કેટલીક વહુઓ ખરેખર દિલથી સેવા કરે છે. એમને સાસુના વારસામાં કોઈ રસ નથી હોતો, કારણ કે એમનો પોતાનો વારસો તો એમણે સાસુ પાસેથી જ મેળવ્યો હોય છે – પ્રેમ, સહકાર, સંસ્કાર અને કુટુંબભાવના. આવી વહુઓ માટે સાસુનું સ્મિત, એમનો આશીર્વાદ અને એમની હાજરી જ સૌથી મોટો વારસો હોય છે. એમની સેવા પાછળ કોઈ ગણતરી નથી હોતી, માત્ર સંબંધની ઉષ્મા અને માણસાઈ હોય છે. આવા કિસ્સાઓ પણ ઘણા છે, જ્યાં વહુએ પોતાની સાસુને માતા કરતાં પણ વધુ પ્રેમ આપ્યો હોય છે અને સાસુએ પણ વહુને દીકરીની જેમ સ્વીકારી હોય છે.
પરંતુ, જ્યાં પ્રેમ ઓછો પડે છે, કે પછી વારસાની લાલચ વધી જાય છે, ત્યાં સંબંધોમાં ખાટાશ આવતા વાર નથી લાગતી. પછી સેવા-ચાકરી એક ફરજ બની જાય છે, અને એમાં દેખાડો વધુ હોય છે અને નિષ્ઠા ઓછી. સાસુ પણ આ બધું સમજે છે, એમને અનુભવે છે. ઘણીવાર તો સાસુ પોતાની મિલકત બાળકો અને વહુઓને આપી દે છે, એ આશામાં કે એમને વૃદ્ધાવસ્થામાં સારી રીતે સાચવવામાં આવશે. પણ પછી પસ્તાવાનો વારો આવે છે, જ્યારે એ જ મિલકતને કારણે એમનું સન્માન ઓછું થઈ જાય છે અને એમની કિંમત માત્ર એક ભાર સમાન ગણાવા લાગે છે.
આ સોનાની કસોટીમાં ખરેખર કોણ પાસ થાય છે, એ કહેવું મુશ્કેલ છે. કદાચ સમય, પરિસ્થિતિ અને માણસનો સ્વભાવ – આ બધું ભેગું મળીને પરિણામ નક્કી કરતું હોય છે. અંતે, વારસો તો જતો રહેવાનો છે, મિલકત આજે છે કાલે નહીં રહે, પણ પ્રેમથી બંધાયેલા સંબંધોની કિંમત અમર છે. એકબીજા પ્રત્યેનો આદર, સમજદારી અને ખરો પ્રેમ જ કુટુંબને જોડી રાખે છે. બાકી, સોનાની ચમક તો ક્ષણિક છે, અને એ હંમેશા દિલને ઉજાગર નથી કરી શકતી. સાચી કસોટી તો એ છે કે, જ્યારે બધું જતું રહે, ત્યારે પણ તમે એકબીજાનો હાથ પકડીને ઊભા રહી શકો છો કે નહીં. આ જ તો સાચી સોનાની કિંમત છે, જે વારસા કરતાં પણ અનેક ગણી વધુ છે.
જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.