રાત્રે બાળકની સંભાળ રાખવા માટે પતિની મદદ માંગતી પત્ની સાથે સાસરીમાં શું બન્યું...

"પાયલ, ગઈકાલે રાત્રે ફરીથી તેં મને ત્રણ વાગ્યે ઢંઢોળીને જગાડી દીધો! તને ખબર છે ને કે આજે સવારે ઑફિસમાં મારે ક્લાયન્ટ સામે પ્રેઝન્ટેશન આપવાનું છે? બાળકની સંભાળ રાખવી એ માની જવાબદારી છે. તું મને આખી રાત હેરાન કેમ કરે છે?"

સમીરે ડાઇનિંગ ટેબલ પર બેસીને ચાનો કપ હાથમાં લેતાં જ બળાપો કાઢ્યો. તેની આંખોમાં ઉજાગરાની સહેજ લાલાશ હતી અને અવાજમાં પારાવાર ચિડચીડાટ હતો.

પાયલ કંઈ બોલે એ પહેલાં જ, સામે બેઠેલી તેની સાસુ ભગવતીએ ચમચી વાટકીમાં એટલા જોરથી પટકી કે આખા ટેબલ પર સોપો પડી ગયો.

"શરમ નથી આવતી તને પાયલ?" ભગવતીનો અવાજ આખા ઘરમાં ગુંજી ઊઠ્યો. "આખો દિવસ બહાર કાળી મજૂરી કરીને કમાઈ લાવતા વરને તું રાત્રે બાળકના પોતડાં બદલવા જગાડે છે? અમે પણ ત્રણ-ત્રણ દીકરા મોટા કર્યા છે, પણ ક્યારેય અમારા ધણીની ઊંઘ બગાડવાની હિંમત નહોતી કરી! વહુ થઈને વર પાસે રાત્રે બાળકની સેવા કરાવતાં તારી જીભ કેવી રીતે ઊપડે છે? આજકાલની છોકરીઓમાં સહનશક્તિ નામની કોઈ ચીજ જ નથી રહી!"

પાયલ ખુરશીની ધાર પકડીને ઊભી હતી. તેના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. તેની આંખો નીચે કાળા કુંડાળા એટલા ઊંડા હતા કે જાણે તે કોઈ મહિનાઓ જૂની બીમારીમાંથી માંડ ઊભી થઈ હોય. માંડ બે મહિના પહેલાં થયેલી સિઝેરિયન ડિલિવરીના ટાંકા હજુ પણ ક્યારેક ખેંચાતા હતા.

"મમ્મીજી, બાળક માત્ર મારું નથી, સમીરનું પણ છે," પાયલનો અવાજ થાકથી સાવ બેસી ગયો હતો. "છેલ્લા પંદર દિવસથી બાબુને પેટમાં ગેસનો ભયાનક દુખાવો થાય છે. એ આખી રાત રડે છે. હું રાત્રે બારથી સવારે પાંચ વાગ્યા સુધી એને તેડીને આખા ઘરમાં આંટા મારું છું. છેલ્લા એક અઠવાડિયાથી હું રાત્રે સળંગ બે કલાક પણ નથી ઊંઘી શકી. મારું શરીર હવે સાથ નથી આપતું. જો સમીર રાત્રે માત્ર અડધો કલાક બાળકને સંભાળી લે જેથી હું થોડી વાર આંખ મીંચી શકું, તો એમાં કયો મોટો અનર્થ થઈ ગયો?"

"અનર્થ એ થઈ ગયો કે તું તારી ફરજમાંથી છટકી રહી છે!" સમીરે દલીલ કરી. "હું ઑફિસ જાઉં છું, મારે મગજ શાંત રાખવું પડે. તારે ક્યાં નોકરીએ જવાનું છે? તું તો આખો દિવસ ઘરમાં જ હોય છે ને! બાળક બપોરે ઊંઘે ત્યારે તારે પણ ઊંઘી જવાનું!"

પાયલના હોઠ પર એક દર્દભરી સ્મિત આવી ગઈ. "બપોરે ઊંઘી જવાનું? સમીર, સવારે ઊઠતાંની સાથે જ મારે કપડાં ધોવાના, વાસણ સાફ કરવાના, રસોઈ બનાવવાની અને બાળકના કપડાં ગરમ પાણીમાં ઉકાળવાના. દિવસમાં પચાસ વાર એને દૂધ પીવડાવવાનું અને ડાયપર બદલવાના. આ ઘરમાં એક ક્ષણ પણ એવી નથી હોતી જ્યારે મને શાંતિથી બેસવા મળે. શું ઘરકામ અને બાળકની સંભાળ એ કોઈ કામ નથી ગણાતું?"

"આ બધું સ્ત્રીઓનું સહજ કામ છે!" ભગવતીએ કઠોરતાથી કહ્યું. "બહુ લાડ ન લડાવ પોતાની જાતને. અમે પણ આ બધું વેઠીને જ મોટા થયા છીએ. આ ઘરમાં કોઈ મર્દ રાત્રે ઊઠીને બાળકના હિંચકા નહીં નાખે. જો સમીરની ઊંઘ બગડશે તો એની નોકરી જોખમમાં મુકાશે. આજ પછી તું રાત્રે સમીરને જગાડવાની ભૂલ ન કરતી!"

સમીરે પોતાની ઑફિસ બેગ ઉપાડી અને દરવાજો ખોલીને બહાર નીકળી ગયો. તેણે એકવાર પણ પાયલના ફિક્કા પડી ગયેલા ચહેરા સામે ન જોયું.

તે રાત્રે સમીરે પોતાની પત્નીની નજરથી બચવા માટે પોતાનો ઓશિકો અને ચાદર ઉપાડી અને ગેસ્ટ રૂમમાં જઈને સૂઈ ગયો. "મારે શાંતિથી ઊંઘવું છે, સવારે મીટિંગ છે," એટલું કહીને તેણે અંદરથી દરવાજો બંધ કરી દીધો.

પાયલ બેડરૂમમાં પોતાના બે મહિનાના રડતા બાળક સાથે સાવ એકલી પડી ગઈ.

રાત્રિના બે વાગ્યા હતા. બાળક પેટના દુખાવાથી સતત ચીસો પાડી રહ્યું હતું. પાયલ તેને છાતીએ વળગાડીને રૂમમાં આમતેમ આંટા મારી રહી હતી. તેની કમરમાં અસહ્ય કળતર થતી હતી. આંખો ઊંઘથી ઘેરાઈ રહી હતી અને માથું ભમી રહ્યું હતું.

ત્રણ વાગ્યા... સાડા ત્રણ થયા. બાળકના રડવાનો અવાજ બંધ નહોતો થતો.

પાયલ બાળકને લઈને હોલમાં આવી જેથી પંખાના અવાજમાં કદાચ એ શાંત થાય. તે સોફા પાસે પહોંચી ત્યાં જ અચાનક તેના મગજમાં એક જોરદાર ચક્કર આવ્યું. તેની આંખો સામે કાળા ધાબા છવાઈ ગયા. તેના પગમાંથી તાકાત સાવ ગાયબ થઈ ગઈ અને શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું.

પાયલને સમજાયું કે તે બેભાન થઈ રહી છે.

પોતે પડી રહી છે એ ક્ષણે પણ, એક માતાની કુદરતી મમતાએ જોર કર્યું. તેણે પોતાના આખા શરીરને વાળીને સોફાની ગાદી તરફ ઝૂકાવી દીધું જેથી હાથમાં રહેલું બાળક સુરક્ષિત રહે.

અને પછી એક ભયાનક અવાજ થયો.

પાયલનું માથું સેન્ટર ટેબલના લાકડાના ખૂણા સાથે અથડાયું. ટેબલ પર રાખેલો કાચનો ફ્લાવરવાસ જમીન પર પટકાઈને તૂટી ગયો અને પાયલ લોહીલુહાણ હાલતમાં જમીન પર ઢળી પડી. બાળક સોફાની ગાદી પરથી સરકીને નીચે પડતાં પડતાં માંડ બચ્યું અને જોરજોરથી રડવા લાગ્યું.

કાચ તૂટવાનો અવાજ અને બાળકની ચીસો સાંભળીને ગેસ્ટ રૂમમાંથી સમીર અને બાજુના રૂમમાંથી ભગવતી દોડતાં બહાર આવ્યા.

હોલનું દ્રશ્ય જોઈને બંનેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

પાયલ ફર્શ પર બેભાન પડી હતી. તેના કપાળમાંથી લોહીની પાતળી ધાર વહીને સફેદ ટાઇલ્સ પર રેલાઈ રહી હતી. તેનું આખું શરીર બરફ જેવું ઠંડું પડી ગયું હતું.

"પાયલ!" સમીરની ચીસ નીકળી ગઈ. તે દોડીને પાયલ પાસે ઘૂંટણિયે બેસી પડ્યો. તેણે પાયલનું માથું પોતાના ખોળામાં લીધું. "પાયલ, આંખો ખોલ! શું થયું તને?"

પણ પાયલ તરફથી કોઈ હલચલ નહોતી. ભગવતીએ ધ્રૂજતા હાથે સોફા પરથી રડતા બાળકને તેડી લીધું.

તાત્કાલિક સોસાયટીના ડૉક્ટરને બોલાવવામાં આવ્યા. ડૉક્ટરે આવીને પાયલની તપાસ કરી, ટાંકા લીધા અને તેને ગ્લુકોઝનો બાટલો ચડાવ્યો.

ડૉક્ટરનો ચહેરો અત્યંત ગંભીર અને ક્રોધિત હતો. તેમણે સમીર અને ભગવતી સામે જોયું.

"તમે લોકો આ સ્ત્રી સાથે શું કરી રહ્યા છો?" ડૉક્ટરે કડક અવાજે પૂછ્યું. "આ કોઈ સામાન્ય બેભાન થવાનો કેસ નથી. આ એક્સ્ટ્રીમ સ્લીપ ડિપ્રિવેશન અને શારીરિક થાકનો કેસ છે. આનું બ્લડ પ્રેશર એટલું ઘટી ગયું હતું કે હાર્ટ પર લોડ આવી શકતો હતો. શું તમને ખબર નથી કે ડિલિવરી પછી સ્ત્રીના શરીરને રિકવર થવા માટે આરામની કેટલી જરૂર હોય છે?"

સમીર સ્તબ્ધ થઈને ઊભો રહ્યો.

"જો આ પડતી વખતે બાળક એના હાથમાંથી છટકી ગયું હોત અને કાચ પર પડ્યું હોત, તો શું થાત એનો અંદાજ છે તમને?" ડૉક્ટરે સમીર સામે આંગળી ચીંધી. "માતૃત્વનો મતલબ એ નથી કે સ્ત્રીને મશીન સમજીને ચોવીસ કલાક પીસવાની! જો ઘરમાં બાળક આવ્યું છે, તો એની જવાબદારી બંનેની છે. જો તમે તમારા અહંકારમાં આ સ્ત્રીને ઊંઘવા નહીં દો, તો એ પોસ્ટપાર્ટમ ડિપ્રેશનમાં જતી રહેશે. દવાઓ નહીં, એને ઊંઘ અને સાથની જરૂર છે."

ડૉક્ટર ગયા પછી ઘરમાં એક ભયાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો.

સમીર પલંગ પાસે બેઠો. તેણે પાયલના પાટો બાંધેલા કપાળ સામે જોયું. પાયલના ચહેરા પર હજુ પણ થાક અને દર્દની રેખાઓ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.

સમીરના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેને યાદ આવ્યું કે ગઈકાલે સવારે તે કેવી રીતે પાયલ પર બૂમો પાડતો હતો, કેવી રીતે તેણે પોતાની ઊંઘ બચાવવા માટે પાયલને એકલી છોડીને ગેસ્ટ રૂમનો દરવાજો બંધ કરી દીધો હતો. જો આજે પાયલને કંઈક થઈ ગયું હોત, તો એ પોતાના બાળકને શું જવાબ આપત?

ભગવતી પણ ખૂણામાં ઊભી હતી. તેના હાથમાં રડતું બાળક હતું. તેને પહેલીવાર સમજાયું કે 'અમારા જમાનામાં આવું નહોતું થતું' એ માત્ર એક જૂનો, ખોટો અહંકાર હતો જેણે આજે તેના ઘરની વહુને મોતના મુખમાં લાવીને ઊભી રાખી દીધી હતી.

સમીર ઊભો થયો. તેણે ધીમેથી ભગવતીના હાથમાંથી બાળકને પોતાના ખોળામાં લીધું.

"સમીર, તું શું કરે છે? તારે ઑફિસ જવાનું મોડું થશે..." ભગવતીએ ધીમા અવાજે કહ્યું.

"ના બા," સમીરનો અવાજ ગળગળો થઈ ગયો. તેની આંખોમાંથી પશ્ચાત્તાપના આંસુ વહી નીકળ્યા. "આજે મારી કોઈ ઑફિસ નથી. મારો પરિવાર જો સુરક્ષિત નહીં રહે, તો મારી આ નોકરી અને કમાણીનો કોઈ અર્થ નથી. પાયલે એકલા હાથે આટલું મોટું દર્દ સહન કર્યું અને હું પુરુષ હોવાના ઘમંડમાં ઊંઘતો રહ્યો."

સમીરે બાળકને પોતાની છાતી સરસો ચાંપ્યો. તેણે બાળકને ધીમે ધીમે થપથપાવ્યું. અદ્ભુત રીતે, પિતાના ધબકારા સાંભળીને બાળક રડતું બંધ થઈ ગયું અને શાંત થઈને સૂઈ ગયું.

બપોરે જ્યારે પાયલે આંખો ખોલી, ત્યારે તેણે જોયું કે સમીર રૂમમાં બેસીને પોતાના ખોળામાં બાળકને દૂધની બોટલ પીવડાવી રહ્યો હતો. રૂમના પડદા પાડેલા હતા જેથી અજવાળું પાયલની આંખોમાં ન આવે.

પાયલને જાગતી જોઈને સમીરે બાળકને પારણામાં સુવડાવ્યું અને દોડીને પાયલ પાસે આવ્યો. તેણે પાયલનો હાથ પોતાના બંને હાથમાં લઈ લીધો.

"પાયલ..." સમીરના આંસુ પાયલના હાથ પર પડ્યા. "મને માફ કરી દે. હું એટલો સ્વાર્થી થઈ ગયો હતો કે મને તારી પીડા દેખાઈ જ નહીં. આજે મને સમજાયું કે પિતા બનવું એટલે માત્ર ફોટા પડાવવા કે પૈસા કમાવા નથી. આજ પછી રાત હોય કે દિવસ, આ બાળકની અડધી જવાબદારી મારી રહેશે. તું બસ શાંતિથી આરામ કર."

ભગવતી પણ હાથમાં ગરમ સૂપનો બાઉલ લઈને અંદર આવી. તેણે પાયલના માથે વહાલથી હાથ ફેરવ્યો, "હા વહુ, હવે તું કોઈ ચિંતા ન કરતી. ઘરનું કામ હું સંભાળીશ અને બાળકને અમે બંને સાચવીશું. તું પહેલાં સાજી થા."

પાયલની આંખોમાંથી આંસુ સરી પડ્યા, પણ આ વખતે એ આંસુ થાકના નહીં, પણ પોતાના હકની અને સાચા સહજીવનની સ્વીકૃતિના હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.