આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
નોંધ: આ વાર્તાની કોપી કરવી નહીં, અન્યથા કોપીરાઈટ સ્ટ્રાઈક આવી શકે છે.
કૌશલ્યાબેને એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેમનો અવાજ આખા મંડપમાં ગુંજી ઉઠ્યો, “હા, માસીએ સાચું કહ્યું. આ બંગડીઓ નકલી છે.” આ સાંભળીને ફરીથી એકવાર લોકોમાં સળવળાટ થયો. કૌશલ્યાબેને પોતાની વાત આગળ વધારી, “પણ, તમને બધાને એક વાત કહી દઉં.”
તેમણે રાધાનો હાથ પકડ્યો. રાધાએ ડરથી તેમની સામે જોયું. કૌશલ્યાબેનના ચહેરા પર સ્મિત ફરક્યું. “આ બંગડીઓ… આ નકલી બંગડીઓ જ મને સૌથી પ્રિય છે.”
આ સાંભળીને આખા ગામને ઝટકો લાગ્યો. લોકો એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. આ કેવા શબ્દો હતા? સોનાની બંગડીઓની જગ્યાએ નકલી બંગડીઓ કેમ પ્રિય હોય? કૌશલ્યાબેને આગળ કહ્યું, “હું જાણતી હતી કે રાધાએ આ બંગડીઓ બદલી છે.”
ચોંકાવનારો ખુલાસો! આ સાંભળીને આખા ગામના હોશ ઉડી ગયા. કેટલાકને લાગ્યું કે કૌશલ્યાબેન મજાક કરી રહ્યા છે. પણ તેમના ચહેરા પરની ગંભીરતા સાચી હતી. રાધા પણ આઘાતમાં હતી. સાસુને ખબર હતી? ક્યારે? કેવી રીતે?
કૌશલ્યાબેને મંડપમાં બેઠેલા સૌને સંબોધ્યા, “આ બંગડીઓ મારા સાસરા પક્ષ તરફથી મને મળી હતી. તે શુદ્ધ સોનાની હતી, પણ મારી જિંદગીમાં ક્યારેય ખુશી લઈને નહોતી આવી. મારા લગ્ન થયા ત્યારે હું ખૂબ જ નાની હતી. આ ઘરમાં મને ક્યારેય સુખ મળ્યું નહોતું. મારા પતિએ મને ક્યારેય પ્રેમ આપ્યો નહોતો.”
તેમની આંખોમાં ભૂતકાળની વેદના તરવરી ઉઠી. “આ બંગડીઓ પહેરીને મેં કેટલીયે રાતો આંસુ સાર્યા છે. આ બંગડીઓ મારા માટે સુખ નહીં, પણ એક બંધનનું પ્રતીક હતી. મારા પતિનું અવસાન થયું, ત્યારે મેં વિચાર્યું કે આ બંગડીઓ વેચીને હું કોઈ સારું કામ કરીશ, પણ તેમનો ભાર મારા માથેથી ઉતરતો નહોતો.”
“મેં કેટલીયે વાર આ બંગડીઓ જોઈને વિચાર્યું કે કેવી રીતે હું આને વેચીને ગરીબોની મદદ કરું, પણ ક્યારેય હિંમત ન થઈ. મને લાગતું હતું કે આ મારા પૂર્વજોનો વારસો છે, તેનું અપમાન ન થવું જોઈએ.”
કૌશલ્યાબેને રાધા તરફ જોયું, “જ્યારે રાધાએ મારા પિતાજીની બિમારી માટે પૈસાની જરૂર હતી, ત્યારે મારા વિશાલને ફોન કર્યો. વિશાલ શહેરમાં હતો. રાધાએ તેની બચત પણ આપી દીધી હતી, પણ તે પૂરતી નહોતી. મને ખબર હતી કે રાધાને કેટલી તકલીફ હતી. મને ખબર હતી કે તે મારા કબાટ પાસે કેટલીયે વાર ગઈ હતી.”
“એક રાત્રે મેં તેને બંગડીઓ બદલતા જોઈ. હું ડરથી કંપી ઉઠી. હું તરત જ તેની પાસે જવા માંગતી હતી, પણ મારા પગ આગળ ન વધ્યા. મેં રાધાના ચહેરા પર ડર અને લાચારી જોઈ. તે ક્ષણે મને થયું કે આ બંગડીઓનું સાચું મૂલ્ય આજે સાબિત થયું છે.”
કૌશલ્યાબેનનો અવાજ ભીનો થઈ ગયો, “રાધા, તે મારા માટે એ કામ કર્યું, જે હું વર્ષોથી કરવા માંગતી હતી, પણ હિંમત નહોતી કરી શકતી. તે મારા પરથી એક ભારે બોજ ઉતારી દીધો છે. તે નકલી બંગડીઓ ભલે સોનાની ન હોય, પણ તેના બદલામાં તે એક જીવ બચાવ્યો છે. એક પિતાનો જીવ બચાવ્યો છે.”
“તે મારા માટે સાચું સોનું છે, રાધા. તારું હૃદય સોનાનું છે, તારી નિયત સોનાની છે. આ નકલી બંગડીઓ મને સંતોષ અને શાંતિ આપે છે, જે સાચી બંગડીઓ ક્યારેય ન આપી શકી.” કૌશલ્યાબેને રાધાને ઊભી કરી અને તેને છાતી સરસી ચાંપી દીધી. રાધા રડી પડી.
આખા મંડપમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો હતો. પછી ધીમે ધીમે, લોકોની આંખોમાં આંસુ દેખાવા લાગ્યા. જે લોકો રાધાને નફરતની નજરે જોઈ રહ્યા હતા, તે બધાને શરમ આવી. કૌશલ્યાબેનની વાર્તા અને તેમની ઉદારતા સાંભળીને સૌ દંગ રહી ગયા. આખું ગામ ઝટકા સાથે સાચી માનવતાનો અર્થ શીખી ગયું હતું.
વસ્તુઓનું મૂલ્ય તેની કિંમતથી નહીં, પણ તેના પાછળની ભાવના અને હેતુથી નક્કી થાય છે. તે દિવસે, લગ્ન પ્રસંગે, સોનાની બંગડીઓ કરતાં પણ વધુ કિંમતી એવા સંબંધો અને માણસાઈનું મૂલ્ય ઉજાગર થયું હતું. કૌશલ્યાબેન અને રાધાનો સંબંધ સોના કરતા પણ વધારે શુદ્ધ અને ચમકદાર બની ગયો હતો.
નોંધ: આ વાર્તાની કોપી કરવી નહીં, અન્યથા કોપીરાઈટ સ્ટ્રાઈક આવી શકે છે.
જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.