વગર કહ્યે ઘરે આવેલા મહેમાનો માટે પતિએ પત્નીનું મહત્વનું કામ રોક્યું, પણ પત્નીએ...

સવારના પોણા દસ વાગ્યા હતા. કાવ્યાએ આછા ક્રિમ રંગની સુતરાઉ સાડી પહેરી હતી, હાથમાં સર્ટિફિકેટ્સની ફાઈલ હતી અને તે બસ દરવાજા તરફ પગ ઉપાડવાની તૈયારીમાં જ હતી. સાત વર્ષના લાંબા વિરામ પછી આજે તેને ફરીથી નોકરી શરૂ કરવા માટે એક મોટી કંપનીમાં ફાઈનલ ઈન્ટરવ્યુ આપવા જવાનું હતું.

ત્યાં જ ઘરની ડોરબેલ વાગી.

પરાગે દરવાજો ખોલ્યો અને બહાર ઊભેલા ચહેરા જોઈને તેનો અવાજ ઉત્સાહથી ગૂંજી ઉઠ્યો. "અરે ફોઈ, ફૂઆ! તમે લોકો અચાનક? આવો, આવો, અંદર આવો!"

કાવ્યાના હાથમાંથી ફાઈલ જાણે ભારે થઈ ગઈ. દરવાજામાંથી રમીલાફોઈ, મહેશફૂઆ, એમનો દીકરો ચિરાગ અને નવી વહુ નિધિ બે મોટી બેગ લઈને અંદર પ્રવેશ્યાં.

"અમે તો આ બાજુથી નીકળતા હતા, એટલે થયું કે નવી વહુને લઈને પરાગને ત્યાં જમતા જઈએ અને સાંજ સુધી આરામ કરીને નીકળીએ," રમીલાફોઈએ સોફા પર બેસતાં કહ્યું.

પરાગે હસતાં હસતાં બધાને બેસાડ્યા અને તરત જ અંદર બેડરૂમમાં આવ્યો. કાવ્યાને તૈયાર ઊભેલી જોઈને તેણે અવાજ ધીમો રાખીને, પણ કડકાઈથી કહ્યું, "કાવ્યા, જલ્દી સાડી બદલી નાખ. ફોઈ-ફૂઆ નવી વહુને લઈને પહેલી વાર ઘરે આવ્યા છે. સરસ ચા-નાસ્તો અને બપોરે દાળ-ઢોકળી કે પૂરી-શાક બનાવવા પડશે. તારા ઈન્ટરવ્યુમાં ફોન કરીને બીજી તારીખ માંગી લેજે."

કાવ્યા થોડી સેકન્ડ સુધી પરાગ સામે જોઈ રહી. "પરાગ, મેં ત્રણ દિવસ પહેલાં જ તમને યાદ કરાવ્યું હતું કે આજે અગિયાર વાગ્યે મારો ફાઈનલ ઈન્ટરવ્યુ છે. છેલ્લા છ મહિનાથી હું આના માટે રાત્રે જાગીને તૈયારી કરું છું. આ કોઈ નાની વાત નથી, હું આજે નહીં રોકાઈ શકું."

પરાગની ભ્રમરો ખેંચાઈ ગઈ. "તું પાગલ થઈ ગઈ છે? ઘરે વડીલો મહેમાન બનીને આવ્યા છે અને તું ઘર છોડીને બહાર નીકળી જઈશ? ફોઈ શું વિચારશે? ના પાડીશ તો મારું નાક કપાશે!"

"ના પાડવાની વાત ક્યાં છે?" કાવ્યાએ પોતાનો અવાજ શાંત રાખવાની કોશિશ કરી. "પણ કોઈને જાણ કર્યા વગર, પૂછ્યા વગર ઘરે આવી જાય અને એના માટે હું મારું આખું ભવિષ્ય દાવ પર લગાવી દઉં, એ કેમ ચાલે? આજે તમારે રજા જ છે ને? તમે મહેમાનોને સાચવી લો, હું બપોરે બે વાગ્યા સુધીમાં આવી જઈશ."

"મારી બુદ્ધિ બહેર મારી ગઈ હતી કે મેં તને નોકરી માટે હા પાડી!" પરાગ ગુસ્સામાં ફૂંફાડો મારતો બોલ્યો. "તને ઘરની કે મારા પરિવારની કોઈ પડી જ નથી. બસ પોતાનું ધાર્યું જ કરવું છે."

એટલું કહીને પરાગ મોઢું બગાડીને બહાર હોલમાં ચાલ્યો ગયો અને મહેમાનો સામે બનાવટી સ્મિત કરીને બેસી ગયો.

કાવ્યા બેડરૂમમાં એકલી ઊભી રહી ગઈ. તેનું હૃદય જોરથી ધડકી રહ્યું હતું. એક તરફ પરાગનો ગુસ્સો અને સમાજની બીક હતી, તો બીજી તરફ તેનાં સાત વર્ષનાં સપનાં અને મહેનત હતાં. જો આજે તે રોકાઈ જશે, તો આ તક ફરી ક્યારેય નહીં મળે.

તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો, ફાઈલ મજબૂતીથી પકડી અને બહાર હોલમાં આવી.

કાવ્યાને તૈયાર જોઈને રમીલાફોઈએ તરત જ પૂછ્યું, "અરે કાવ્યા, તું આમ તૈયાર થઈને ક્યાં જાય છે?"

પરાગે કાવ્યા સામે તીખી નજરે જોયું, જાણે આંખોથી જ ચેતવણી આપતો હોય.

કાવ્યાએ કોઈ પણ ખચકાટ વગર આગળ વધીને ફોઈ અને ફૂઆના ચરણસ્પર્શ કર્યા અને નિધિના ખભે હાથ મૂકીને હસીને બોલી, "ફોઈ, બહુ જ સારું થયું તમે આવ્યા. પણ અમને ખબર નહોતી કે તમે આવવાના છો. આજે અગિયાર વાગ્યે મારો એક બહુ જરૂરી ઈન્ટરવ્યુ છે, જે ત્રણ અઠવાડિયા પહેલાં નક્કી થયો હતો. પરાગને એની પૂરી ખબર છે. હું જતાં પહેલાં ચા મૂકી દઉં છું, બાકી પરાગ આજે ઘરે જ છે એટલે તમારું પૂરું ધ્યાન રાખશે. હું બપોરે બે વાગ્યે પાછી આવી જઈશ."

હોલમાં એકદમ સન્નાટો છવાઈ ગયો. ચિરાગ અને નિધિ એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. ફોઈના ચહેરા પરનો ઉત્સાહ થોડો ઓસરી ગયો.

કાવ્યા કોઈની પ્રતિક્રિયાની રાહ જોયા વગર રસોડામાં ગઈ, ફટાફટ પાંચ કપ ચા બનાવી, ટ્રેમાં બિસ્કિટ સાથે હોલમાં મૂકી અને બોલી, "આવજો ફોઈ, હું નીકળું છું."

જ્યારે કાવ્યા ચપ્પલ પહેરી રહી હતી, ત્યારે પરાગ દરવાજા સુધી આવ્યો અને દાંત ભીંસીને ધીમેથી બોલ્યો, "તારી આ જીદનું પરિણામ તને સાંજે ખબર પડશે."

રસ્તામાં કાવ્યાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં. તેને થયું કે શું પોતે ખરેખર કંઈ ખોટું કરી રહી છે? શું એક સ્ત્રીએ પોતાના સપનાં હંમેશા બીજાની સગવડ પ્રમાણે જ જોવાં જોઈએ?

ઓફિસમાં પહોંચી ત્યારે પણ તેનું મન અશાંત હતું. પરાગના શબ્દો તેના કાનમાં ગૂંજતા હતા. પણ જ્યારે ઈન્ટરવ્યુ રૂમમાં તેનું નામ બોલાયું, ત્યારે તેણે મોઢું ધોઈને પોતાની જાતને સંભાળી લીધી. જે મહેનત તેણે છ મહિના સુધી કરી હતી, એ આજે બોલી ઉઠી. ઈન્ટરવ્યુ ખૂબ જ સરસ રહ્યો.

ત્યાં ઘરે, પરાગની હાલત ખરાબ થઈ રહી હતી.

અત્યાર સુધી કાવ્યા બધું સંભાળી લેતી હતી એટલે પરાગને ક્યારેય ખબર જ નહોતી પડી કે ચાર મહેમાનોને સાચવવા કેટલા અઘરા હોય છે. અગિયાર વાગ્યે રમીલાફોઈએ રસોડા તરફ જોઈને કહ્યું, "પરાગ, તારા ફૂઆને શુગર છે, એ બાર વાગ્યે જમી લે છે. તું કાવ્યાને ફોન કરીને પૂછ ને, જમવાનું ક્યાંથી મંગાવવું છે? પણ હા, એમને બહારનું તેલવાળું ફાવતું નથી હોં."

પરાગ ફસાઈ ગયો. તેને રસોઈમાં ચા સિવાય કંઈ આવડતું નહોતું. તેણે રસોડામાં જઈને દાળ ચઢાવવાની કોશિશ કરી, પણ કૂકરની સીટી અને વઘારમાં તેનો પરસેવો છૂટી ગયો. દાળ બળી ગઈ, અને આખા ઘરમાં ધુમાડો થઈ ગયો.

નિધિ મદદ કરવા રસોડામાં આવી, પણ પરાગે અહંકારમાં ના પાડી દીધી. "ના ના ભાભી, તમે બેસો. આ તો કાવ્યાની બુદ્ધિ બગડી છે તે અત્યારે નોકરીના ભણકારા વાગે છે, બાકી ઘરની જવાબદારી તો સ્ત્રીની જ હોય ને."

નિધિએ કશું કહ્યું નહીં, પણ તેના ચહેરા પરની રેખાઓ બદલાઈ ગઈ.

બપોરે સવા બે વાગ્યે કાવ્યા ઘરે પાછી ફરી. દરવાજો ખોલતા જ તેને બળેલા વઘારની વાસ આવી. હોલમાં ફૂઆ ભૂખ્યા અને થાકેલા બેઠા હતા, અને ફોઈ મોઢું ચઢાવીને પંખો નાખતાં હતાં.

કાવ્યાને જોતાં જ ફોઈ બોલ્યાં, "આવી ગઈ તું? સારું થયું, તારા ફૂઆ સવારથી ભૂખ્યા બેઠા છે. પરાગથી તો વઘાર પણ સરખો ન થયો અને હોટલનું અમને ફાવે નહીં."

કાવ્યાએ પરાગ સામે જોયું. પરાગ તેની સામે આંખ પણ મિલાવી શકતો નહોતો, તે ગુસ્સામાં છાપું પકડીને બેસી રહ્યો હતો.

કાવ્યાએ કોઈ દલીલ ન કરી. તે સીધી રૂમમાં જઈને સાડી બદલીને રસોડામાં આવી. તેણે પરાગે બગાડેલા વાસણો બાજુ પર મૂક્યા, માત્ર પચીસ મિનિટમાં ફૂઆ માટે સાદી તુવેરની દાળ, ખીચડી, છાશ અને બધા માટે ગરમાગરમ રોટલી-શાક બનાવી દીધાં. બધાને પ્રેમથી જમાડ્યા અને પોતે છેલ્લે જમી.

સાંજે પાંચ વાગ્યે મહેમાનો નીકળવાની તૈયારી કરતા હતા, ત્યારે ફોઈએ દરવાજા પાસે ઊભા રહીને કાવ્યાને ટોણો માર્યો, "કાવ્યા, નોકરી કરવી સારી વાત છે, પણ ઘર અને મહેમાન સાચવતા આવડવું જોઈએ. નહીંતર આવી નોકરી શું કામની?"

કાવ્યાએ માત્ર હાથ જોડીને હળવું સ્મિત આપ્યું. "ચોક્કસ ફોઈ, ફરી વાર આવો ત્યારે ખાલી એક ફોન કરી દેજો, હું તમારી ભાવતી બધી વાનગીઓ પહેલેથી બનાવી રાખીશ."

ફોઈ પાસે કોઈ જવાબ નહોતો. મહેમાનો ગયા અને દરવાજો બંધ થયો.

દરવાજો બંધ થતાની સાથે જ પરાગનો આખો દિવસનો દબાયેલો ગુસ્સો ફાટી નીકળ્યો. તે સોફા પરથી ઊભો થઈને જોરથી બોલ્યો, "બસ? મળી ગઈ શાંતિ તને? મારી ફોઈની સામે મારું મોઢું નીચું કરી દીધું તેં! આખો દિવસ હું રસોડામાં હેરાન થયો અને ફૂઆ ભૂખ્યા રહ્યા. આજ પછી આ નોકરીનું નામ પણ ન લેતી. તારે કોઈ નોકરી કરવાની જરૂર નથી!"

કાવ્યા સોફા પર પડેલા ખાલી કપ અને ટ્રે ઉપાડી રહી હતી. પરાગની બૂમ સાંભળીને તે થંભી ગઈ. તેણે ટ્રે ટેબલ પર મૂકી અને શાંતિથી પરાગ સામે ઊભી રહી.

"પરાગ, એક સવાલ પૂછું?" કાવ્યાનો અવાજ ધીમો હતો, પણ એમાં એવી ધાર હતી કે પરાગ એક પળ માટે ચૂપ થઈ ગયો.

"ગયા મહિને જ્યારે તમારા બોસે અચાનક સાંજે પાર્ટી રાખી હતી, ત્યારે તમને યાદ છે કે એ જ દિવસે મારા પપ્પાને હોસ્પિટલમાંથી રજા મળવાની હતી? મારે એમની પાસે જવું હતું, મેં બેગ પણ ભરી લીધી હતી. પણ તમે કહ્યું કે બોસની પાર્ટીમાં પત્ની સાથે ન આવે તો ખરાબ દેખાય. મેં મારા પપ્પાને ફોન કરીને માફી માંગી અને તમારી સાથે આવી. ત્યારે તમને એક વાર પણ લાગ્યું કે મારા માતા-પિતાનું અપમાન થાય છે?"

પરાગ સહેજ અચકાયો. "એ તો મારી ઓફિસનું કામ હતું, કાવ્યા! એમાં મારા પ્રમોશન અને પૈસાનો સવાલ હતો."

"અને મારો ઈન્ટરવ્યુ શું ટાઈમપાસ હતો?" કાવ્યાની આંખોમાં આંસુ નહોતાં, પણ એક ઊંડું દુઃખ હતું. "સાત વર્ષ મેં આ ઘર, આપણા દીકરા આરવની જવાબદારી અને તમારા દરેક મહેમાનની સરભરા કોઈ પણ ફરિયાદ વગર કરી છે. આજે પહેલી વાર મેં મારા માટે ફક્ત ત્રણ કલાક માંગ્યા હતા, અને એ પણ ત્રણ દિવસ પહેલાં તમને પૂછીને. છતાં, મહેમાનોના અચાનક આવવાથી તમને મારું ભવિષ્ય નકામું લાગવા માંડ્યું?"

પરાગ કશું બોલી ન શક્યો. તેની નજર રસોડાના દરવાજા તરફ ગઈ, જ્યાં કાવ્યાએ અત્યારે પણ કોઈ ફરિયાદ વગર બધું સાફ કરી નાખ્યું હતું. તેને યાદ આવ્યું કે સવારે ત્રણ કલાકમાં જ તે પોતે કેટલો અકળાઈ ગયો હતો.

કાવ્યાએ પોતાની ફાઈલ ટેબલ પરથી ઉપાડી અને બોલી, "મેં ઈન્ટરવ્યુ આપી દીધો છે. રિઝલ્ટ જે આવે એ. પણ આજે મને એક વાત સમજાઈ ગઈ પરાગ, કે આ ઘરમાં મારા સમયની કિંમત ત્યાં સુધી જ છે જ્યાં સુધી એ બીજાના કામમાં આવે. જે દિવસે હું મારા માટે ઊભી રહું, એ દિવસે હું સ્વાર્થી બની જઉં છું."

કાવ્યા બેડરૂમમાં ચાલી ગઈ.

પરાગ હોલમાં એકલો ઊભો રહ્યો. ઘરમાં એક વિચિત્ર શાંતિ હતી. તેણે રસોડામાં જઈને જોયું, સિંકમાં હજી થોડા વાસણો પડ્યા હતા જે તેણે સવારે બગાડ્યા હતા. પહેલી વાર તેને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થયો. કાવ્યાએ મહેમાનોનું અપમાન નહોતું કર્યું, તેણે તો બસ પોતાના સપનાની કિંમત જાળવી હતી.

રાત્રે આરવ સૂઈ ગયો પછી, કાવ્યા બાલ્કનીમાં ઊભી હતી. ત્યાં જ પરાગ હાથમાં બે કપ ગરમ કોફી લઈને આવ્યો. તેણે એક કપ કાવ્યા સામે ધર્યો. કાવ્યાએ આશ્ચર્યથી તેની સામે જોયું.

પરાગે નીચું જોઈને ધીમેથી કહ્યું, "સવારે મેં જે કહ્યું એ ખોટું હતું. હું અહંકારમાં બોલી ગયો હતો. તારી મહેનત મેં જોઈ છે કાવ્યા, કાલે ઈન્ટરવ્યુનું રિઝલ્ટ આવે એટલે મને સૌથી પહેલાં કહેજે."

કાવ્યાએ કોફીનો કપ હાથમાં લીધો. તેના ચહેરા પર એક હળવું, સાચું સ્મિત આવી ગયું. ક્યારેક સંબંધોને બચાવવા માટે ચૂપ રહેવા કરતાં, સાચી વાત મક્કમતાથી મૂકવી વધારે જરૂરી હોય છે.


જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.