રોહન રત્નપુર પાછો ફર્યો. તેણે જોયું કે તેના ભાઈઓ, વિક્રમ અને સાગર, હવેલીની બહાર રોડ પર બેઠા હતા. તેમના કપડા મેલા હતા, તેમની આંખોમાં નિરાશા અને ખાલીપો હતો.
જે ભાઈઓએ તેને એક સમયે ધમકી આપી હતી, આજે તેઓ ભીખ માગી રહ્યા હતા. રોહનનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું. બદલો લેવાની ભાવનાને બદલે તેને તેમના પ્રત્યે દયા આવી.
આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
હરાજીનો દિવસ આવ્યો. ગામના ઘણા લોકો ભેગા થયા હતા, હવેલી કોણ ખરીદશે તે જોવા માટે. વિક્રમ અને સાગર પણ ત્યાં હતા, આંખોમાં હતાશા સાથે.
હરાજી શરૂ થઈ. એક પછી એક બોલી લાગી. રોહન છેલ્લી ઘડી સુધી ચૂપ રહ્યો. જ્યારે બોલી તેની અંતિમ ઊંચાઈએ પહોંચી, ત્યારે રોહને પોતાનો હાથ ઊંચો કર્યો.
“પાંચ કરોડ!” તેણે એક જ બોલીમાં કહ્યું, બધાને ચોંકાવી દેતાં.
આખી ભીડ ચૂપ થઈ ગઈ. કોઈને વિશ્વાસ નહોતો થતો કે આટલી મોટી રકમ એક જ ઝાટકે બોલવામાં આવી.
હરાજી કરનારે પૂછ્યું, “પાંચ કરોડ! કોઈ વધુ બોલી?”
જ્યારે કોઈએ જવાબ ન આપ્યો, ત્યારે તેણે હથોડો પછાડ્યો. “વેચાઈ ગઈ! શાંતિનિવાસ હવેલી, પાંચ કરોડમાં…”
રોહન આગળ આવ્યો. તેણે હરાજી કરનારને ચેક આપ્યો. ગામના લોકો તેને ઓળખી ન શક્યા. એક સફરજનની દુકાન ચલાવતા સાધારણ રોહનને કોઈ યાદ નહોતું.
પણ પછી એક વૃદ્ધ વ્યક્તિએ તેને ઓળખ્યો. “આ… આ તો રોહન છે! મહેન્દ્રભાઈનો દીકરો!”
આ વાત વાયુવેગે આખા ગામમાં ફેલાઈ ગઈ. વિક્રમ અને સાગર રોહનને જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. તેમની આંખોમાં શરમ અને અવિશ્વાસ હતો.
જે ભાઈને તેઓએ દસ વર્ષ પહેલાં પ્રેમ માટે હાંકી કાઢ્યો હતો, તે જ ભાઈ આજે તેમની પૂર્વજોની હવેલીનો માલિક બની ગયો હતો.
રોહન પોતાના પિતા મહેન્દ્રભાઈને મળવા ગયો. પિતા પથારીવશ હતા, આંખોમાં ખાલીપો હતો. રોહનને જોઈને તેમની આંખોમાં ચમક આવી.
“રોહન… મારો રોહન?” પિતાએ કમજોર અવાજે કહ્યું.
રોહન પિતાના પગમાં પડી ગયો. “હા પિતાજી, હું તમારો રોહન છું.”
પિતાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. “મને માફ કરી દે, દીકરા. મેં તારી સાથે બહુ અન્યાય કર્યો.”
“નહીં પિતાજી, તમે મને એ રસ્તો બતાવ્યો, જેના પર ચાલીને હું આટલો મજબૂત બની શક્યો. તમારો નિર્ણય મારા માટે વરદાન સાબિત થયો.”
રોહને શાંતિનિવાસ હવેલી ફરીથી જીવંત કરી. તેણે ભાઈઓ વિક્રમ અને સાગરને પણ માફ કર્યા. તેમને કઠોરતાથી રસ્તા પર છોડવાને બદલે, તેણે તેમને સુધરવાની તક આપી.
રોહને તેમને પોતાની કંપનીમાં નાના પદ પર કામ કરવાની ઓફર કરી. “તમે તમારી ભૂલોમાંથી શીખો અને નવું જીવન શરૂ કરો.”
વિક્રમ અને સાગર, જેમણે ક્યારેય મહેનત નહોતી કરી, તેઓએ પહેલીવાર શરમ અને પસ્તાવા સાથે કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. તેમને સમજાયું કે સંપત્તિ વારસામાં મળેલી નથી, પણ મહેનતથી કમાયેલી છે.
રોહન અને પ્રિયાએ ફરીથી શાંતિનિવાસમાં પોતાનું જીવન શરૂ કર્યું. રોહને સાબિત કરી દીધું કે પ્રેમ ક્યારેય નબળાઈ નથી, પણ સૌથી મોટી તાકાત છે. તે હવેલી માત્ર એક ઇમારત નહોતી, પણ પ્રેમ, ક્ષમા અને કઠોર મહેનતની જીતનું પ્રતીક હતી.
રોહનની વાર્તા રત્નપુરના દરેક ઘરમાં કહેવાતી હતી. એ વાર્તા, જેણે બતાવ્યું કે સબંધો અને સન્માન પૈસા કરતાં વધુ કિંમતી હોય છે, અને સાચો પ્રેમ જીવનમાં કોઈ પણ મુશ્કેલીને પાર કરવાની શક્તિ આપે છે.
જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો.