનો બધો જ ઘોંઘાટ જાણે ક્યાંય ગાયબ થઈ ગયો હતો. તેમને પોતાની જાત પર ખૂબ શરમ આવવા લાગી. તેમણે કેવો ખોટો અને ગંદો વિચાર કરી લીધો હતો. એક સીધા, સાદા અને પવિત્ર માણસ પર તેમણે કેટલો મોટો શક કર્યો હતો. કમળાબેનને પોતાના કાન અને ગરદન ગરમ થતા અનુભવાયા. શરમના માર્યા તેમની આંખો ઝૂકી ગઈ.

તેમણે ધીમેથી પોતાનું માથું નીચું કરી લીધું. તેમના અવાજમાં હવે પસ્તાવો હતો. "રમેશભાઈ, મને માફ કરી દો. મારા મનમાં બહુ ખરાબ વિચાર આવી ગયો હતો. મેં તમારી સીધી વાતનો સાવ ખોટો અર્થ કાઢ્યો. હું ખરેખર બહુ શરમ અનુભવું છું. મને ખબર ન હતી કે તમે અને સુધાબેન આવી કોઈ રમત રમો છો. મેં નકામો તમારા પર ગુસ્સો કર્યો."

રમેશભાઈએ ખૂબ જ ઉદારતાથી હસીને કહ્યું, "અરે કમળાબેન, એમાં શું મોટી વાત છે. શબ્દોની ગોઠવણ જ ક્યારેક એવી થઈ જાય છે. માણસ કંઈક બીજું કહેવા માંગતો હોય અને સાંભળનાર કંઈક બીજું જ સમજે. તેમાં તમારો કોઈ વાંક નથી. તમે બિલકુલ ચિંતા ન કરો. બધું ભૂલી જાવ. પણ હા, હવે આજથી મારી સાથે બોલવાનું બંધ ન કરતા. પાડોશીઓ વચ્ચે આવા અબોલા સારા ન લાગે. કાલે સવારે હું બગીચામાં હોઉં તો ચોક્કસ જય શ્રી કૃષ્ણ કહેજો."

કમળાબેનના ચહેરા પર હવે એક હળવી મુસ્કાન આવી ગઈ. તેમણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને તેમના મન પર રહેલો મોટો બોજ હળવો થઈ ગયો. હવામાં રહેલો બધો જ તણાવ હવે સાવ ઓગળી ગયો હતો.

રમેશભાઈએ પોતાની ભારે થેલી બીજા હાથમાં લીધી. કમળાબેને પણ લીંબુ ખરીદી લીધા. બંને જણા સાથે મળીને બજારમાંથી બહાર નીકળ્યા અને ઘર તરફ ચાલવા લાગ્યા. રસ્તા પર તેમની વચ્ચે ઘરની અને આસપાસની સામાન્ય વાતો શરૂ થઈ ગઈ. બંને વચ્ચે ફરીથી જૂની શાંતિ અને આદર સ્થપાઈ ગયા હતા. રમેશભાઈને હવે પોતાના હાથમાં રહેલી થેલીનું વજન બિલકુલ લાગતું ન હતું. તેમને લાગતું હતું કે આજનો દિવસ ખૂબ સારો રહ્યો છે. સવારનો તડકો હવે વધારે મીઠો લાગી રહ્યો હતો. આ લખાણ https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીનું છે, કોપી કરવી નહીં અન્યથા કોપીરાઈટ સ્ટ્રાઈક આવી શકે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.