સાક્ષાત ગણેશજી એ આવીને કહ્યું મને ખીર બનાવી આપો, પરંતુ બધા લોકોએ ના પાડી એવામાં એક સ્ત્રીએ...
એક વખત ભગવાન ગણેશ એક નાના છોકરાનું રૂપ ધારણ કરીને શહેરના પ્રવાસે નીકળ્યા.
તેના હાથમાં થોડી મુઠ્ઠી ચોખા અને થોડું દૂધ હતું. શહેરના જુદા જુદા વિસ્તારોમાં ફરતી વખતે તે દરેક વ્યક્તિને ખીર બનાવવા માટે વિનંતી કરતા... મા કૃપા કરીને ખીર બનાવો! તેના કહેવા પર લોકો હસી રહ્યા હતા તો અમુક લોકો તેને મજાક મણિ રહ્યા હતા.
કેટલાકને તેમની દુર્દશા પર દયા પણ આવી પરંતુ કોઈએ મદદનો હાથ લંબાવ્યો નહીં. તેમનો ઉત્સાહ અતૂટ હતો અને તે ખીર બનાવવાનું કહીને આગળ વધતા રહ્યા.
ઘણા લોકોએ તેને સમજાવ્યું કે આટલી ઓછી સામગ્રીથી ખીર બનાવી શકાતી નથી પરંતુ તેનો વિશ્વાસ અનોખો હતો.
છેવટે એક ગરીબ વૃદ્ધ મહિલા તેમને મદદ કરવા તૈયાર થઈ. તેણે કહ્યું દીકરા તું મારી સાથે આવ હું તારા માટે ખીર બનાવીશ.
વૃદ્ધ સ્ત્રીએ એક નાનકડા વાસણમાં ચોખા અને દૂધ નાખ્યું અને તેને ઉકળતા રાખ્યું. દૂધ ઉકળવા લાગ્યું બધાએ જોયું કે ખીર બનવા લાગી અને વાસણમાં દૂધ વધવા લાગ્યું.
વૃદ્ધ સ્ત્રીએ ઝડપથી ખીર એક મોટા વાસણમાં નાખ્યું પણ તે પણ ભરાઈ ગયું. ખીરની સુગંધ આખા ઘરમાં ફેલાઈ ગઈ અને ઘરની બહાર પણ જવા લાગી જ્યારે વૃદ્ધ મહિલાના પરિવારને આ આશ્ચર્યજનક ઘટનાની જાણ થઈ તો તેમની વહુને પણ ખીર ખાવાનું મન થવા લાગ્યું. તેણીએ ધીમેથી ખીરને બાઉલમાં લીધી અને દરવાજાની પાછળ જઈને ખાધું.
તેને ખીરનો સ્વાદ એટલો બધો ગમ્યો કે તેણે ચુપચાપ ગણેશજીને કહ્યું ગણેશ તમે પણ ખાઓ હું પણ ખાઉં છું અને જ્યારે ગણેશજીએ ખીર તૈયાર હોવાનો અવાજ સાંભળ્યો, ત્યારે તેણે આનંદથી ખાઈ લીધું સ્ત્રીને જ્યારે બોલાવવામાં આવ્યો ત્યારે વૃદ્ધ સ્ત્રીએ હસીને કહ્યું દીકરા આવો અને ખાઓ.
ગણેશજીએ જવાબ આપ્યો જી તમારી પુત્રવધૂએ પહેલેથી જ ભોજન આપ્યું છે મારી ભૂખ સંતોષાઈ છે. હવે આ ખીરને ગામલોકોમાં વહેંચો. પહેલા લોકોએ અવિશ્વાસથી જોયું વિચાર્યું કે વૃદ્ધ સ્ત્રી પાસે પોતાને માટે કંઈ નથી તેમ છતાં તે દરેકને ખવડાવવાની વાત કરી રહી હતી.
પરંતુ જ્યારે બધાએ ખીરનો સ્વાદ ચાખ્યો ત્યારે તેનો અનોખો સ્વાદ જોઈને બધા ચોંકી ગયા. તે ખીર એટલી સ્વાદિષ્ટ હતી કે તેના વખાણ કર્યા વગર કોઈ રહી શકતું નથી. લોકો ટોળેટોળાં માં આવવા લાગ્યા અને દરેક વ્યક્તિ પોતાના મનથી ખીરનો ભરપૂર આનંદ માણવા લાગ્યો.
આશ્ચર્યની વાત તો એ હતી કે ખીર પૂરી જ થતી ન હતી. જ્યાં સુધી લોકો આવીને ભોજન લેતા રહ્યા ત્યાં સુધી ખીરનો ભંડાર એટલો જ ભરાયેલો રહ્યો. અને બધા લોકોના તૃપ્ત થઈ જવા પછી પણ તે ખીરનો ભંડાર જરા પણ ઓછો થયો હતો નહીં.
