તેને લાગ્યું કે કોઈ તેના માથા પર ઘા મારી રહ્યું છે. એક ક્ષણ માટે તેને બધું છોડીને ભાગી જવાનું મન થયું. પણ પછી તેના મનમાં એક વિચિત્ર શાંતિ છવાઈ ગઈ. જાણે આટલા વર્ષોનો વણઉકેલ્યો કોયડો આજે ઉકેલાઈ ગયો હતો. તેની નજર ટેબલ પર પડેલી એક ફ્રેમવાળી તસવીર પર પડી. તેમાં એક યુવાન આશિષ શાહ તેના પિતા, એક વૃદ્ધ, પણ સ્પષ્ટપણે ઓળખી શકાય તેવા શેઠ કમલેશ સાથે ઊભો હતો. શંકાને કોઈ સ્થાન નહોતું.
દિવસો વીતતા રહ્યા. લક્ષ્મીનું મન હવે કામમાં ઓછું અને ભૂતકાળમાં વધારે રમતું હતું. તે આશિષ શાહને જોતી, તેના વ્યવહારને પારખતી. તેને ગુસ્સો આવતો, ધિક્કાર પણ થતો, પણ આશિષ શાહના સ્વભાવમાં તેને ક્યાંક ભોળપણ અને એક પ્રકારની ઉદાસી પણ દેખાતી. તે સીધો અને નિષ્ઠાવાન લાગતો હતો, પોતાના પિતાની કરણીઓથી અજાણ. લક્ષ્મીએ મનોમન નક્કી કર્યું કે તે કશું બોલશે નહીં. તેને શું મળવાનું હતું બોલીને? માત્ર અપમાન? તેના નસીબમાં આ લખાયું હતું, તે તેણે સ્વીકારી લીધું હતું.
પણ વિધિના લેખ કંઈક જુદા જ હતા! એક સાંજે, આશિષ શાહ મોડે સુધી અભ્યાસખંડમાં કામ કરી રહ્યા હતા. લક્ષ્મી તેનું કામ પતાવીને જતી હતી, ત્યારે તેણે આશિષ શાહને કોઈની સાથે ફોન પર વાત કરતાં સાંભળ્યા. “પપ્પાની જૂની ફાઈલોમાંથી ઘણા શંકાસ્પદ સોદાઓ નીકળ્યા છે. કેટલાક ખેડૂતોને અન્યાય થયો છે. હું એ બધું સુધારવા માગું છું. જેમને અન્યાય થયો છે, તેમને તેમનો હક પાછો મળવો જ જોઈએ,” આશિષ શાહે કહ્યું. “ખાસ કરીને એ પટેલ પરિવારની જમીનનો મામલો, જેમના ખેતરો પર આ જ સોસાયટી બની છે. પપ્પાએ મૃત્યુ પહેલાં એક વસિયતમાં આ બધી બાબતોનો ઉલ્લેખ કર્યો છે.”
લક્ષ્મીના પગ થંભી ગયા. તેને પોતાના કાન પર વિશ્વાસ ન આવ્યો. શું તેણે સાચું સાંભળ્યું હતું? પટેલ પરિવાર? વસિયત? આશિષ શાહ પોતાને થયેલા અન્યાયની વાત કરી રહ્યા હતા? તેને લાગ્યું કે તેના હૃદયમાં જાણે વર્ષોથી થીજી ગયેલું બરફ પીગળી રહ્યું હતું.
બીજા દિવસે સવારે, લક્ષ્મી કામ પર આવી, ત્યારે આશિષ શાહે તેને અભ્યાસખંડમાં બોલાવી. તેના ચહેરા પર ગંભીરતા હતી. “લક્ષ્મીબેન, મને ખબર છે કે તમને અહીં કામ કરતાં કેટલો આઘાત લાગ્યો હશે,” તેણે ધીમેથી શરૂ કર્યું. “મારી નજર ગઇકાલે દસ્તાવેજ પરથી ઉતારીને તમારા ચહેરા પર પડી. તમે દસ્તાવેજ જોયો હતો ને?” લક્ષ્મીએ હકારમાં માથું ધુણાવ્યું, આંખોમાં આંસુ હતા. “મારા પિતાએ કેટલાક ખોટા કામ કર્યા હતા. તેમણે મૃત્યુ પહેલાં એક વસિયત લખી હતી, જેમાં તમારી જમીનનો અને તમારા પરિવારનો ઉલ્લેખ છે. તેમણે તમારી સાથે થયેલા અન્યાયનો સ્વીકાર કર્યો છે અને તે સુધારવાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરી છે.”
આશિષ શાહે લક્ષ્મીના હાથમાં એક કવર મૂક્યું. “પપ્પાએ તમને અને તમારા પરિવારને વળતર રૂપે કરોડો રૂપિયા અને આ જમીનમાંથી અમુક ભાગના શેર આપવાનું કહ્યું છે. આ તમારી મહેનત અને તમારા ભાગ્યનો બદલો છે. હું તમને આ બધું પાછું આપવા માંગુ છું. તમે હવે અમારા ઘરના કામવાળી નહીં, પણ આ સોસાયટીના એક હિસ્સાના માલકિન છો. આ તમારી જમીન છે, લક્ષ્મીબેન. હું માત્ર એક મધ્યસ્થી છું.”
લક્ષ્મીની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા, પણ એ દુઃખના નહીં, સંતોષના હતા. નસીબે ખરેખર કેવો પાસો પલટાવ્યો હતો! કરોડોની માલકિન બનીને બીજાના ઘરની કામવાળી બનેલી લક્ષ્મી, આજે ફરી પોતાની મહેનત અને પૂર્વજોના હકની માલકિન બની રહી હતી. તેણે આશિષ શાહના ચહેરા પર જોયું, જ્યાં પસ્તાવો અને સન્માનની ભાવના હતી. “ભગવાન તમારું ભલું કરે, બેટા,” તેણે ધીમા અવાજે કહ્યું. તેના હાથ આજે ખરબચડા હતા, પણ તેનો આત્મા આજે ફરીથી સોના જેવો શુદ્ધ અને તેજસ્વી બની ચૂક્યો હતો. નસીબની આ પલટાવેલી બાજીએ લક્ષ્મીને માત્ર સંપત્તિ જ નહીં, પણ તેનું ખોવાયેલું ગૌરવ અને શાંતિ પણ પાછાં આપ્યા હતાં. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!