સુમિત્રાબેને મોં બગાડીને જવાબ આપ્યો, “અરે, એ જૂની ચીજોમાં વળી શું ખાસ છે? એ તો વર્ષો જૂના કપડાં છે, દાદીના સમયના. હવે કોણ પહેરે એ બધું?” પણ રાધિકાએ હાર ન માની. તેણે પ્રેમથી તે સાડી વિશે જણાવ્યું, તેના ભરતકામની ઝીણવટ સમજાવી, કેવી રીતે એક એક ટાંકો મહેનત અને કળાથી બન્યો હશે તે વાત કરી. ધીમે ધીમે, સુમિત્રાબેને રાધિકાની વાતોમાં રુચિ લેવાનું શરૂ કર્યું. રાધિકાએ દાદીના કેટલાક કપડાં – જૂના જમાનાની છૂટ્ટી ભાતની ચણિયાચોળી, એક સુંદર કસબ ભરેલી ઓઢણી – પહેરીને સુમિત્રાબેનને દેખાડ્યા. જૂના કપડાંમાં પણ રાધિકાની આધુનિકતાનો સ્પર્શ હતો. સુમિત્રાબેનની આંખોમાં એક અજાણી ચમક દેખાઈ. “તું ખરેખર સુંદર લાગે છે આ કપડાંમાં, રાધિકા,” એક દિવસ સુમિત્રાબેને અચાનક કહ્યું. એ શબ્દો સાંભળીને રાધિકાનું હૃદય આનંદથી છલકાઈ ઉઠ્યું. તેને લાગ્યું કે તેણે એક નાનો પણ મજબૂત દરવાજો ખોલી નાખ્યો છે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
ધીમે ધીમે, સાસુ-વહુના સંબંધની ખટાશ દૂર થવા લાગી. વાતો વધવા લાગી, હાસ્ય ભળવા લાગ્યું. હવે તેઓ ચાની ચુસકી લેતા ગપસપ કરતા. સુમિત્રાબેનને રાધિકાની આધુનિક પરંપરાઓમાં પણ રુચિ પડવા માંડી. તેઓ હવે રાધિકાને ટીવી પર આવતા ફેશન શો વિશે પૂછતા, નવા ડ્રેસિંગ સ્ટાઇલ વિશે જાણતા. એક દિવસ તો તેમણે રાધિકાને કહ્યું પણ ખરું, “રાધિકા, તારે તારી રીતે ખુલીને જીવવું જોઈએ. તારો આત્મવિશ્વાસ મને ગમે છે. તું કોઈની નકલ કરવાને બદલે તારી પોતાની ઓળખ બનાવે છે, એ જ સાચી સુંદરતા છે.” આ શબ્દો રાધિકા માટે સ્વર્ગના દરવાજા ખોલી નાખ્યા બરાબર હતા. જાણે વર્ષોનો બોજ હળવો થઈ ગયો હોય.
થોડા જ દિવસો પછી શહેરમાં એક ફેશન શો થવાનો હતો. રાધિકાને તેમાં ભાગ લેવાનું મન થયું, પણ પહેલાના અનુભવ યાદ આવતા તે થોડી ખચકાઈ. છતાં તેણે હિંમત કરી સુમિત્રાબેન પાસે પરવાનગી માંગી અને સાથે આવવા માટે પણ કહ્યું. સુમિત્રાબેનના ચહેરા પર હાસ્ય છવાઈ ગયું. “હું તારી સાથે પણ આવીશ અને તું તારે શોખથી પાર્ટિસિપેટ કર. મને ગમશે તને રેમ્પ પર જોવી.” રાધિકાની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. આ તે જ સુમિત્રાબેન હતા જેમણે ક્યારેક તેના કપડાં પર વાંધો ઉઠાવ્યો હતો, આજે તેઓ જ તેની સૌથી મોટી પ્રેરણા બનીને ઊભા હતા.
ફેશન શોનો દિવસ આવી ગયો. હોલ પ્રેક્ષકોથી ખીચોખીચ ભરેલો હતો. રાધિકાએ એક અનોખો, આધુનિક છતાં ભારતીય સ્પર્શ ધરાવતો, કસબ અને આધુનિક કટવર્કવાળો ડ્રેસ પહેર્યો હતો. તેના વાંકડિયા વાળ ખુલ્લા હતા, જે તેની સુંદરતા પર ચાર ચાંદ લગાવી રહ્યા હતા. સહેજ નર્વસ, પણ ભરપૂર આત્મવિશ્વાસ સાથે તેણે રેમ્પ વોક શરૂ કર્યું. તેની નજરો આડીઅવળી ફરી રહી હતી, તેની સાસુને શોધતી હતી, જેની એક નજર તેના માટે આજે સૌથી મોટો સપોર્ટ હતી. પ્રેક્ષકોની ભીડમાં તેની નજર સુમિત્રાબેન પર પડી. સુમિત્રાબેન હસી રહ્યા હતા, તેમની આંખોમાં ગર્વ છલકાતો હતો. તેમણે ઈશારામાં સમજાવ્યું, “ખૂબ સુંદર લાગે છે, રાધિકા!” તે ઈશારો રાધિકા માટે કોઈપણ ટ્રોફી કરતાં વધુ મૂલ્યવાન હતો. તેણે હસીને આંખોથી જ આભાર માન્યો અને વધુ આત્મવિશ્વાસથી પોતાનું વોક પૂરું કર્યું.
ફેશન શો પૂરો થયો. રાધિકા તરત જ સુમિત્રાબેન પાસે દોડી ગઈ, તેની આંખોમાં ખુશીના આંસુ હતા. “મમ્મી, તમે આવ્યા!” તેણે ખુશીથી સુમિત્રાબેનને ભેટી પડી. સુમિત્રાબેને પણ તેને ઉમળકાભેર ગળે લગાડી, તેની પીઠ થપથપાવી. “તું ખરેખર સુંદર લાગી રહી હતી, રાધિકા. તારો આત્મવિશ્વાસ અને તારી સ્ટાઈલ, બંને કમાલના હતા.” બંનેના ચહેરા પર એક નિરાંતનો ભાવ હતો. જે હરીફાઈ ક્યારેક તેમના સંબંધોમાં તણાવ લાવતી હતી, તે હવે જાણે એકબીજા માટેના ઊંડા સન્માન અને પ્રેમમાં પરિવર્તિત થઈ ચૂકી હતી. સાસુ-વહુ હવે જાણે એકબીજાના મિત્રો બની ગયા હતા, એકબીજાની દુનિયાને સમજતા અને સ્વીકારતા. આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે. કોઈએ પણ આ કન્ટેન્ટ કોપી કરવું નહીં, અન્યથા Copyright Strike આવી શકે છે. સૂર્ય આથમી રહ્યો હતો, અને તેની છેલ્લી કિરણો બંનેના ચહેરા પર સ્નેહનો નવો અધ્યાય લખી રહી હતી.
“જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.”