તમારા મા-બાપને જીવતેજીવ ખુશ રાખજો: આ વાર્તા તમને પણ રડાવી દેશે

યોગેશભાઈ રૂમમાં પાછા ફર્યા. ડાક્ટર શાહે હમણાં જ તેમના વૃદ્ધ પિતાજી, હરિભાઈને તપાસ્યા હતા. બહાર નીકળતા ડાક્ટર શાહે નિસાસો નાખતાં કહ્યું હતું, "યોગેશભાઈ, બુઢાપાનો કોઈ ઈલાજ નથી હોતો. 80 વટાવી ચૂક્યા છે. હવે તો બસ એમની સેવા કરો."

યોગેશભાઈનો ચહેરો ઉતરી ગયો હતો. "ડાક્ટર સાહેબ, કોઈ તો ઉપાય હશે ને! સાયન્સે આટલી પ્રગતિ કરી છે..." તેમની અવાજમાં આશા અને નિરાશાનો મિશ્ર ભાવ હતો.

ડાક્ટર શાહે ખભો થાબડ્યો. "હું તો ફક્ત પ્રાર્થના જ કરી શકું, યોગેશભાઈ. તમે બસ તેમને ખુશ રાખો. તેમના ચહેરા પર સ્મિત લાવો, એનાથી મોટી કોઈ દવા નથી. અને તેમને ભાવે એ પ્રવાહી વસ્તુઓ આપતા રહો." ડાક્ટર શાહ હળવું સ્મિત આપીને વિદાય થયા.

યોગેશભાઈ પિતાજીને લઈને ખૂબ ચિંતિત હતા. તેમને કલ્પના પણ નહોતી આવતી કે પિતા વગર જીવન કેવું હશે. માતા ના ગયા પછી તો બાપુજી જ તેમનો એકમાત્ર આશીર્વાદ હતા. તેમને પોતાનું બાળપણ અને યુવાનીના દિવસો આંખો સામે તરવરી રહ્યા હતા. કેવી રીતે બાપુજી રોજ સાંજે કંઈક ને કંઈક લઈ આવતા, ક્યારેક રમકડું, ક્યારેક મીઠાઈ, ક્યારેક બજારનું ફરસાણ! તેમનો ચહેરો યાદ આવતા જ યોગેશભાઈની આંખો ભીની થઈ ગઈ.

બહાર ઝરમર વરસાદ શરૂ થયો હતો. બારીના કાચ પર પાણીના ટીપાં જાણે કોઈ અજાણી વેદનાની કથા કહી રહ્યા હતા. વાતાવરણમાં ભીનાશ ભળી હતી, જાણે આકાશ પણ યોગેશભાઈના મનની ઉદાસીમાં ભાગ લઈ રહ્યું હોય. યોગેશભાઈએ મનને મક્કમ કરીને જાતને સંભાળી. તેમણે પત્ની નીતાને અવાજ આપ્યો.

"નીતા! આજે બધા માટે મગની દાળના ગરમાગરમ ભજીયાં અને લીલી ચટણી બનાવ. હું બહારથી તાજી જલેબી લઈ આવું છું."

નીતાએ દાળ સવારથી જ પલાળી રાખી હતી. તે સમજી ગઈ કે બાપુજી માટે ખાસ થઈ રહ્યું છે. તે પણ તરત જ રસોડાના કામે લાગી ગઈ. થોડી જ વારમાં રસોડામાંથી ભજીયાં તળવાની સોડમ આખા ઘરમાં ફેલાઈ ગઈ. યોગેશભાઈ પણ ગરમ જલેબી લઈને આવી પહોંચ્યા. જલેબી રસોડામાં મૂકીને તેઓ સીધા પિતાજીના રૂમમાં ગયા.

તેઓ પિતાજીના પલંગ પાસે બેઠા. ધીમેથી તેમનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. તે નિર્જીવ જેવો લાગતો હાથ પકડતાં યોગેશભાઈના શરીરમાં કંપારી વછૂટી ગઈ. તેમણે પિતાજીના શાંત ચહેરાને નિહાળતા કહ્યું –

"બાપુજી, જુઓ આજે તમારા માટે શું લાવ્યો છું! તમારી સૌથી પ્રિય વસ્તુ... થોડી જલેબી ખાશો?"

પિતાજીએ ધીમેથી આંખો પટપટાવી. તેમના ચહેરા પર એક ઝાંખું પણ પ્રેમળ સ્મિત ફરક્યું. ખૂબ જ ધીમા અને અસ્ફુટ અવાજે તેઓ બોલ્યા –

"ભજીયાં બને છે શું?"

યોગેશભાઈની આંખો ફરી ભીની થઈ ગઈ. "હા, બાપુજી! તમારી પસંદની દરેક વસ્તુ હવે મારી પણ પસંદ છે. અરે! નીતા... જરા ભજીયાં અને જલેબી તો લઈ આવ!" યોગેશભાઈએ રસોડા તરફ અવાજ કર્યો.

નીતા તરત જ એક ટ્રેમાં ભજીયાં અને જલેબી લઈને આવી. તેણે પ્રેમથી બાપુજીને ભજીયું આપતાં કહ્યું, "લ્યો, બાપુજી એક બીજું."

પિતાજીએ એક ભજીયું લીધું, પણ બીજું લેવા માટે હાથ ન લંબાવ્યો. ધીમા અવાજે બોલ્યા – "બસ... હવે પેટ ભરાઈ ગયું. જરાક જલેબી આપ."

યોગેશભાઈએ જલેબીનો એક નાનકડો ટુકડો પોતાના હાથમાં લીધો અને ખૂબ જ નરમાશથી પિતાજીના મોઢામાં મૂક્યો. પિતાજી એકીટશે તેમને પ્રેમથી જોતા રહ્યા. તેમની આંખોમાં અસીમ વાત્સલ્ય છલકાતું હતું.

"યોગેશ... સદા ખુશ રહેજે બેટા," પિતાજીનો અવાજ ધીમો પણ સ્પષ્ટ હતો. "મારા દાણા પાણી હવે પૂરા થયા લાગ્યા છે."

યોગેશભાઈના ગળે ડૂમો ભરાઈ ગયો. આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેમણે પિતાજીનો હાથ વધુ જોરથી પકડ્યો. "બાપુજી! તમારે તો હજુ સેન્ચુરી મારવાની છે! તમે મારા સચિન તેન્ડુલકર છો!"

પિતાજી હળવું હસ્યા. એ હાસ્યમાં જાણે આખા જીવનનો સંતોષ અને આવનારી ક્ષણની સ્વીકૃતિ હતી. "તારી મા પેવેલિયનમાં રાહ જોઈ રહી છે... આગલો મેચ રમવા જવાનો છે." પિતાજીએ ક્ષણભર માટે શ્વાસ લીધો અને ઉમેર્યું, "તારો નંદન બનીને આવીશ, ત્યારે પેટ ભરીને ખાઈશ બેટા..."

પિતાજી તેને જોતા રહ્યા. યોગેશભાઈએ થાળી એક તરફ મૂકી દીધી. પણ પિતાજીની આંખો તેમના પર જ સ્થિર હતી. પલકારો પણ નહોતા મારતા. યોગેશભાઈ સમજી ગયા. યાત્રા પૂર્ણ થઈ હતી. તેમના વહાલા પિતાજીનો આત્મા મુક્ત થઈ રહ્યો હતો.

એ જ ક્ષણે તેમને પિતાજીના વર્ષો પહેલા કહેલા શબ્દો યાદ આવ્યા – "શ્રાદ્ધ કરવા આવીશ ત્યારે કાગડો બનીને ખાવા નહીં આવું. જે કંઈ ખવડાવવું હોય, એ અત્યારે જ ખવડાવી દેજે."

આંખોમાંથી વહેતા આંસુ સાથે યોગેશભાઈએ પિતાજીના ચરણોમાં માથું ટેકવ્યું. તેમને સમજાઈ ગયું હતું કે મા-બાપનું સાચું સન્માન અને સેવા એ છે કે તેમને જીવતેજીવ પ્રેમ અને ખુશી આપીએ. તેમનો આશીર્વાદ એ જ જીવનનો સાચો વારસો છે.