“બેન, મને આ સંપત્તિ નથી જોઈતી,” માધવીએ શાંતિથી કહ્યું, “કાનજીભાઈ મારા માટે પૂજનીય હતા. તેમણે જે કર્યું, તે હું નહીં બદલી શકું, પણ મને આનાથી કોઈ સ્વાર્થ નથી.”
માધવીના આ શબ્દો કાનજીભાઈના હૃદયમાં ઉતરી ગયા. તેમને ખાતરી થઈ ગઈ કે તેમણે સાચો નિર્ણય લીધો હતો. બીજી તરફ, રમેશ અકળાઈને ઉભો હતો. તે રેખાને રોકતો નહોતો, કે માધવીનો પક્ષ પણ લેતો નહોતો. તે માત્ર પોતાના નુકસાનનો હિસાબ માંડી રહ્યો હતો.
રાત પડી. કાનજીભાઈએ જોયું કે રેખા અને રમેશ ગુપ્ત રીતે વકીલ સાથે ફોન પર વાત કરી રહ્યા હતા, વસિયતને પડકારવા માટેની રીતો શોધી રહ્યા હતા. તેમના મનમાં લોભ સિવાય બીજું કંઈ નહોતું.
બીજા દિવસે સવારે, માધવી ઘર છોડવાની તૈયારીમાં હતી. તેણે રમેશને કહ્યું, “તમે આ સંપત્તિ ખુશીથી રાખજો. મને નથી જોઈતી. હું કાનજીભાઈની ભાવનાઓનું સન્માન કરું છું, પણ હું આ સંપત્તિના ઝઘડામાં પડવા નથી માંગતી.”
રમેશ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. તેને આશા નહોતી કે માધવી આટલી સરળતાથી છોડી દેશે. “તું શું કહી રહી છે, માધવી?”
“હું કહી રહી છું કે કાનજીભાઈનો આશીર્વાદ જ મારા માટે બધું છે. આ સંપત્તિ તમારા માટે હતી, તમારા માટે જ રહેશે,” માધવીએ આંખોમાં આંસુ સાથે કહ્યું.
આ દૃશ્ય કાનજીભાઈ તેમના ગુપ્ત ઓરડામાં જોઈ રહ્યા હતા. તેમની આંખો ભીની થઈ ગઈ. પ્રેમ અને નિસ્વાર્થતા જીતી રહી હતી, અને લોભ પોતાનો અસલ ચહેરો બતાવી રહ્યો હતો. હવે તેમનો નિર્ણય પાકો હતો.
કાનજીભાઈ ગુપ્ત ઓરડામાંથી બહાર આવ્યા. તેમના ચહેરા પર ગજબની શાંતિ હતી. તેમના પગલાં સીધા ડ્રોઈંગ રૂમ તરફ વળ્યા, જ્યાં માધવી, રમેશ અને રેખા હાજર હતા. કાનજીભાઈને જીવતા જોઈને બધાના મોઢા ખુલ્લા રહી ગયા. રેખાના હાથમાંથી ફોન પડી ગયો. રમેશના પગ ધ્રુજવા લાગ્યા. માધવીની આંખોમાં આશ્ચર્ય અને આનંદ છલકાઈ ગયો.
“મારા પ્રિયજનો,” કાનજીભાઈએ ધીમા પણ મક્કમ અવાજે કહ્યું, “મેં આ બધો ખેલ એટલા માટે કર્યો, જેથી હું જોઈ શકું કે મારા ગયા પછી કોના મનમાં શું છે. કોને પ્રેમ છે અને કોને માત્ર લોભ. અને આજે મને મારો જવાબ મળી ગયો છે.”
તેમણે માધવી તરફ જોયું. “માધવી, તારો નિસ્વાર્થ પ્રેમ અને તારી ઉદારતા જ ખરી સંપત્તિ છે. તને જે 51% હિસ્સો આપ્યો છે, તે તારી ભાવનાઓનું પ્રતીક છે, કોઈ કાયદાકીય માલિકીનું નહીં. આ સંપત્તિ તારા નામ પર રહેશે, પણ તેનો ઉપયોગ હું નક્કી કરીશ.”
પછી તેમણે રમેશ અને રેખા તરફ જોયું, તેમની નજરમાં એક અજાણી નિરાશા હતી. “રમેશ, રેખા, તમે સાબિત કર્યું કે ધનનો મોહ કેટલો બળવાન હોય છે. પણ યાદ રાખજો, ધન ક્યારેય પ્રેમનો વિકલ્પ નથી બની શકતું. હવે પછીથી આ બધી સંપત્તિ એક ટ્રસ્ટ હેઠળ રહેશે, જે હું ચલાવીશ. તમે બંને તેમાં કામ કરશો, પણ નિર્ણય લેવાનો હક મારા હાથમાં રહેશે. અને આ ટ્રસ્ટનો મુખ્ય હેતુ ગામના ગરીબો અને જરૂરિયાતમંદોની સેવા કરવાનો રહેશે.”
આઘાત, અપરાધ અને શરમથી રમેશ અને રેખાની આંખો ઝુકી ગઈ. માધવીની આંખોમાં સંતોષ હતો. કાનજીભાઈ જીત્યા હતા. પ્રેમ જીત્યો હતો, અને લોભ હાર્યો હતો. કાનજીભાઈના વસિયતનો ખરો અર્થ હવે સૌને સમજાયો હતો – એ સંપત્તિની નહીં, પણ સંબંધોની પરીક્ષા હતી, જેમાં માધવી પાસ થઈ હતી, અને બાકીના સૌ ફેલ.
સૂર્યનું તેજ તેમના ચહેરા પર પડ્યું, જાણે કાનજીભાઈના નિર્ણયને પ્રકૃતિ પણ ટેકો આપી રહી હોય. તેમણે જીવનનો સાચો પાઠ શીખવી દીધો હતો, કે સંપત્તિ ભલે ગમે તેટલી હોય, પણ સંબંધો અને મૂલ્યો જ સાચી પૂંજી છે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!