“રોજ તો ક્યાં ગઈ છે, પણ આટલા દિવસમાં બે વાર તો ગઈ જ છે ને? તારા જેવી વહુઓ જ ઘર ભાંગે. દીકરાને હાથમાં લઈને નાચે, પછી મા-બાપની કોઈ કિંમત ન રહે.” દમયંતીબેનનો સ્વર ઉગ્ર બન્યો. તેમની આંખોમાં અદ્રશ્ય દુશ્મનની છબી સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.
“બા, બસ કરો! મને શા માટે આટલું બધું સંભળાવો છો? હું પણ કોઈની દીકરી છું. મારું પણ સન્માન છે. હું અહીં તમારી નોકરાણી નથી!” કાવેરીની ધીરજ ખૂટી. તેના સ્વરમાં આક્રોશ અને અસહ્ય પીડા ભળી હતી. તેણે ટેબલ પર હાથ પછાડ્યો, વાસણોનો અવાજ આખા ઘરમાં પડઘાયો.
વિહાન ઊભો થઈ ગયો. “કાવેરી, આ શું બોલે છે?” તેના અવાજમાં ચીડ હતી. “બા છે એ તારી! આમ ઊંચા અવાજે વાત કરાય?” આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
“મારી બા છે? અને હું કોની? શું મારું કોઈ નથી? તમે જ મારી બાને કહો કે મને આમ રોજ રોજ શા માટે સંભળાવે છે? હું થાકી ગઈ છું, વિહાન! ગૂંગળાઈ રહી છું આ ઘરમાં.” કાવેરી રડી પડી. તેના આંસુઓએ વર્ષોની પીડાને વાચા આપી.
“દીકરા, તું જોયું ને? આનો સ્વભાવ! આ દીકરી તને સુખી નહીં થવા દે.” દમયંતીબેને નાટક કરતા હોય તેમ માથા પર હાથ મૂક્યો. “મારું ભાગ્ય જ ફૂટેલું છે. આ જ જોવા માટે હું જીવી હતી.”
રમણલાલ ખુરશી પરથી ઊભા થયા. તેમનો અવાજ ધીમો હતો, પણ તેમાં એક અનિશ્ચિત વેદના છુપાઈ હતી, “બસ કરો હવે! શું આખો દિવસ કકળાટ જ કરતા રહેવું છે? વિહાન, તારી બાને સમજાવ, કાવેરીને સમજાવ. આ ઘર નથી રહ્યું, કોઈ રણભૂમિ બની ગઈ છે.”
પણ તેમની વાત કોઈએ સાંભળી નહીં. કાવેરી તેના રૂમમાં જતી રહી. વિહાન મૂંઝાયેલો ઊભો રહ્યો. દમયંતીબેન રડવાનું ચાલુ રાખીને સૌની સહાનુભૂતિ ખેંચવાનો પ્રયાસ કરતા રહ્યા.
રાતભર કાવેરી સૂઈ ન શકી. આ સંબંધમાં હવે કશું બચ્યું નહોતું. પ્રેમ, વિશ્વાસ, સન્માન – બધું જ ખતમ થઈ ગયું હતું. સવાર પડતાં જ તેણે એક કડવો નિર્ણય લઈ લીધો. તેણે વિહાનને કહ્યું, “વિહાન, હું છૂટાછેડા માંગું છું.”
વિહાન સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેના મનમાં ક્યાંક આ ડર હતો જ, પણ તે ક્યારેય તેને સ્વીકારવા તૈયાર નહોતો. દમયંતીબેનને ખબર પડતાં તેમણે આભ ફાટી ગયું હોય તેવી બૂમો પાડી, “જોયું ને? મેં કીધું જ હતું કે આ કાળી ટીલી છે. આ ઘરને ભાંગીને જ જશે.”
રમણલાલ આ બધું મૂંગા મોઢે સાંભળી રહ્યા. તેમની આંખોમાં પાણી નહોતું, માત્ર ખાલીપો હતો. તેમને લાગ્યું કે તેમના જીવનની વાર્તાનું પુનરાવર્તન થઈ રહ્યું છે, પણ આ વખતે તે વધુ કરુણ હતું. વિહાન પ્રયત્ન કરવા ગયો, કાવેરીને મનાવવા ગયો, પણ કાવેરીના મન પર હવે કોઈ અસર નહોતી થતી. સંબંધોના તાંતણા એટલા ગુંચવાઈ ગયા હતા કે તેને ઉકેલવાની કોઈ શક્યતા જ નહોતી રહી.
છૂટાછેડાની કાર્યવાહી શરૂ થઈ. કોર્ટના ઠંડા ખંડમાં, વકીલોની દલીલોમાં, સાસુ-વહુ-સસરા અને પતિ-પત્નીના સંબંધોનું પોસ્ટમોર્ટમ થવા માંડ્યું. એક સમયે જ્યાં હાસ્ય અને પ્રેમ હતો, ત્યાં હવે માત્ર કાયદાની કલમો અને કડવાશ હતી. કાવેરીએ પોતાનો માર્ગ અલગ કરી લીધો. વિહાન એકલો પડી ગયો. દમયંતીબેનને ‘જીત’નો સંતોષ નહોતો, માત્ર એક અણગમતી ખાલીપો હતો. અને રમણલાલ, તેમને આજે પણ એ જ પ્રશ્ન સતાવતો હતો – શું આ જ નિયતિ છે? આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે. કોઈએ પણ આ કન્ટેન્ટ કોપી કરવું નહીં, અન્યથા Copyright Strike આવી શકે છે.
મકાનની દીવાલો પર સમયનો થર જામી ગયો હતો, પણ અંદરનો કકળાટ અને વેદના હજી ક્યાંય ઓસરી નહોતી. માત્ર એના સ્વરૂપ બદલાયા હતા. વિહાન આજે પણ એ જ ઘરમાં જીવતો હતો, પણ તેની આંખોમાં કાવેરીની વિદાયથી પડેલા કાળાં શૂન્ય ક્યારેય ભરાયાં નહીં. દમયંતીબેન રોજ મંદિરે જતા, પ્રભુને પોતાના દીકરાના દુઃખ માટે ફરિયાદ કરતા, પણ તેમના મનમાં ક્યાંક એ જાણ હતી કે આ પીડાના મૂળ ક્યાં હતા. અને રમણલાલ? તેઓ રોજ રાત્રે આકાશ સામે જોઈને પોતાના જ ભૂતકાળ અને વર્તમાનના ભવિષ્ય વિશે મનોમંથન કરતા.
“જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.”