પત્નીએ છ વર્ષ જૂની નોકરી અચાનક છોડી દેતાં જ પતિના પગ નીચેથી જમીન કેમ સરકી ગઈ...

"શ્રદ્ધા, આ શું છે? તેં તારી છ વર્ષ જૂની નોકરીનું રાજીનામું આપી દીધું અને મને એક શબ્દ પણ ન કહ્યો? હું તારો પતિ છું! તું આટલો મોટો નિર્ણય મારી સાથે ચર્ચા કર્યા વગર કેવી રીતે લઈ શકે?"

ભાવેશના હાથમાં ઑફિસનું ઓફિશિયલ કવર અને રાજીનામાનો સ્વીકૃતિ પત્ર હતો. તેનો અવાજ આશ્ચર્ય અને ગુસ્સાથી ધ્રૂજી રહ્યો હતો. તે હજુ હમણાં જ ઑફિસેથી આવ્યો હતો અને કબાટમાંથી ફાઈલ શોધતી વખતે તેના હાથમાં આ કાગળ આવી ગયો હતો.

કબાટમાં કપડાંની ઘડી કરી રહેલી શ્રદ્ધાએ ધીમેથી પાછળ ફરીને જોયું. તેના ચહેરા પર કોઈ ગભરાટ નહોતો, કોઈ અપરાધભાવ નહોતો. માત્ર એક અતિશય શાંત અને બર્ફીલો ખાલીપો હતો.

"હા, મેં ગયા અઠવાડિયે જ રાજીનામું આપી દીધું છે," શ્રદ્ધાએ અત્યંત સામાન્ય અવાજે કહ્યું. "આજથી મારો નોટિસ પિરિયડ પૂરો થયો."

"આજથી પૂરો થયો?" ભાવેશ સોફા પર ફસડાઈ પડ્યો. તેનું માથું ભમી ગયું. "શ્રદ્ધા, તું છેલ્લા એક મહિનાથી આ બધું સહન કરી રહી હતી અને તેં મને ઘરમાં એકવાર પણ જણાવવાની જરૂર ન સમજી? આપણે રોજ સાથે જમીએ છીએ, સાથે સૂઈએ છીએ. હું જ્યારે પણ તને પૂછતો કે 'ઑફિસમાં કેવું ચાલે છે?', ત્યારે તું હંમેશાં એક જ જવાબ આપતી કે 'બધું બરાબર છે!' શું હું તારા માટે એટલો પારકો થઈ ગયો છું?"

શ્રદ્ધાએ હાથમાં રહેલી સાડી પલંગ પર મૂકી. તે આવીને ભાવેશની સામેની ખુરશી પર બેઠી. તેની આંખો ભાવેશના ચહેરા પર સ્થિર હતી.

"ભાવેશ, મેં તમને કેમ ન કહ્યું એનો જવાબ સાચે જ જાણવો છે તમારે?" શ્રદ્ધાનો અવાજ એટલો ધીમો હતો કે ભાવેશને સાંભળવા માટે આગળ ઝૂકવું પડ્યું. "કારણ કે જો મેં તમને કહ્યું હોત કે ઑફિસમાં મારો નવો બોસ મને માનસિક રીતે હેરાન કરી રહ્યો છે અને મારી ટીમ સામે મારું અપમાન કરે છે, તો તમે મારી વાત પૂરી સાંભળ્યા વગર જ મને સલાહ આપવાનું શરૂ કરી દીધું હોત!"

ભાવેશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. "સલાહ આપવી એ ગુનો છે? હું તારો પતિ છું, શ્રદ્ધા! મારું કામ તારી સમસ્યાનું સમાધાન લાવવાનું છે. તું મને કહેતી તો હું તને સાચો રસ્તો બતાવત!"

"બસ, આ જ તમારી તકલીફ છે ભાવેશ," શ્રદ્ધાના અવાજમાં વર્ષોથી જમા થયેલું દર્દ છલકાઈ આવ્યું. "તમને હંમેશાં રસ્તો બતાવવો હોય છે, તમારે હંમેશાં સમાધાન કરવું હોય છે. પણ તમને ક્યારેય મારી વાત સાંભળવી નથી હોતી!"

ભાવેશ અવાક બનીને શ્રદ્ધા સામે જોઈ રહ્યો. તેને સમજાતું નહોતું કે શ્રદ્ધા શું કહી રહી છે.

"તમને યાદ છે ગયા વર્ષે શું થયું હતું?" શ્રદ્ધાએ જૂની યાદો પરથી ધૂળ ખંખેરી. "જ્યારે મારી માતાની તબિયત અચાનક બગડી હતી અને ડૉક્ટરે સર્જરીની વાત કરી હતી, ત્યારે હું હોસ્પિટલથી રડતી રડતી ઘેર આવી હતી. મારે માત્ર તમારી છાતી પર માથું મૂકીને બે ઘડી રડવું હતું. મારે માત્ર એ સાંભળવું હતું કે 'શ્રદ્ધા, તું ચિંતા ન કર, બધું સારું થઈ જશે, હું તારી સાથે છું.' પણ તમે શું કર્યું હતું?"

ભાવેશના કપાળ પર કરચલીઓ પડી.

"તમે મારો હાથ પકડવાની જગ્યાએ તરત જ લેપટોપ ખોલીને બેસી ગયા હતા," શ્રદ્ધાએ કહ્યું. "તમે મને ભાષણ આપવા લાગ્યા કે 'શ્રદ્ધા, તું સાવ ઈમોશનલ છે. તને ખબર નથી પડતી કે સેકન્ડ ઓપિનિયન લેવો જોઈએ. તું રોજ હોસ્પિટલ દોડે છે એ તારું ખરાબ ટાઈમ મેનેજમેન્ટ છે. રડવાથી કંઈ વળવાનું નથી, પ્રેક્ટિકલ બનતાં શીખ!' ભાવેશ, તે દિવસે મને કોઈ ડૉક્ટર કે મેનેજરની સલાહ નહોતી જોઈતી. મને મારા પતિના ખભાની જરૂર હતી. પણ તમે મને એ સાબિત કરવામાં લાગી ગયા કે હું કેટલી અણસમજુ અને નબળી છું!"

ભાવેશ કંઈ બોલી ન શક્યો. તેને એ દિવસ ઝાંખો ઝાંખો યાદ આવવા લાગ્યો.

"અને એના બે મહિના પછી?" શ્રદ્ધા અટકી નહીં. "જ્યારે મારી ઑફિસમાં મારી સાથે કામ કરતી એક સહકર્મીએ મારી મહેનતનો ક્રેડિટ પોતાના નામે કરી લીધો અને મને અન્યાય થયો, ત્યારે હું આખો દિવસ ઘૂંટાઈને ઘેર આવી હતી. મેં તમને વાત શરૂ કરી ત્યાં જ તમે વચ્ચેથી કાપી નાખી: 'શ્રદ્ધા, તારી જ ભૂલ છે! તું બહુ ભોળી છે, કોર્પોરેટ વર્લ્ડમાં આવી રીતે સીધા થઈને ન જીવાય. તેં મેઈલ કેમ ન કર્યો? તેં પ્રૂફ કેમ ન રાખ્યા? હવે રોવાનો કોઈ મતલબ નથી.' તમે એકવાર પણ મને પૂછ્યું હતું કે 'શ્રદ્ધા, તારા મન પર શું વીતી રહી છે?'"

શ્રદ્ધાની આંખોમાંથી બે ટીપાં સરીને તેના ગાલ પર સુકાઈ ગયા.

"ભાવેશ, જ્યારે એક પત્ની પોતાના પતિ પાસે પોતાનું દર્દ લઈને આવે છે ને, ત્યારે એ કોઈ વકીલ, જજ કે સલાહકાર પાસે નથી આવતી. એ માત્ર એ માણસ પાસે આવે છે જે એને કોઈ પણ શરત વગર, કોઈ પણ મૂલ્યાંકન કર્યા વગર સ્વીકારે. જે માત્ર એટલું કહે કે 'હું તારી તકલીફ સમજી શકું છું.' પણ તમારી સાથે તો દર વખતે એવું બનતું કે હું મારી પીડા લઈને આવતી, અને તમે મને મારી જ ભૂલો ગણાવીને પાછી મોકલી દેતા. મને લાગવા માંડ્યું કે મારી લાગણીઓ તમારા માટે માત્ર એક 'સોલ્વ કરવા જેવો પ્રોજેક્ટ' છે. એટલે ધીમે ધીમે મેં મારું દિલ ખોલવાનું જ બંધ કરી દીધું."

રૂમમાં એક ભયાનક, ગૂંગળાવનારી શાંતિ છવાઈ ગઈ.

ભાવેશના કાનમાં શ્રદ્ધાનો એક-એક શબ્દ હથોડાની જેમ વાગી રહ્યો હતો. તેણે છેલ્લા એક વર્ષના પોતાના લગ્નજીવન તરફ નજર દોડાવી.

તેને અચાનક સમજાયું કે છેલ્લા કેટલાય મહિનાઓથી ઘરમાં કોઈ મોટો ઝઘડો નહોતો થયો, પણ એ શાંતિ કોઈ સુખની નહોતી, એ તો સંબંધના મોત પછીનો સન્નાટો હતો! શ્રદ્ધા ક્યારેય ફરિયાદ નહોતી કરતી, ક્યારેય પોતાની મુશ્કેલીઓ નહોતી કહેતી. તે માત્ર જમવાનું પીરસતી, ઘર સાચવતી અને પૂછવામાં આવે ત્યારે 'બધું બરાબર છે' કહીને વાત પૂરી કરી દેતી.

ભાવેશ જેને 'સમજુ અને પરિપક્વ પત્ની' માનતો હતો, તે વાસ્તવમાં એક એવી સ્ત્રી હતી જેણે પોતાના જ પતિ સામે અપેક્ષાઓ રાખવાનું સાવ છોડી દીધું હતું!

ભાવેશ ઊભો થયો. તેના પગ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. તે બાલ્કનીમાં જઈને ઊભો રહ્યો. બહાર અંધારું છવાઈ ગયું હતું.

તેને પોતાની જાત પર અત્યંત ઘૃણા થવા લાગી. તે હંમેશાં પોતાની જાતને એક 'પરફેક્ટ અને પ્રોબ્લેમ સોલ્વર' પતિ માનતો હતો. ઑફિસમાં કે મિત્રોમાં બધા તેની તાર્કિક બુદ્ધિના વખાણ કરતા હતા. પણ એ જ બુદ્ધિના ઘમંડમાં તેણે પોતાના જ ઘરની સૌથી નાજુક અને પવિત્ર લાગણીને કચડી નાખી હતી. તેણે ક્યારેય સમજવાનો પ્રયત્ન જ નહોતો કર્યો કે કાન ખોલીને સાંભળવું એ પણ પ્રેમનો જ એક મોટો પ્રકાર છે.

તે રાત્રે ડાઇનિંગ ટેબલ પર જમતી વખતે ભાવેશે જોયું કે શ્રદ્ધા શાંતિથી રોટલી ખાઈ રહી હતી. તેના ચહેરા પર રાજીનામું આપ્યા પછીની કોઈ બેચેની નહોતી, માત્ર એકલા હાથે બધું સહન કરી લેવાની આદત હતી.

જમી લીધા પછી શ્રદ્ધા રસોડામાં વાસણ ગોઠવવા ગઈ.

ભાવેશ ધીમા પગલે રસોડામાં ગયો. તેણે શ્રદ્ધાના હાથમાંથી વાસણ લઈ લીધું અને પ્લેટફોર્મ પર મૂકી દીધું.

શ્રદ્ધાએ આશ્ચર્યથી તેની સામે જોયું.

ભાવેશે બંને હાથ લંબાવીને શ્રદ્ધાના બંને હાથ પકડી લીધા. ભાવેશની આંખોમાં પાણી ભરેલું હતું.

"શ્રદ્ધા..." ભાવેશનો અવાજ ગળામાં જ અટકાતો હતો. "આજે તેં જે કહ્યું એ પછી મારી પાસે પોતાનો બચાવ કરવા માટે એક પણ દલીલ નથી બચી. હું મારો તર્ક, મારું જ્ઞાન અને મારી બધી સલાહો તારી સામે હારી ગયો છું."

શ્રદ્ધા કંઈ ન બોલી, પણ તેની નજરમાં એક અજાણી ભીનાશ આવી ગઈ.

"હું એટલો અહંકારી થઈ ગયો હતો કે મને લાગતું હતું કે દુનિયાની દરેક સમસ્યાનો ઉકેલ મારી પાસે છે," ભાવેશે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું. "હું ભૂલી ગયો હતો કે તું મારી ઑફિસની કોઈ ફાઈલ નથી જેને મારે સુધારવાની હોય. તું મારી અર્ધાંગિની છે જેને મારે સાંભળવાની હતી, સમજવાની હતી અને માત્ર વહાલ આપવાનું હતું. મેં તને સમાધાન આપવાના ચક્કરમાં સાવ એકલી પાડી દીધી."

ભાવેશે શ્રદ્ધાનો હાથ પોતાના માથા પર મૂક્યો. "શ્રદ્ધા, મને એક મોકો આપ. હું તને કોઈ સલાહ નહીં આપું. હું તારી ભૂલો નહીં શોધું. તું બસ મને કહે કે તેં આ છેલ્લા એક મહિનામાં પેલી ઑફિસમાં શું શું સહન કર્યું છે? હું આખી રાત બેસીને તારી દરેક વાત સાંભળવા તૈયાર છું."

આ શબ્દો સાંભળતાં જ શ્રદ્ધાના વર્ષોથી પથ્થર બની ગયેલા હૃદયનો બંધ તૂટી ગયો.

તેણે પોતાનું માથું ભાવેશની છાતીમાં છુપાવી દીધું અને ધ્રૂસકે-ધ્રૂસકે રડી પડી. જે આંસુ તેણે મહિનાઓથી ઑફિસના વોશરૂમમાં, રાત્રે ઓશિકામાં અને એકલતામાં છુપાવી રાખ્યા હતા, તે બધા જ આંસુ આજે મુક્ત થઈને વહી રહ્યા હતા.

ભાવેશે તેને જોરથી પોતાના બાહોંમાં જકડી લીધી. તેણે કોઈ સલાહ ન આપી, કોઈ સમાધાન ન બતાવ્યું. તે માત્ર તેના માથા પર હાથ ફેરવતો રહ્યો અને ધીમેથી કહેતો રહ્યો, "હું અહીં જ છું શ્રદ્ધા... હું તારી સાથે જ છું."

તે રાત્રે એ ઘરમાં વર્ષો પછી શબ્દોનો નહીં, પણ મૌન અને સાંભળવાની શક્તિનો સાચો ઉત્સવ ઉજવાયો હતો. સંબંધમાંથી કડવાશની દીવાલ ખરી પડી હતી અને સાચા પ્રેમની પુનઃપ્રતિષ્ઠા થઈ ચૂકી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.